Ex Protestant

Γνώρισε τον εαυτό σου.

2012-02-12T13:24:00.002+02:00

«Ποιος ο λόγος να εκπληττόμαστε, αν μια γενιά φεύγει και η άλλη έρχεται, και δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο αυτή η κίνηση, αφού η μια γενιά των ανθρώπων που έρχεται εκ των υστέρων, διώχνει εκείνην που προηγείται, και αυτή πάλι με τη σειρά της εκδιώκεται από την επερχομένη; Με όλα αυτά τι κηρύσσει στο πλήρωμα της Εκκλησίας ο λόγος του Θεού; Άνθρωποι, λέγει, εξετάζοντας προσεκτικά το κάθε τι, να γνωρίσετε καλά τον εαυτό σας. Αυτά που βλέπεις να παρατηρούνται στον ουρανό και στη γη, και όσα παρακολουθείς στον ήλιο, και όσα μελετάς στη θάλασσα, αυτά ας γίνονται αφορμή για να κατανοείς την ανθρώπινη φύση σου. Γιατί υπάρχει και για μας κάποια ανατολή και κάποια δύση όμοια με εκείνη του ηλίου. Μια τροχιά για όλους, ένας κύκλος της πορείας του βίου. Όταν ανατείλουμε με τη γέννηση, δύουμε πάλι στο δικό μας τόπο. Γιατί με την δύση της ζωής μας βυθίζεται και το δικό μας φως κάτω από την γη, όταν η αίσθηση, με την οποία αντιλαμβανόμαστε το φως, δηλαδή η όραση, γίνει χώμα. Όπως και να έχει το πράγμα, το χώμα διαλύεται στο όμοιό του. Και αυτός είναι ένας κύκλος, που περιστρέφεται συνεχώς γύρω από τα ίδια. Όπως λέει η λογική για τον ήλιο· όταν ανατείλει στο πάνω μέρος της γης, διέρχεται μέσα από τα νότια μέρη, κατεβαίνει κάτω από τη γη προς το αντίθετο βόρειο μέρος, και με αυτό τον τρόπο ενώ περιστρέφεται συνεχώς, κάνει κυκλικά το δρόμο του και πάλι περιστρέφεται με την ανακύκλυση [1]. Γιατί λέει, ‘’Κάνει περιστροφές με το να περιστρέφεται’’ (Εκκλησιαστής α, 6).Έτσι ακριβώς περιστρέφεται και το δικό σου πνεύμα. Και με το επί μέρους, δηλαδή με το δικό σου πνεύμα, χαρακτηρίζει το πνεύμα όλων των ανθρώπων, το οποίο διαγράφει αυτήν την κυκλική περιστροφή μέσα από τα ίδια στάδια ή φάσεις. Γιατί λέγει· ‘’ότι το πνεύμα κινείται και ξαναγυρίζει στις δικές του τροχιές το πνεύμα’’ (Εκκλησιαστής α, 6). Όποιος καταλάβει όλα αυτά, θα ωφεληθεί πολύ στη ζωή του. Τι είναι πιο λαμπρό από το φως; Τι είναι πιο λαμπερό από τις ηλιακές ακτίνες; Ασφαλώς τίποτε. Όταν όμως ο ήλιος δύσει κάτω από τον ορίζοντα, κρύβεται και η λάμψη και η ακτίνα χάνεται».

[1] Το λέει από την πλευρά του παρατηρητή που βρίσκεται στην γη. Αυτή η άποψη επικρατούσε τότε. Η Αγία Γραφή δεν κάνει επιστήμη, ούτε είναι επιστημονικό σύγγραμμα. Ο σκοπός στον οποίο αποβλέπουν οι θεόπνευστοι συγγραφείς είναι ένας και μόνος: Να αποκαλύψουν τη δημιουργική βουλή και ενέργεια του Θεού. Μέσα σε αυτόν το πλαίσιο κινείται και ο ιερός πατήρ ως ερμηνευτής της Γραφής.

(Απόσπασμα από τον πρώτο λόγο του αγίου Γρηγορίου Νύσσης ‘’Εις τον Εκκλησιαστήν, Παγκρατίου Μπρούσαλη).

Όλοι χρειάζονται στην Εκκλησία.

2012-02-11T23:09:00.000+02:00

«Όλοι χρειάζονται στην Εκκλησία. Όλοι προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε αυτήν, και οι ήπιοι χαρακτήρες και οι αυστηροί. Όπως στο σώμα του ανθρώπου είναι απαραίτητα και τα γλυκά και τα ξινά, ακόμη και τα πικρά ραδίκια, γιατί το καθένα έχει τις δικές του ουσίες και βιταμίνες, έτσι και στο Σώμα της Εκκλησίας όλοι είναι απαραίτητοι. Ο ένας συμπληρώνει τον χαρακτήρα του άλλου και όλοι είμαστε υποχρεωμένοι να ανεχόμαστε όχι μόνον τον πνευματικό χαρακτήρα του άλλου αλλά ακόμη και τις αδυναμίες που έχει σαν άνθρωπος. Δυστυχώς μερικοί έχουν παράλογες απαιτήσεις από τους άλλους. Θέλουν να έχουν όλοι ίδιο πνευματικό χαρακτήρα με τον δικό τους, και όταν κάποιος δεν συμφωνεί με τον χαρακτήρα τους, δηλαδή ή να είναι λίγο επιεικής ή λίγο οξύς, αμέσως βγάζουν συμπεράσματα ότι δεν είναι πνευματικός άνθρωπος».

(Απόσπασμα από τους λόγους του π. Παισίου, Ά τόμος)

Η Εκκλησία είναι Εκκλησία Χριστού και Αυτός την κυβερνάει.

2012-02-11T22:52:00.003+02:00

«Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας δεν έχει καμία έλλειψη. Η μόνη έλλειψη που παρουσιάζεται, είναι από μας τους ίδιους, όταν δεν αντιπροσωπεύουμε σωστά την Εκκλησία, από τον πιο μεγάλο στην ιεραρχία μέχρι τον απλό πιστό. Μπορεί να είναι λίγοι οι εκλεκτοί, όμως αυτό δεν είναι ανησυχητικό. Η Εκκλησία είναι Εκκλησία του Χριστού και Αυτός την κυβερνάει. Δεν είναι Ναός που κτίζεται με πέτρες, άμμο και ασβέστη από ευσεβείς και καταστρέφεται με φωτιά βαρβάρων, αλλά είναι ο ίδιος ο Χριστός· ‘’Και ο πεσών επί τον λίθον τούτον συνθλασθήσεται, εφ ον δ’ αν πέση, λικμήσει αυτόν’’ (Ματθαίος, κα 44). Ο Χριστός ανέχεται σήμερα μια κατάσταση. Ανέχεται και ενεργεί η θεία Χάρις για χάρη του λαού. Μια μπόρα είναι· θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα· δεν θα σταθούν. Είδες που αναφέρει στο Ευαγγέλιο: ‘’Λυχνάρι μισοσβησμένο δεν θα το φυσήξω. Καλάμι ραγισμένο δεν θα το αγγίξω’’; Αυτό το είπε ο Χριστός, για να είμαστε αναπολόγητοι την ημέρα της Κρίσεως. Βλέπεις, όταν το λυχνάρι δεν έχει άλλο λάδι στην κούπα και μείνει μόνο λίγο λάδι στο φιτίλι, θα σβήσει μετά από λίγο, έστω και αν το φιτίλι πάει μια επάνω μια κάτω. Είναι σαν τον ετοιμοθάνατο που έχει τις τελευταίες αναλαμπές. Ο Χριστός όμως δεν θέλει να το φυσήξει και να το σβήσει, γιατί μετά θα πει· ‘’Εγώ θα έκαιγα, αλλά με φύσηξες και έσβησα!’’. Τι σε φύσηξα; Η κούπα δεν είχε καθόλου λάδι! Ούτε το ραγισμένο καλάμι θέλει να το αγγίξει, γιατί μετά, αν σπάσει, θα πει· ‘’Με άγγιξες και έσπασα!’’. Μα αφού ήσουν ραγισμένο και θα έσπαζες, τι μου λες ότι σε άγγιξα και έσπασες;».

(Απόσπασμα από τους λόγους του π. Παισίου, Ά τόμος).

Ο ιερέας, κατά τον γέροντα Παίσιο.

2012-02-10T21:58:00.002+02:00

«- Γέροντα, τι θέλει ο Θεός και τι θέλουν οι άνθρωποι από τον ιερέα;

- Το τι θέλει ο Θεός είναι πολύ μεγάλο· άφησέ το. Τώρα το τι θέλουν οι άνθρωποι. Παλιά οι ιερείς έκαναν άσκηση, είχαν αρετή, ήταν άγιοι, και οι άνθρωποι τους ευλαβούνταν. Σήμερα οι άνθρωποι θέλουν δύο πράγματα από τον ιερέα· να είναι αφιλοχρήματος και να έχει αγάπη. Όταν οι άνθρωποι βρουν αυτά σε έναν ιερέα, τον θεωρούν άγιο και τρέχουν στην Εκκλησία· και αφού τρέχουν στην Εκκλησία, σώζονται. Μετά συγκαταβαίνει ο Θεός και σώζει και τον ιερέα. Ο ιερεύς πάντως πρέπει να έχει μεγάλη καθαρότητα.

Τον μοναχό ο διάβολος προσπαθεί να τον αποδυναμώσει με τις κακομοιριές, ώστε να τον αχρηστεύσει και να μην έχει καμία δύναμη πνευματική η προσευχή του. Ο μοναχός, για να έχει την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, πρέπει να είναι σωστός μοναχός. Τότε μόνον έχει μια θεϊκή εξουσία και βοηθάει πολύ θετικά με την προσευχή του. Ενώ ένας ιερεύς, και να μην έχει πνευματική κατάσταση, πάλι βοηθάει με την εξουσία που του έχει δοθεί με την ιεροσύνη, όταν τελεί τα Μυστήρια, διαβάζει τους ανθρώπους κλπ. Ακόμη και να σκοτώσει άνθρωπο, τα Μυστήρια που τελεί πάλι ενεργούν, μέχρι να καθαιρεθεί. Αν όμως έχει και πνευματική κατάσταση, τότε είναι σωστός ιερεύς και βοηθάει περισσότερο.

Όταν με ρωτούν ιερείς πως θα βοηθήσουν τους ενορίτες, αλλά και σε όλους που έχουν μια ποιμαντική ευθύνη, ένα πράγμα τονίζω· να κοιτάξουν να κάνουν δουλειά στον εαυτό τους, να κάνουν τα απαραίτητα πνευματικά τους καθήκοντα και κάτι παραπάνω, για να έχουν πάντοτε απόθεμα πνευματικό. Η πνευματική εργασία στον εαυτό μας είναι αθόρυβη εργασία στον πλησίον, γιατί μιλάει το παράδειγμα, και τότε μιμούνται οι άνθρωποι το καλό που βλέπουν και διορθώνονται».

(Απόσπασμα από τους λόγους του π. Παισίου, Ά τόμος).

Ο σκοπός της ζωής είναι η επίγνωση των αοράτων.

2012-02-08T22:46:00.000+02:00

«Η υπόσταση του ανθρώπου είναι διπλή, αφού έχει ενωθεί η ψυχή με το σώμα, αλλά διακρίνεται το καθένα από τα συστατικά μας ανάλογα με τον τρόπο ζωής του. Γιατί άλλη είναι η ζωή του σώματος και άλλη της ψυχής. Η μια είναι θνητή και φθαρτή, ενώ η άλλη είναι απαθής και άφθαρτη. Η πρώτη είναι προσανατολισμένη μόνο προς το παρόν, ενώ ο σκοπός της δεύτερης παρατείνεται στην αιωνιότητα, Επειδή, λοιπόν, διαφέρουν πολύ το θνητό από το αθάνατο και το πρόσκαιρο από το αιώνιο, για αυτό ο λόγος του Εκκλησιαστή μας οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι δεν πρέπει να μένουμε σε αυτήν εδώ την αισθητή ζωή, που, αν συγκριθεί προς την αληθινή, είναι πραγματικά ανύπαρκτη και ανυπόστατη.

Αλλά μπορεί να πει κανείς ότι είναι εξίσου λόγος κατηγορίας κατά του Δημιουργού και αυτός ο λόγος (για την πρόσκαιρη ζωή), αφού από Εκείνον εδημιουργήθηκε και η ψυχή και το σώμα. Επομένως, αν είναι άξια κατηγορίας η δια του σώματος ζωή, δημιουργός δε του σώματος είναι ο Θεός, άρα η κατηγορία αυτή αναγκαστικά αναφέρεται σε Εκείνον.

Αυτά όμως ισχυρίζεται οπωσδήποτε μόνο όποιος δεν ελευθερώθηκε ακόμη από το σώμα, ούτε και ασχολήθηκε συστηματικά με την πνευματικότερη ζωή. Ενώ, αντίθετα προς αυτόν, όποιος έχει διδαχθεί τις μυστικές αλήθειες της πίστης μας, ασφαλώς γνωρίζει ότι ζωή ανάλογη και σύμφωνη με την ανθρώπινη φύση είναι αυτή, που μοιάζει με την θεϊκή ζωή. Όσο δε για τη σωματική ζωή που αναπτύσσεται με την ενέργεια των αισθητηρίων, πιστεύει ότι έχει δοθεί στον άνθρωπο για τούτο το σκοπό· για να γίνεται δηλαδή οδηγός της ψυχής, ώστε με τη γνώση των φαινομένων, να αποκτά την επίγνωση των αοράτων, όπως λέγει ο σοφός Παροιμιαστής: ‘’Μέσα από το μεγαλείο και το κάλλος των δημιουργημάτων αποκαλύπτεται σε σχετικό βαθμό ο Δημιουργός των πάντων’’. Η ανθρώπινη όμως επιπολαιότητα δεν αντιλαμβάνεται Αυτόν, που προκαλεί τον θαυμασμό, με όσα αποκαλύπτει, αλλά περιορίζεται να θαυμάζει αυτό που βλέπει. Επειδή, λοιπόν, είναι πρόσκαιρη και εφήμερη η ενέργεια των αισθήσεων , με αυτήν την υψηλή διδασκαλία διδασκόμαστε τούτο· το ότι δηλαδή δε βλέπει τίποτε όποιος προσκολλάται στα αισθητά. Όποιος όμως οδηγείται με την βοήθεια αυτών, προς την κατανόηση του Θεού, και κατανοεί δια μέσου αυτών, τα οποία κινούνται, τη σταθερή φύση που είναι ο Θεός, και αντιλαμβάνεται καλά Εκείνον που είναι πάντοτε αναλλοίωτος, βλέπει το αληθινό και πραγματικό αγαθό, και κατέχει αυτό που βλέπει. Γιατί όποιος γνωρίζει αυτό το αγαθό, το κατέχει».

(Από τον πρώτο λόγο του αγίου Γρηγορίου Νύσσης, Εις τον Εκκλησιαστήν, Παγκρατίου Μπρούσαλη).

Ταπείνωση και θείος φωτισμός.

2012-02-07T23:52:00.000+02:00

«Όταν ο άνθρωπος ταπεινωθεί και φωτισθεί , τότε αγιάζεται και το μυαλό του και η δύναμη αυτή του λογικού, ενώ πριν αγιασθεί, είναι σαρκική η ενέργεια του μυαλού. Αν πάει ένας εγωιστικά , ενώ είναι αγράμματος, να ερμηνεύσει τα δόγματα και διαβάζει την Αποκάλυψη, τα Πατερικά κλπ, σκοτίζεται, και τελικά φτάνει σε απιστία. Τον εγκαταλείπει η Χάρις του Θεού, γιατί με εγωισμό προχώρησε. Βλέπετε, η ταπείνωση βοηθάει σε όλα· αυτή δίνει την δύναμη. Το σοφότερο πράγμα που θα σκεφτώ, η πιο σοφή λύση που θα βρω, είναι η πιο μεγάλη ανοησία, όταν έχει τον εγωισμό μέσα της, ενώ η ταπείνωση είναι πραγματική σοφία. Για αυτό ο αγώνας να γίνεται με φιλότιμο και με πολύ ταπείνωση. Διαφορετικά, αντί να ωφελήσει, έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Σκοτίζεται ο νους και μετά λέει κανείς βλάσφημα πράγματα, γιατί προχώρησε εγωιστικά. Είναι πάνω από τις δυνάμεις του. Εδώ ένας μορφωμένος, αν πάει να ερμηνεύσει δόγματα, υπάρχει κίνδυνος να βλαφθεί, πόσο μάλλον ένας αγράμματος, αν πάει να διεισδύσει μέσα στο πνεύμα το πατερικό, χωρίς να έχει πνευματική κατάσταση. Γιατί, αν είχε λίγη πνευματική κατάσταση, δεν θα το έκανε αυτό. Θα έλεγε, ‘’Αν μου χρειάζεται κάτι, ο Θεός θα φωτίσει. Ας εφαρμόσω αυτά που καταλαβαίνω. Είναι τόσα πολλά’’.

- Δηλαδή, γέροντα, όταν παρερμηνεύει κανείς το Ευαγγέλιο, είναι γιατί δεν έχει ταπείνωση και ευλάβεια;

-Ναι, γιατί, όταν λείπει η ταπείνωση, οι ερμηνείες που δίνει, είναι του μυαλού, της λογικής και στερούνται από θείο φωτισμό».

(Απόσπασμα από τους λόγους του π. Παισίου, Ά τόμος).

Τι φανερώνει ο τίτλος του βιβλίου ‘’Εκκλησιαστής’’, και ποια η χρησιμότητά του.

2012-02-07T15:21:00.000+02:00

«Σε κάθε λειτουργική σύναξη της Εκκλησίας διαβάζονται περικοπές από την Πεντάτευχο του Μωυσή, από τον Νόμο, από τους Προφήτες, από τους Ψαλμούς, από όλα τα ιστορικά βιβλία, καθώς επίσης και ό,τι άλλο είναι από τα βιβλία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Όλα αυτά διαβάζονται στις εκκλησίες. Γιατί, λοιπόν, μόνο αυτό το βιβλίο φέρνει τον τιμητικό τίτλο του ‘’Εκκλησιαστή’’; Θέλετε να ακούσετε ποια είναι η δική μου γνώμη για αυτό το θέμα;

Νομίζω ότι ο σκοπός όλων των άλλων βιβλίων, των ιστορικών και των προφητικών, αποβλέπει και σε άλλα ζητήματα, όχι και τόσο χρήσιμα για το πλήρωμα της Εκκλησίας. Τι ενδιαφέρει την Εκκλησία να μάθει επακριβώς τις πολεμικές συρράξεις ή ποιοι υπήρξαν άρχοντες των διαφόρων πόλεων και εθνών και ποιοι υπήρξαν κάτοικοι ή άποικοι κάποιων πόλεων και ποιοι βασιλείς αναδείχθηκαν στους επόμενους χρόνους, και πόσοι γάμοι και γεννήσεις καταγράφηκαν με επιμέλεια, και όλα τα παρόμοια, που μπορεί να μάθει κανείς από κάθε βιβλίο της Γραφής; Κατά τι μπορούν να συμβάλλουν όλα αυτά τόσο πολύ, προκειμένου να πετύχει ο λαός του Θεού την ευσέβεια;

Η διδασκαλία όμως του βιβλίου του Εκκλησιαστή αποβλέπει μόνο προς το σωστό εκκλησιαστικό τρόπο ζωής, αφού διδάσκει αυτά, με τα οποία μπορεί κανείς να κατορθώσει τον ενάρετο βίο. Γιατί ο σκοπός αυτών που γράφονται σε αυτό το βιβλίο, είναι αφ ενός μεν να ξεπεράσει ο ανθρώπινος νους τα αισθητά, και να πεισθεί να εγκαταλείψει καθετί που φαίνεται μεγάλο και σπουδαίο μεταξύ των δημιουργημάτων, αφ ετέρου δε να ανυψωθεί δια της ψυχής προς τα απρόσιτα με τις αισθητικές λειτουργίες, και να καλλιεργήσει την επιθυμία εκείνων, που δεν προσεγγίζει η αίσθηση.

Ενδέχεται όμως ο τίτλος του βιβλίου να αναφέρεται και στον Χριστό, που είναι ο αρχηγός της Εκκλησίας. Γιατί ο αληθινός και πραγματικός εκκλησιαστής, που συνάγει τα σκορπισμένα σε ένα σύνολο, και συναθροίζει σε ένα σύλλογο, όσους περιπλανώνται δεξιά και αριστερά, εξαιτίας κάθε είδους απάτης, ποιος άλλος μπορεί να είναι εκτός από τον αληθινό βασιλιά του Ισραήλ, που είναι ο Υιός του Θεού, και προς τον Οποίο είπε ο Ναθαναήλ, ότι ‘’Συ είσαι ο Υιός του Θεού, Συ είσαι ο Βασιλιάς του Ισραήλ. Αν, λοιπόν, αυτά είναι τα λόγια του βασιλιά του Ισραήλ, και Αυτός ο ίδιος είναι ο Υιός του Θεού, όπως αναφέρει το ιερό Ευαγγέλιο, κατά συνέπεια ονομάζεται ο ίδιος και Εκκλησιαστής».

(Απόσπασμα από τον πρώτο λόγο του αγίου Γρηγορίου Νύσσης, Εις τον Εκκλησιαστή, Παγκρατίου Μπρούσαλη).

Ο άγιος Ιγνάτιος προς το μαρτύριο.

2012-02-06T16:29:00.002+02:00

Ακολουθεί απόσπασμα από την επιστολή του αγίου Ιγνατίου, ενώ ήταν καθοδόν προς το μαρτύριο. Σκοπός της επιστολής είναι να πείσει τους Χριστιανούς της Ρώμης να μην μεσολαβήσουν για την διάσωσή του από το μαρτύριο. Έτσι κρατήθηκε η άπαξ παραδοθείσα αγιωτάτη πίστη του Χριστού δια μέσου των αιώνων, με δάκρυα, κόπους, και αίμα. Χωρίς συμβιβασμούς.

«Θα προτιμούσα τα θηρία που είναι ετοιμασμένα για μένα, και προσεύχομαι να τα συναντήσω σύντομα, και θα τα παρακαλέσω για να με καταβροχθίσουν, και όχι όπως συνέβηκε με μερικούς, που από δειλία δεν τους άγγιξαν. Και αν αυτά δεν θελήσουν, θα τα εξαναγκάσω εγώ. Να με συγχωρέσετε· εγώ γνωρίζω τι με συμφέρει. Τώρα αρχίζω να γίνομαι μαθητής. Τίποτα να μην με ελκύσει από τα ορατά και τα αόρατα, για να επιτύχω τον Ιησού Χριστό. Ας έρθουν επάνω μου φωτιά και σταυρός και συμπλοκές θηρίων, κομματιάσματα, διαμελισμοί και διασκορπισμοί των οστών μου, τεμαχισμός των μελών, αλεσμοί όλου του σώματος, κακά βασανιστήρια του διαβόλου, αρκεί μόνο να κερδίσω τον Ιησού Χριστό. Τίποτε δεν θα με ωφελήσουν τα ευχάριστα του κόσμου, ούτε οι βασιλείες του κόσμου αυτού. Είναι προτιμότερο να πεθάνω για τον Ιησού Χριστό, παρά να βασιλεύω στα πέρατα της γης. Ζητώ Εκείνον, ο οποίος πέθανε για μας· θέλω Εκείνον, που αναστήθηκε για μας. Και η γέννηση για μένα όπου να ναι πλησιάζει. Συγχωρέστε με, αδελφοί· μη με εμποδίσετε να ζήσω, μη θελήσετε να πεθάνω· αυτόν που θέλει να ανήκει στον Θεό, μη τον χαρίσετε στον κόσμο, ούτε να τον εξαπατήσετε με την ύλη. Επιτρέψετε μου να γίνω μιμητής του πάθους του Θεού μου. Εάν κάποιος τον έχει μέσα του, ας καταλάβει αυτό που θέλω και ας με συμπαθήσει, γνωρίζοντας αυτά που έχουν κυριευμένο»
(Προς Ρωμαίους, v-vi, Αποστολικοί Πατέρες, άπαντα τα έργα, τόμος 4^ος, από τις γνήσιες επιστολές).

Να αποκτήσουμε την καλή μέριμνα.

2012-02-06T14:35:00.002+02:00

«Πρέπει να ζητούμε πρώτα την Βασιλεία των Ουρανών και αυτή να είναι η μέριμνά μας, και όλα τα άλλα θα μας δοθούν. Άμα ξεχνιέται ο άνθρωπος σε αυτήν την ζωή, χάνει τον καιρό του και χαραμίζεται. Άμα δεν ξεχνιέται και ετοιμάζεται για την άλλη ζωή, τότε έχει νόημα αυτή η ζωή. Όταν ο άνθρωπος σκέφτεται πώς να βολευτεί εδώ, βασανισμένος είναι, και κουράζεται και κολάζεται.

Να μην σας πιάνει αγωνία· ‘’Τώρα πρέπει να κάνουμε αυτό, ύστερα εκείνο’’, γιατί θα σας βρει σε τέτοια κατάσταση ο Αρμαγεδών. Και μόνο η αγωνία στο φτιάξιμο είναι δαιμονικό. Γυρίστε το κουμπί στον Χριστό, γιατί διαφορετικά θα ζείτε δήθεν κοντά στον Χριστό, αλλά εσωτερικά θα υπάρχει όλο το κοσμικό φρόνημα, και φοβάμαι μην το πάθετε σαν τις μωρές παρθένες.

Οι φρόνιμες παρθένες δεν είχαν μόνο καλοσύνη· είχαν και την καλή μέριμνα, είχαν εγρήγορση, δεν είχαν αδιαφορία. Οι μωρές παρθένες είχαν αδιαφορία· δεν είχαν εγρήγορση. Για αυτό ο Κύριος είπε· ‘’Γρηγορείτε’’. Ήταν παρθένες αλλά μωρές. Και αν μια είναι εκ γενετής μωρή, είναι ευλογία από τον Θεό για αυτήν. Πάει δίχως εξετάσεις στην άλλη ζωή. Μια όμως που έχει μυαλό και ζει μωρά, αυτή θα είναι αναπολόγητη την ημέρα της Κρίσεως.

Βλέπετε και στην περίπτωση της Μάρθας και της Μαρίας που αναφέρει το Ευαγγέλιο, πως η μέριμνα έκανε την Μάρθα να φερθεί κατά κάποιον τρόπο με αναίδεια; Φαίνεται ότι στην αρχή και η Μαρία την βοηθούσε, αλλά όταν είδε να μην τελειώνει τις ετοιμασίες της, την άφησε και έφυγε. ‘’Τι, θα χάσω εγώ τον Χριστό μου για τις σαλάτες και τα γλυκά;’’, σκέφτηκε. Λες και ο Χριστός είχε πάει να φάει τις σαλάτες και τα φαγητά της Μάρθας. Και τότε η Μάρθα πειράχτηκε και είπε· ‘’Κύριε, ου μέλλει σοι ότι η αδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονείν;’’.

Ας προσέξουμε να μην πάθουν και εμείς σαν την Μάρθα. Ας ευχηθούμε να γίνουμε καλές ‘’Μαρίες’’.

(Απόσπασμα από τους λόγους του π. Παισίου, Ά τόμος).

Ιεροσύνη- Απόστολοι- Αποστολική Διαδοχή- Η αποστολική διαδοχή ως κριτήριο γνησιότητας- Περί ανύπαρκτης αποστολικής διαδοχής των Προτεσταντικών ομολογιών.

2012-02-05T23:56:00.001+02:00

Ως πρόλογος.

«Ας μας δείξουν την αρχή των εκκλησιών τους, ας ξεδιπλώσουν μπροστά μας τους καταλόγους των επισκόπων που ακολουθούν διαδοχικά από την αρχή, ώστε ο πρώτος τους επίσκοπος θα έχει ως προστάτη και προκάτοχο του κάποιον από τους Αποστόλους ή τους αποστολικούς άνδρες, οι οποίοι συνδέονται σταθερά με τους Αποστόλους. Αυτός είναι ο τρόπος, με τον οποίο οι αποστολικές Εκκλησίες μεταβιβάζουν τους επισκοπικούς καταλόγους τους». (Τερτυλλιανός, De praescriptione haereticorum).

Ιεροσύνη.

Μας ρωτάνε οι ετερόδοξοι πολλές φορές, που λέγεται κάποιος απόστολος ‘’ιερέας’’ στην Αγία Γραφή. Το ερώτημα αυτό δεν έχει σωστές βάσεις. Διότι, πολλά βασικά δόγματα που αποδεχόμαστε, δεν υπάρχουν κατά λέξη στην Αγία Γραφή. Υπάρχει όμως το νόημά τους. Για παράδειγμα, η λέξη ‘’ομοούσιος’’ δεν υπάρχει πουθενά στην Αγία Γραφή, υπάρχει όμως η έννοια. Ούτε η λέξη ‘’Τριάδα’’ υπάρχει, αλλά υπάρχει το νόημά της. Βασικά δόγματα πίστεως, τουλάχιστον για το μεγαλύτερο μέρος του Χριστιανικού κόσμου, τα δεχόμαστε χωρίς να υπάρχουν αυτολεξεί στην Αγία Γραφή. Όμως, η ‘’ ειδική ιεροσύνη’’, υπάρχει και ως έννοια, αλλά και ως λέξη στην Αγία Γραφή.

i) Αναφορά στην έννοια της ‘’ειδικής ιεροσύνης’’.

Η έννοια της ιεροσύνης προκύπτει από το θυσιαστήριο που αναφέρεται στην προς Εβραίους επιστολή ιγ 10. «Έχομεν θυσιαστηριον εξ ου φαγειν ουκ εχουσιν εξουσιαν οι τη σκηνη λατρευοντες». Από αυτό το θυσιαστήριο, κάτι τρώμε που δεν έχουν εξουσία να φάνε όσοι δεν πιστεύουν στον Χριστό. Παρακάτω, λέει μεν για ‘’θυσία αινέσως’’, που όμως είναι άλλου είδους θυσία και που καμία σχέση δεν έχει με το θυσιαστήριο από το οποίο μεταλαμβάνουν οι Χριστιανοί. Στο θυσιαστήριο γίνεται η αναίμακτη θυσία, προσφέροντας οι πιστοί άρτο και οίνο. Για αυτό το λόγο λέμε στην Θ. Λειτουργία· «τα Σα εκ των Σων Σοι προσφέρομεν». Ο Χριστός, όταν παρέδιδε το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, είπε· «λαβετε φαγετε τουτο εστιν το σωμα μου» και «πιετε εξ αυτου παντες τουτο γαρ εστιν το αιμα μου το της καινης διαθηκης το περι πολλων εκχυνομενον εις αφεσιν αμαρτιων». Στον Μαλαχία, αναφέρεται για την Μεσσιανική εποχή όπου ο Θεός θα καλέσει όλα τα έθνη· «απ ανατολων ηλιου εως δυσμων το ονομα μου δεδοξασται εν τοις εθνεσιν και εν παντι τοπω θυμιαμα προσαγεται τω ονοματι μου και θυσια καθαρα διοτι μεγα το ονομα μου εν τοις εθνεσιν λεγει Κυριος Παντοκρατωρ». (Μαλαχίας, α 11). Όπου υπάρχει θυσιαστήριο και θυσία, εκεί χρειάζεται και ιερέας. Και φυσικά, η επανάληψη της Θείας Ευχαριστίας, δεν σημαίνει επανάληψη της «άπαξ γενομένης» θυσίας του Κυρίου. Απλά, συμμετέχουμε σε εκείνη τη θυσία που έγινε μια φορά, κατά την εντολή του Χριστού «τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν». Ο απ Παύλος διδάσκει· «οσάκις γαρ αν εσθίητε τον άρτον τούτον και το ποτήριον τούτο πίνητε, τον θάνατο του Κυρίου καταγγέλετε, άχρις ου αν έλθει» (Α Κορινθίους, ια 26).

ii) Αναφορά της λέξης ‘’ιερέας’’.

Έχουμε γενική και ειδική ιεροσύνη. Το επίμαχο, το οποίο σχετίζεται άμεσα με την Αποστολική διαδοχή, είναι η ειδική ιεροσύνη και για αυτό επικεντρώνουμε εκεί τα γραφόμενά μας. Ο Χριστός, στην προς Εβραίους επιστολή ονομάζεται ιερέας και αρχιερέας. Επειδή είναι αρχηγός των ιερέων. Όπως ονομάζεται και Αρχιποιμήν, επειδή είναι ο αρχηγός των ποιμένων. Ο Ιερεμίας προφητεύει για την μεσσιανική εποχή και λέει ότι στην εποχή του Μεσσία, θα υπάρχουν ιερείς και λευίτες λειτουργοί. «Ιδού, έρχονται ημέραι, λέγει Κύριος, και θέλω εκτελέσει τον αγαθόν εκείνον λόγον, τον οποίον ελάλησα περί του οίκου Ισραήλ και περί του οίκου Ιούδα. Εν ταις ημέραις εκείναις και εν τω καιρώ εκείνω θέλω αναβλαστήσει εις τον Δαβίδ βλαστόν δικαιοσύνης, και θέλει εκτελέσει κρίσιν και δικαιοσύνην εν τη γη. Εν εκείναις ταις ημέραις ο Ιούδας θέλει σωθή και η Ιερουσαλήμ θέλει κατοικήσει εν ασφαλεία· και τούτο είναι το όνομα, με το οποίον θέλει ονομασθή, Ο Κύριος η δικαιοσύνη ημών. Διότι ούτω λέγει Κύριος· Δεν θέλει λείψει από του Δαβίδ άνθρωπος καθήμενος επί τον θρόνον του οίκου Ισραήλ· ούτε από των ιερέων των Λευϊτών θέλει λείψει άνθρωπος ενώπιόν μου, διά να προσφέρη ολοκαυτώματα και να καίη προσφοράς εξ αλφίτων και να κάμνη θυσίας πάσας τας ημέρας. Και έγεινε λόγος Κυρίου προς τον Ιερεμίαν λέγων, Ούτω λέγει Κύριος· Εάν ήναι δυνατόν να καταλύσητε την διαθήκην μου της ημέρας και την διαθήκην μου της νυκτός, ώστε να μη ήναι πλέον ημέρα και νυξ εν τω καιρώ αυτών, τότε θέλει δυνηθή να καταλυθή και η διαθήκη μου η προς τον Δαβίδ τον δούλον μου, ώστε να μη έχη υιόν διά να βασιλεύη επί του θρόνου αυτού, και η προς τους Λευΐτας τους ιερείς, τους λειτουργούς μου». (Ιερεμίας, λγ 14-21).

Ο Ησαίας, προφητεύει επίσης, ότι από τα έθνη που γίνονται πιστοί, μερικοί από αυτούς θα γίνουν ιερείς και λευίτες. «Και θέλω στήσει σημείον μεταξύ αυτών· και τους σεσωσμένους εξ αυτών θέλω εξαποστείλει εις τα έθνη, εις Θαρσείς, Φούλ και Λούδ, οίτινες σύρουσι τόξον, εις Θουβάλ και Ιαυάν, εις τας νήσους τας μακράν, οίτινες δεν ήκουσαν την φήμην μου ουδέ είδον την δόξαν μου· και θέλουσι κηρύξει την δόξάν μου μεταξύ των εθνών. Και θέλουσι φέρει πάντας τους αδελφούς σας εκ πάντων των εθνών προσφοράν εις τον Κύριον, επί ίππων και επί αμαξών και επί φορείων και επί ημιόνων και επί ταχυδρόμων ζώων, προς το άγιόν μου όρος, την Ιερουσαλήμ, λέγει Κύριος, καθώς τα τέκνα του Ισραήλ φέρουσι την εξ αλφίτων προσφοράν εν καθαρώ αγγείω προς τον οίκον του Κυρίου. Και προσέτι θέλω λάβει εξ αυτών ιερείς και Λευΐτας, λέγει Κύριος» (Ησαίας, ξστ 19-22).

Η ιεροσύνη του Χριστού είναι αμετάθετη γιατί ο Χριστός δεν πεθαίνει πια. «δια το μενειν αυτον εις τον αιωνα απαραβατον εχει την ιερωσυνην» (Εβραίους, ζ 24). Δεν έχει διάδοχο στην ιεροσύνη, έχει όμως αντιπροσώπους και πρεσβευτές, όπως ένας βασιλιάς έχει πρεσβευτές του σε διάφορα μέρη. Το ίδιο συμβαίνει και με το ‘’Διδάσκαλος’’. Ενώ διδάσκαλος είναι μόνο ο Χριστός, («εις γαρ εστιν υμων ο διδασκαλος ο Χριστος» Ματθαιος κγ 8), ο ίδιος έδωσε αντιπροσώπους διδασκάλους

(«και αυτος εδωκεν τους μεν αποστολους τους δε προφητας τους δε ευαγγελιστας τους δε ποιμενας και διδασκαλους» Εφεσίους δ 11).

Για τους αποστόλους

Οι απόστολοι είχαν ιεροσύνη διότι τελούσαν την Θεία Ευχαριστία που έχει χαρακτήρα θυσίας. Επομένως, στην αποστολική ιδιότητα, υπάρχει και η ιεροσύνη.

Αποστολική διαδοχή.

Αποδεικνύεται με τους επισκοπικούς καταλόγους. Έχουμε γενική και ειδική ιεροσύνη. Η διαδοχή βρίσκεται και τους τρείς βαθμούς της ειδικής ιεροσύνης. Ο Χριστός έκλεξε και απέστειλε τους αποστόλους. Εκείνοι μετέδωσαν την χάρη αναφορικά με την διαχείριση των εκκλησιαστικών πραγμάτων, όπως την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας, το βάπτισμα, το κήρυγμα κα, δια της επιθέσεως των χειρών σε άλλους. Αυτά φαίνονται καθαρά στις ποιμαντορικές επιστολές του απ Παύλου (Α, Β Τιμοθέου, και προς Τίτον). «μη αμελει του εν σοι χαρισματος ο εδοθη σοι δια προφητειας μετα επιθεσεως των χειρων του πρεσβυτεριου» (Α Τιμοθέου, δ 14). «δι ην αιτιαν αναμιμνησκω σε αναζωπυρειν το χαρισμα του θεου ο εστιν εν σοι δια της επιθεσεως των χειρων μου»(Β Τιμοθέου, α 6). «τουτου χαριν κατελιπον σε εν Κρητη ινα τα λειποντα επιδιορθωση και καταστησης κατα πολιν πρεσβυτερους ως εγω σοι διεταξαμην» (Τίτος, α 5). «χειροτονησαντες δε αυτοις πρεσβυτερους κατ’ εκκλησιαν και προσευξαμενοι μετα νηστειων παρεθεντο αυτους τω Κυριω, εις ον πεπιστεύκασι» (Πράξεις, ιδ 23). Και εκείνοι σε άλλους, δημιουργώντας μια αδιάσπαστη αλυσίδα και σειρά αλληλοδιαδόχων. Η διαδοχή είναι τελετουργική διότι γίνεται με επίθεση των χειρών. Δεν είναι διαδοχή του Ααρών, διότι εκεί η ιεροσύνη καταργήθηκε. Δεν είναι ούτε διαδοχή του Χριστού, διότι έχει αμετάθετη την ιεροσύνη. Είναι αντιπροσώπευση. Προτυπώνεται από την ιεροσύνη του Μελχισεδέκ (ψαλμός ρι 4). «ωμοσεν Κυριος και ου μεταμεληθησεται συ ει ιερευς εις τον αιωνα κατα την ταξιν Μελχισεδεκ». Ο Επίσκοπος πρέπει να έχει ορθή πίστη , καθώς γράφει ο απ Παύλος στον Τιμόθεο· «Ω Τιμοθεε, την παρακαταθηκην φυλαξον, εκτρεπομενος τας βεβηλους κενοφωνιας και αντιθεσεις της ψευδωνυμου γνωσεως, ην τινες επαγγελλομενοι περι την πιστιν ηστοχησαν» (Α Τιμοθέου, στ 20-21). Η αποστολική διαδοχή και η ορθή πίστη αλληλοστηρίζονται και αλληλοπρουποθέτωνται. Οι χειροτονίες των κακών λειτουργών, σε περίπτωση που δεν έχουν καθαιρεθεί, ισχύουν όπως και τα μυστήρια που τελούν. Απόδειξη, ο αρχιερέας Καιάφας ο οποίος είχε διαδοχή στην Ααρωνική ιεροσύνη και που πρωτοστάτησε στην δίκη κατά του Χριστού. Η Γραφή λέει ότι προφήτευσε μόνο και μόνο επειδή ήταν αρχιερέας, αν και ήταν αντίχριστος. «τουτο δε αφ’ εαυτου ουκ ειπεν, αλλα αρχιερευς ων του ενιαυτου εκεινου προεφητευσεν» (Ιωάννης, ια 51). Το μυστήριο δεν εξαρτάται από το ποιόν του λειτουργού. Υπάρχει κανονικά η διαδοχή. Μόνο σε περίπτωση καθαίρεσης, τότε δεν ισχύει τίποτα.

Η αποστολική διαδοχή είναι ένα από τα κριτήρια διαχωρισμού της Εκκλησίας από την αίρεση, κατά την αρχαία Εκκλησία.

Αναφέροντας για παράδειγμα, ο καθηγητής Βλ. Φειδάς, τα μέτρα που πήρε η Εκκλησία προκειμένου να αντιμετωπίσει τα αιρετικά Γνωστικά κινήματα, αναφέρει ανάμεσα στα άλλα και το κριτήριο της αποστολικής διαδοχής.

«Το γεγονός ότι ο φιλοσοφικό-θρησκευτικός συγκρητισμός των συρο-αιγυπτιακών γνωστικών συστημάτων δεν περιορίστηκε μόνο στο θεωρητικό πεδίο, αλλά αναπτύχθηκε και σε οργανωμένες κοινότητες με ιδιαίτερη ιεραρχία, λατρεία, μυστηριακές πράξεις, τελετές, μουσική, άσμα, ποίηση, σκηνική τέχνη κα, κατέστησε επιτακτική την ανάγκη οργανώσεως της άμυνας της Καθολικής Εκκλησίας εναντίον της επικίνδυνης αυτής απειλής. Πέρα από την ενίσχυση των εκκλησιολογικών δομών ή των θεολογικών κριτηρίων, η αποστολική διαδοχή, τα βαπτιστήρια σύμβολα και ο κανόνας της Αγίας Γραφής αναφέρονται κυρίως στην πληρέστερη οργάνωση της αυθεντικής ενότητας όχι μόνο κάθε τοπικής εκκλησίας, αλλά και της ανά την οικουμένη Καθολικής Εκκλησίας». (Εκκλησιαστική Ιστορία Βλ. Φειδά, Ά τόμος, σελ. 224-225).

Τα ίδια αναφέρει και σε άλλο σημείο της Εκκλησιαστικής Ιστορίας, γενικότερα για τις αιρέσεις.

«Η λειτουργία του συνοδικού συστήματος είτε για τη χειροτονία επισκόπου ή και για την αντιμετώπιση σοβαρών εκκλησιαστικών ζητημάτων ευνόησε και την προβολή της ιδιαίτερης αυθεντίας ορισμένων τοπικών εκκλησιών ως προς τη γνησιότητα της αποστολικής παραδόσεως, ή οποία είχε διαφυλαχθεί από αυτές. Αυτό ήταν ευνόητο, αφού οι αιρετικοί νόθευαν την αποστολική παράδοση. Ορισμένες τοπικές εκκλησίες μπορούσαν ευχερώς να αποδείξουν τη νοθεία αυτή τόσο με την αντιπαράθεση των γραπτών μνημείων, τα οποία εφυλάσσοντο από αυτές, όσο και με την απόδειξη της γνησιότητας της βιουμένης σε αυτές παραδόσεως δια της αναγωγής της αποστολικής διαδοχής μέχρι τους αποστολικούς χρόνους. Πράγματι, ήδη κατά τον Β αιώνα αναγνωρίζονταν μια σαφής προτίμηση της μαρτυρίας ορισμένων εκκλησιών ως προς την αυθεντικότητα της αποστολικής παραδόσεως. Η μαρτυρία τους είχε ιδιάζουσα σημασία για την αναίρεση της αιρετικής πλάνης, λόγω και των αποδεδειγμένων με την αδιάκοπη αποστολική διαδοχή αποστολικών καταβολών των εκκλησιών αυτών» (Εκκλησιαστική Ιστορία Βλ. Φειδά, Ά τόμος, σελ. 194-195).

Ο Ηγήσιππος (δεύτερο προς τρίτο αιώνα), έγραψε πέντε υπομνήματα απολογητικού περιεχομένου τα οποία δεν μας σώζονται ακέραια. Σώζονται ορισμένα αποσπάσματα από αυτά. Ο Μπαλάνος, στην πατρολογία του αναφέρει· «Το έργον τούτο, απολογητικού περιεχομένου, εζήτει να καταδείξει επι τη βάση ιστορικού υλικού και επισκοπικών καταλόγων, εναντίον των αιρετικών ισχυρισμών, ότι η αληθής παράδοσις ευρίσκεται μόνον εν τη Εκκλησία, διατηρηθείσα δια της συνεχούς και αδιακόπου διαδοχής του επισκοπικού αξιώματος μέχρι των αποστόλων» (Βιβλιοθήκη Ελλήνων Πατέρων, τόμος 5, σελίδα 81).

Ο άγιος Ειρηναίος της Λυών (μεταποστολικός Πατέρας του δεύτερου προς τρίτου αιώνα) λαμβάνει υπόψη του την αποστολική διαδοχή. Στο τρίτο βιβλίο του κατά Αιρέσεων, αφού αναφέρει πρόσωπα που είχαν διαδοχή αποστολική, γράφει· ‘’ Τη αυτή τάξει και τη αυτή διαδοχή ητε από των αποστόλων εν τη Εκκλησία παραδοσι και το της αληθείας κήρυγμα κατήντηκεν εις ημάς’’. (Βιβλιοθήκη Ελλήνων Πατέρων 5, 143).

Ο καθηγητής θεολογίας Γ. Φλορόφσκι (1893- 1979), στο βιβλίο του ‘’Αγία Γραφή, Εκκλησία, Παράδοσις’’, αναφέρει συμπληρωματικά για τον άγιο Ειρηναίο· «Η αγαπημένη φράσις του Ειρηναίου ήταν ο ‘’κανών της αληθείας’’. Αυτός βεβαίως ο κανών δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η μαρτυρία και το κήρυγμα των Αποστόλων, που ήταν αποτεθειμένη εις την Εκκλησίαν και εμπεπιστευμένην εις αυτήν από τους Αποστόλους. Αυτό εφυλάχθη πιστώς και μετεβιβάσθη με πλήρη ομοφωνίαν απανταχού δια της διαδοχής των διαπιστευμένων ποιμένων ‘’Εκείνοι που με την επισκοπικήν διαδοχήν έχουν δεχθή το βέβαιον χάρισμα της αληθείας’’…». (σελ. 107, μετάφραση Δ. Τσάμη).

Σχετικά επίσης με τον άγιο Ειρηναίο, ο καθηγητής Στ Παπαδόπουλος αναφέρει στην σελίδα 300 του πρώτου τόμου της πατρολογίας, · ‘’Υπογραμμίζοντας το τελευταίο τούτο, έχει ο Ειρηναίος τον ιστορικό κρίκο μεταξύ Χριστού και μεταποστολικής εκκλησιαστικής Παραδόσεως. Έχει δηλαδή τη δυνατότητα να υποδείξει τις πηγές της παραδόσεως και τη γνησιότητα της δια της κατονομάσεως των προσώπων, που διαδοχικά παραλάμβαναν και παρέδιδαν τη διδασκαλία του Κυρίου και των Αποστόλων. Έτσι δημιουργείται το επιχείρημα της ιστορικής παραδόσεως, την οποία μπορεί κανείς να ελέγξει και να αποδείξει ιστορικά’’. Και προσθέτει · ‘’Ο Ειρηναίος δε θεωρεί τη Γραφή κάτι ξεχωριστό από την Παράδοση, δεν είναι μέγεθος ιδιαίτερο, αλλά όψη, στοιχείο, πλευρά διακεκριμένη (όχι χωρισμένη) στο πλαίσιο της όλης Παραδόσεως, την οποία χαρακτηρίζει στο σύνολό της ‘κανόνα της αλήθειας’, και θεωρεί ‘ακλινή’ και ‘βεβαία’, όρο, κριτήριο, και πλαίσιο ζωής του πιστού. Οι ζωντανοί φορείς της Παραδόσεως έχουν στον Ειρηναίο μεγαλύτερη σημασία από τα κείμενα της ΚΔ, κάτι που ισχύει απόλυτα και για τον Ιγνάτιο. Οι φορείς αυτοί ονομάζονται ‘’επίσκοποι ‘’ ή ‘’πρεσβύτεροι ’’.

Ο Ιππόλυτος Ρώμης (μεταποστολικός Πατέρας του δεύτερου προς τρίτου αιώνα) συνδέει την αρχιερατεία με την αποστολική διαδοχή και την μετάδοση της χάρης του Αγίου Πνεύματος. ‘’…το εν τη Εκκλησία παραδοθέν Άγιον Πνεύμα, ου τυχόντες πρότεροι οι απόστoλoι μετέδοσαν τοις ορθώς πεπιστευκόσιν ων ημείς διάδοχοι τυγχάνοντες της τε αυτής χάριτος μετέχοντες αρχιερατείας τε και διδασκαλίας και φρουροί της Εκκλησίας λελογισμένοι ουκ οφθαλμώ νυστάζoμεν ουδέ λόγον ορθόν σιωπώμεν…’’ (Κατά Πασών αιρέσεων Έλεγχος, ΒΕΠ σ. 199).

Έχουν αποστολική διαδοχή οι Προτεσταντικές ομολογίες;

Οι διάφορες σημερινές Προτεσταντικές ομολογίες προέρχονται και έχουν τις ρίζες τους από την Διαμαρτύρηση τον 16^ο αιώνα. Η Διαμαρτύρηση έγινε κατά των κακοδοξιών του Πάπα. Από εκεί αποσχίστηκαν. Οι Παπικοί διαχώρισαν τον εαυτό τους από την ΜΙΑ Εκκλησία νωρίτερα, το 1054. Ο επίσκοπος Ρώμης είχε αποφασίσει αυθαίρετα, ανεξάρτητα από τους επισκόπους της Ανατολής, ότι θα έπρεπε να έχει υπεροχή έναντι όλων των άλλων επισκόπων. Μονομερώς αποφάσισε, χωρίς την έγκριση Οικουμενικής Συνόδου, ότι αφού ο απόστολος Πέτρος ήταν πρώτος Επίσκοπος Ρώμης (αν και αυτό δεν είναι αποδεδειγμένο), έπρεπε ο ίδιος να έχει εξουσία επί όλων των άλλων επισκόπων. Επίσης, η Εκκλησία στην Δύση αποφάσισε να αλλοιώσει δόγμα πίστεως, το οποίο είναι διατυπωμένο και στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, αλλά και στο σύμβολο της Πίστεως, ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται εκ του Πατρός. Οι δυτικοί πρόσθεσαν ‘’και εκ του Υιού’’ (filioque) , αυθαίρετα και χωρίς να έχει προηγηθεί Οικουμενική σύνοδος. Ο καθηγητής Βλ. Φειδάς αναφέρει· «Η προέλευση της διδασκαλίας περί της εκπορεύσεως του αγ. Πνεύματος όχι μόνο εκ του Πατρός, αλλά και εκ του Υιού (filioque) συνδεόταν αναμφιβόλως με τις βησιγοτθικές αρειανικές ρίζες της φραγκικής θεολογίας» (Εκκλησιαστική Ιστορία, ΄Β τόμος, σελ. 96). Έχουμε σαφέστατη νοθεία στον δόγμα της Τριαδικότητας του Θεού, αφού μειώνεται το Πρόσωπο του Αγίου Πνεύματος και παύει να είναι ισότιμο με τα άλλα δύο. Κατά τον αρχ. Θεοφίλο Λεμοντζή, «Σε αντίθεση με την ορθόδοξη θεολογία, που παρουσίαζε την ενότητα της Αγίας Τριάδος σε επίπεδο κοινωνίας προσώπων, η δυτική θεολογία τοποθετούσε την ενότητα αυτή σε επίπεδο ουσίας. Από εδώ γεννήθηκε και το Filioque, που συνεπάγεται σε τελική ανάλυση, τη μείωση του προσώπου του Αγίου Πνεύματος και την υπαγωγή του στην υπηρεσία του συνδέσμου των δύο άλλων προσώπων». (Ιχνηλάτης αληθείας). Άλλαξαν δόγμα πίστεως, επομένως έπεσαν σε αίρεση (και αργότερα σε περισσότερες), αποκόπηκαν από μόνοι τους από την ως τότε Μια εκκλησία, και έχασαν την διαδοχή και την χάρη. Δεν φύλαξαν την καλή παρακαταθήκη. Στην επιστολή του Μ Βασιλείου προς τον Αμφιλόχιο ‘’Περί του Αγίου Πνεύματος’’, υπάρχει ο πρώτος κανόνας του Μ Βασιλείου που αναφέρει ανάμεσα στα άλλα· «Οι δε της Εκκλησίας αποστάντες, ουκ έτι έσχον την χάριν του Αγίου Πνεύματος εφ’ εαυτούς· επέλιπε γαρ η μετάδοσις τω διακοπήναι την ακολουθίαν. Οι μεν γαρ πρώτοι αναχωρήσαντες, παρά των Πατέρων έσχον τας χειροτονίας, και δια της επιθέσεως των χειρών αυτών, είχον το χάρισμα το πνευματικόν, οι δε απορραγέντες, λαϊκοί γενόμενοι, ούτε του βαπτίζειν, ούτε του χειροτονείν είχον εξουσίαν, ούτε ηδύναντο χάριν Πνεύματος Αγίου ετέροις παρέχειν» (Πηδάλιο αγ. Νικοδήμου, σελ. 587). Δηλαδή, όσοι αποσχίζονται από την εκκλησία παύουν να έχουν την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Επειδή διακόπτεται η ακολουθία (αποστολική διαδοχή), διακόπτεται και η μετάδοση της Χάριτος. Και συνεχίζει αναφέροντας ότι ενόσω ήσαν χειροτονημένοι, είχαν χάρισμα πνευματικό, αλλά αφού αποσχίστηκαν έγιναν λαϊκοί και έχασαν την εξουσία να βαπτίζουν, να χειροτονούν άλλους, και να μεταδίδουν σε άλλους την χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Και όπως σχολιάζει ο άγιος Νικόδημος, «όταν εν μέλος κοπή από το σώμα, νεκρούται παρευθεύς με το να μη μεταδίδεται πλέον εις αυτό ζωτική δύναμις· τουτοιοτρόπως και αυτοί αφ ου μια φοράν εσχίσθησαν από το σώμα της Εκκλησίας, ενεκρώθησαν παρευθύς, και την πνευματικήν χάριν και ενέργειαν του Αγίου Πνεύματος έχασαν, μη μεταδιδομένης ταύτης εις αυτούς δια των αφών και συνδέσμων, ήτοι δια της κατά Πνεύμα ενώσεως» (Πηδάλιο, σελ. 589,σημείωση 1η).

Επομένως, όποιος αποκόπτεται από το σώμα της Εκκλησίας, χάνει την χάρη του Αγίου Πνεύματος και ο ίδιος, αλλά και ως προς το να την μεταδίδει δια της χειροτονίας. Ούτε οι Παπικοί έχουν την χάρη της αποστολικής διαδοχής, ούτε οι Προτεστάντες που προέκυψαν από αυτούς.

Η προσευχή αγιάζει την εργασία.

2012-02-05T14:49:00.002+02:00

- Γέροντα, όταν η δουλειά είναι διανοητική, πχ μια μεταφραστική εργασία, πως είναι δυνατόν να λες την ευχή, ώστε να αγιάζεται η εργασία που κάνεις;

- Όταν η δουλειά είναι διανοητική, αν ο νους σου είναι στον Θεό, τότε η δουλειά αγιάζεται, γιατί ζεις μέσα στην ατμόσφαιρα του Θεού, και ας μην μπορείς να λες την ευχή. Όταν κανείς έχει πνευματική κατάσταση, πολύ βοηθιέται. Δεν προσπαθεί να καταλάβει τα νοήματα με το μυαλό, αλλά φωτίζεται και τα βρίσκει με θείο φωτισμό.

-Και όταν δεν έχω αυτήν την πνευματική κατάσταση και πρέπει να κάνω μια τέτοια εργασία;

- Τότε θα την κάνεις, αλλά να προσεύχεσαι, να ζητάς από το Θεό να σε φωτίζει. Να κοιτάξεις να βοηθηθείς, όσο μπορείς, από τα θεία νοήματα και να δουλεύεις με ευλάβεια. Να κάνεις κάθε μια ώρα, κάθε δύο ώρες, λίγα λεπτά διακοπή και να λες την ευχή.

(Απόσπασμα από τους λόγους του π Παισίου, Ά τόμος).

Μη δίνετε καρδιά στα υλικά πράγματα.

2012-02-04T00:06:00.002+02:00

- Γέροντα, τι εννοείτε, όταν λέτε· ‘’Πόδια, χέρια στην δουλειά να δίνετε, καρδιά να μην δίνετε’’;

- Εννοώ να μην δίνετε καρδιά στα υλικά πράγματα. Είναι μερικοί που δίνονται ολόκληροι στα υλικά. Περνούν όλη την ημέρα με το να ασχολούνται πως θα κάνουν καλά μια δουλειά και δεν σκέφτονται καθόλου τον Θεό. Να μην φθάνουμε εκεί. Να χρησιμοποιείτε τα χέρια και τα πόδια στην δουλειά, αλλά να μην αφήνετε το νου σας μα ξεφύγει από τον Θεό. Να μη δίνετε όλο το είναι σας, όλο τον δυναμισμό σας μαζί με την καρδιά σας, στα υλικά. Έτσι γίνεται μετά κανείς ειδωλολάτρης. Όσο μπορείτε στις δουλειές καρδιά να μην δίνετε· χέρια, μυαλό να δίνετε. Καρδιά να μην δίνετε σε χαμένα, σε άχρηστα πράγματα. Γιατί μετά πως θα σκιρτήσει η καρδιά για τον Χριστό; Όταν η καρδιά είναι στον Χριστό, τότε αγιάζονται και οι δουλειές, υπάρχει και η εσωτερική ψυχική ξεκούραση συνέχεια, και νιώθει κανείς την πραγματική χαρά. Να αξιοποιείτε την καρδιά σας· να μην την σπαταλάτε. Αν σπαταληθεί η καρδιά σε πολλά ασήμαντα, δεν έχει αντοχή να πονέσει για εκείνο που πρέπει να πονέσει. Εγώ θα δώσω την καρδιά μου σε έναν καρκινοπαθή, σε έναν πονεμένο. Η αγωνία μου είναι για τα παιδιά που κινδυνεύουν. Κάνω τον σταυρό μου να τα δίνει ο Θεός φώτιση. Όταν πάλι έχω κόσμο, πάει η προσοχή μου στον πόνο του άλλου, στην αγάπη για τον άλλο. Τον πόνο τον δικό μου δεν τον καταλαβαίνω. Έτσι ξεχνιούνται όλα· παίρνει άλλη στροφή ο άνθρωπος.

Όταν δουλεύεις, να μην ξεχνάς τον Χριστό. Να κάνεις την δουλειά με χαρά, αλλά ο νους και η καρδιά να είναι στον Χριστό. Τότε και δεν θα κουράζεσαι, και πνευματικά θα μπορείς να κάνεις.

(Απόσπασμα από τους λόγους του π. Παισίου, Ά τόμος).

Η ησυχία είναι μυστική προσευχή.

2012-02-02T23:04:00.002+02:00

«Η ησυχία είναι μεγάλη υπόθεση. Ακόμη και να μην προσεύχεται κανείς, και μόνο με την ησυχία προσεύχεται. Είναι μυστική προσευχή και πολύ βοηθάει στην προσευχή σαν την άδηλη αναπνοή στον άνθρωπο. Αυτός που κάνει δουλειά πνευματική στην ησυχία βυθίζεται μετά την ευχή. Ξέρεις τι θα πει βυθίζεται; Το παιδάκι, όταν λουφάζει στην αγκαλιά της μάνας, δεν μιλάει. Είναι ένωση πλέον, επικοινωνία. Γι’ αυτό πολύ βοηθάει το Μοναστήρι να είναι απομακρυσμένο από τον κόσμο και από αρχαιολογικούς χώρους και κοσμικούς θορύβους και από τους πολλούς ακόμη ανθρώπους. Η εξωτερική ησυχία, μακριά, μακριά από τον κόσμο, με την διακριτική άσκηση και την αδιάλειπτη προσευχή, πολύ γρήγορα φέρνει και την εσωτερική ησυχία- την ειρήνη της ψυχής- η οποία είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την πνευματική λεπτή εργασία. Τότε πια ο άνθρωπος δεν ενοχλείται από την εξωτερική ανησυχία, γιατί στην ουσία μόνον το σώμα βρίσκεται στην γη, ενώ ο νους βρίσκεται στον Ουρανό».

(Απόσπασμα από τους λόγους του π. Παισίου, Ά τόμος).

Χρήσιμες συμβουλές από τον άγιο Ιγνάτιο για την άμυνά μας απέναντι στους αιρετικούς.

2012-02-01T00:10:00.002+02:00

Το φαινόμενο της αίρεσης δεν είναι νέο. Είναι παλαιό. Από τα πρώτα χρόνια της Εκκλησίας, ο διάβολος προσπάθησε να νοθεύσει την χριστιανική πίστη μέσω ανθρώπων διεφθαρμένων τον νου (Τίτος, γ 10) και να δώσει ‘’έναν άλλο Χριστό’’ και ‘’ένα άλλο Ευαγγέλιο’’ (Β Κορινθίους, ια 4). Στο παρακάτω απόσπασμα από την επιστολή του αγίου Ιγνατίου προς τους Τραλλιανούς, μπορούμε να αντλήσουμε χρήσιμες συμβουλές για το καλό της ψυχής μας. Πως ανέκαθεν οι αιρετικοί συμπεριφέρονταν, και που είναι η ασφάλειά μας. Ποιος σας είπε ότι οι αιρετικοί δεν μιλούν για τον Ιησού Χριστό;

«Σας παρακαλώ λοιπόν, όχι εγώ, αλλά η αγάπη του Ιησού Χριστού, να χρησιμοποιείτε μόνο την χριστιανική τροφή, και να αποφεύγετε τα ξένα βότανα, δηλαδή τους αιρετικούς, οι οποίοι εμπλέκουν στους εαυτούς τους τον Ιησού Χριστό, πιστεύοντας ότι είναι καταξιωμένοι, σαν να δίδουν θανάσιμο δηλητήριο μαζί με μίγμα κρασιού και μελιού, το οποίο παίρνει ευχαρίστως όποιος το αγνοεί, παίρνοντας έτσι με την κακή ηδονή τον θάνατο. Να φυλάγεστε λοιπόν από αυτούς. Και αυτό θα γίνει εάν δεν υπερηφανεύεστε και μένετε αχώριστοι από τον Θεό Ιησού Χριστό και από τον επίσκοπο και τις αποστολικές διατάξεις. Εκείνος που βρίσκεται μέσα στο θυσιαστήριο είναι καθαρός, ενώ εκείνος που κάνει κάτι χωρίς την άδεια του επισκόπου και του πρεσβυτέρου και του διακόνου, αυτός δεν έχει καθαρή τη συνείδησή του. Δεν τα γράφω αυτά επειδή έμαθα ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο μεταξύ σας, αλλά για να σας προφυλάξω, επειδή μου είστε αγαπητοί, προβλέποντας (κείμενο· ‘’προορών’’) τις παγίδες του διαβόλου». (Από τις γνήσιες επιστολές, κεφάλαια vi- vii, Αποστολικοί Πατέρες, Άπαντα τα έργα τόμος 4^ος).

Θυσία για τον Χριστό.

2012-01-31T21:11:00.000+02:00

«Η καρδιά, πριν καθαρισθεί, έχει τις κοσμικές επιθυμίες και χαίρεται με αυτές. Όταν όμως εξαγνιστεί, μετά στενοχωριέται με τις κοσμικές επιθυμίες· σιχαίνεται τις κοσμικές επιθυμίες και τότε οι χαρές είναι πνευματικές. Έτσι εξαγνίζεται η καρδιά· όταν σιχαθεί τις κοσμικές επιθυμίες. Πριν τις σιχαθεί, έλκεται από αυτές. Αλλά, βλέπεις, εμείς δεν θέλουμε να στενοχωρήσουμε λίγο τον παλαιό άνθρωπο· θέλουμε να κάνουμε τα χατίρια του παλαιού ανθρώπου. Πως θα γίνουμε μετά μιμητές του Χριστού;

- Όταν, Γέροντα, δυσκολεύομαι να κόψω μια επιθυμία μου, πρέπει να επιμείνω στον αγώνα;

- Ναι, ακόμη και αν στενοχωριέται η καρδιά σου, επειδή δεν κάνεις αυτά που την αναπαύουν, δεν πρέπει να υπακούσεις στην καρδιά. Γιατί, αν υπακούσεις, θα νιώθεις μια χαρά κοσμική και μετά ένα άγχος, πάλι κοσμικό. Ενώ, αν δεν υπακούσεις και στενοχωρηθεί η καρδιά, επειδή δεν έκανες αυτά που την αναπαύουν, και το χαίρεσαι αυτό, τότε έρχεται η θεία Χάρις. Και αυτός είναι ο σκοπός· να αποκτήσουμε την θεία Χάρη. Για να αποκτήσεις δηλαδή την θεία Χάρη, πρέπει να κοπούν οι επιθυμίες, και καλές να είναι, να κοπή το θέλημα. Τότε ταπεινώνεται ο άνθρωπος και όταν ταπεινωθεί, έρχεται μετά η θεία Χάρις».

(Απόσπασμα από τους λόγους του π. Παισίου, Ά τόμος).

Η Εκκλησία είναι συγκεκριμένη.

2012-01-30T20:27:00.004+02:00

Η Εκκλησία που ίδρυσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι μία. Έχει επίσκοπο, πρεσβυτέρους, και διακόνους που έχουν αποστολική διαδοχή. Έχει Μυστήρια, συγκεκριμένα δόγματα πίστεως που οφείλουμε να πιστεύουμε, και εσωτερική τάξη. Η υποταγή στον επίσκοπο και το πρεσβυτέριο αποτελεί το μέσο για να επέλθει η ενότητα στον λαό του Θεού. Κανείς δεν ενεργεί από μόνος του και αυθαίρετα. Σε αντίθεση με τον Προτεσταντισμό, του οποίου οι χιλιάδες διαφορετικές ομολογίες ξεφύτρωσαν ξαφνικά, χωρίς μυστήρια, χωρίς ιεροσύνη, χωρίς τάξη, όπου ο καθένας που διαφωνεί, αποχωρίζεται και δημιουργεί δική του σύναξη αυθαίρετα, χωρίς άδεια από τον κανονικό επίσκοπο της περιοχής του.

Ας δούμε ένα μικρό απόσπασμα από την επιστολή του αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου προς τους Τραλλιανούς, κεφάλαια ii- iii, γραμμένη το 107 μ Χ, που μας διαφωτίζει για την Εκκλησία λίγο μετά τους αποστόλους.

«Όταν πειθαρχείτε στον επίσκοπο, σαν να είναι ο Ιησούς Χριστός, μου φαίνεται ότι δεν ζείτε όπως οι άνθρωποι, αλλά σύμφωνα με το θέλημα του Ιησού Χριστού, ο οποίος πέθανε για μας, ώστε, πιστεύοντας στον θάνατό του, να αποφύγετε τον θάνατο. Διότι είναι αναγκαίο, όπως και κάνετε, χωρίς την άδεια του επισκόπου να μην κάνετε τίποτε, αλλά να πειθαρχείτε και στο πρεσβυτέριο, σαν να είναι οι απόστολοι του Ιησού Χριστού, της ελπίδας μας, μέσα στον οποίο θα βρεθούμε να ζούμε. Αλλά πρέπει και αυτοί που είναι υπηρέτες των μυστηρίων του Ιησού Χριστού να αρέσουν σε όλους με κάθε τρόπο. Διότι δεν είναι υπηρέτες φαγητών και πιοτών, αλλά υπηρέτες της Εκκλησίας του Θεού. Πρέπει λοιπόν και αυτοί να φυλάγονται από τις παρανομίες, όπως από την φωτιά. Επίσης, όλοι να σέβονται τους διακόνους, σαν τον Ιησού Χριστό, όπως και τον επίσκοπο, που είναι σύμβολο του Πατέρα (κείμενο· ‘’όντα τύπο του Πατρός’’), και τους πρεσβυτέρους, σαν το συνέδριο του Θεού και σύνδεσμο των αποστόλων. Χωρίς αυτούς Εκκλησία δεν υπάρχει. Για αυτά είμαι πεπεισμένος ότι εσείς έτσι φέρεστε. Διότι το δείγμα της αγάπης σας το έλαβα και το έχω μαζί μου, στο πρόσωπο του επισκόπου σας, του οποίου η ίδια η έκφραση αποτελεί μεγάλη διδασκαλία, και η πραότητα του δύναμη, τον οποίο σκέπτομαι ότι σέβονται ακόμα και οι άθεοι. Επειδή σας αγαπώ αποφεύγω, αν και μπορώ να γράψω γι’ αυτόν περισσότερα· δεν ήταν τέτοια η πρόθεσή μου, ώστε, ενώ είμαι αξιοκατάκριτος, να σας διατάζω σαν να είμαι απόστολος». (Από τις γνήσιες επιστολές, Αποστολικοί Πατέρες άπαντα τα έργα, τόμος 4^ος).

Να μην δίνουμε δικαιώματα στον διάβολο.

2012-01-30T19:44:00.002+02:00

«Αν ένας άνθρωπος λοξοδρομήσει από τις εντολές του Θεού, τον πολεμούν με τα πάθη. Και αν αφήσει κανείς τα πάθη να τον πολεμούν, δεν χρειάζεται διάβολος να τον πολεμήσει. Και τα δαιμόνια έχουν ειδικότητα. Χτυπούν τον άνθρωπο τακ- τακ, να του βρουν την πάθηση, την αδυναμία, για να τον πολεμήσουν. Θέλει προσοχή, να κλείνουμε τις πόρτες και τα παράθυρα- τις αισθήσεις-, να μην ανοίγουμε χαραμάδες στον πειρασμό και μπαίνει από εκεί ο εχθρός. Εκεί είναι τα αδύνατα σημεία. Εάν αφήσεις έστω και μια σχισμή ανοιχτή, μπορεί να μπει και να σου κάνει ζημιά. Ο διάβολος μπαίνει στον άνθρωπο, όταν υπάρχει λάσπη στην καρδιά του ανθρώπου· δεν πλησιάζει στο καθαρό πλάσμα του Θεού. Άμα ξελασπωθεί η καρδιά, φεύγει ο εχθρός και έρχεται πάλι ο Χριστός. Όπως το γουρούνι, όταν δεν βρει λάσπη, γουγουλίζει και φεύγει, έτσι και ο διάβολος δεν πλησιάζει στην καρδιά που δεν έχει βούρκο. Τι δουλειά έχει σε καρδιά καθαρή και ταπεινή; Εάν λοιπόν δούμε ότι το σπίτι μας- η καρδιά μας- είναι παλιόσπιτο και κατοικεί ο εχθρός, πρέπει αμέσως να το γκρεμίσουμε, για να φύγει και ο κακός ενοικιαστής μας, δηλαδή το ταγκαλάκι. Γιατί, όταν η αμαρτία χρονίσει στον άνθρωπο, ο διάβολος, φυσικά, αποκτάει περισσότερα δικαιώματα».

(Από τους λόγους του π. Παισίου, Ά τόμος).

Περί της ενότητας της Εκκλησίας.

2012-01-29T14:40:00.002+02:00

Από την επιστολή του αγ. Ιγνατίου του Θεοφόρου προς τους Εφεσίους, κεφάλαιο v.

«Διότι, εάν εγώ σε τόσο σύντομο χρόνο απέκτησα τόση οικειότητα με τον επίσκοπό σας, όχι ανθρώπινη, αλλά πνευματική, πόσο περισσότερο μακαρίζω εσάς που είστε στενά μαζί του συνδεδεμένοι, όπως η Εκκλησία με τον Ιησού Χριστό, και όπως ο Ιησούς Χριστός με τον Πατέρα, ώστε όλα να είναι σύμφωνα με ενότητα. Κανένας να μην πλανάται· εάν κανένας δεν βρίσκεται μέσα στο θυσιαστήριο, στερείται τον άρτο του Θεού. Διότι, εάν η προσευχή του ενός και δύο έχει τόσο μεγάλη δύναμη, πόσο μάλλον η προσευχή του επισκόπου και ολόκληρης της Εκκλησίας. Εκείνος λοιπόν που δεν έρχεται στη συνάθροιση, αυτός ήδη δείχνει υπερηφάνεια και ξεχωρίζει τον εαυτό του. Διότι είναι γραμμένο· ‘’ο Θεός αντιστέκεται στους υπερήφανους’’. Ας φροντίσουμε λοιπόν να μη αντιστεκόμαστε στον επίσκοπο, για να είμαστε υποταγμένοι στον Θεό». (Από τις γνήσιες επιστολές, Αποστολικοί Πατέρες άπαντα τα έργα, τόμος 4^ος).

Πότε ο διάβολος δεν έχει δικαιώματα στον άνθρωπο.

2012-01-29T13:06:00.002+02:00

«Η μετάνοια, η εξομολόγηση κόβει το δικαίωμα του διαβόλου. Πριν λίγο καιρό, ήρθε στο Άγιο Όρος ένας μάγος και έφραξε με πασσαλάκια και δίχτυα όλο το δρόμο, εκεί σε μια περιοχή κοντά στο Καλύβι. Αν περνούσε από εκεί μέσα ένας ανεξομολόγητος, θα πάθαινε κακό. Δεν θα ήξερε από πού του ήρθε. Μόλις τα είδα, κάνω τον σταυρό μου και περνώ από μέσα· τα διέλυσα. Μετά ο μάγος ήρθε στο Καλύβι, μου είπε όλα τα σχέδιά του και έκαψε τα βιβλία του. Σε έναν που είναι πιστός, εκκλησιάζεται, εξομολογείται, κοινωνάει, ο διάβολος δεν έχει καμία δύναμη, καμία εξουσία. Κάνει μόνο λίγο ‘’κάφ- κάφ’’ σαν ένα σκυλί που δεν έχει δόντια. Σε έναν όμως που δεν είναι πιστός και του δίνει δικαιώματα, έχει μεγάλη εξουσία. Μπορεί να τον λιντσάρει· έχει δόντια και τον ξεσκίζει. Ανάλογα με τα δικαιώματα που του δίνει μια ψυχή, είναι και η εξουσία του επάνω της».

(Απόσπασμα από τους λόγους του π. Παισίου, Α Τόμος).

Η απομάκρυνση από τον Θεό είναι κόλαση

2012-01-28T13:29:00.000+02:00

«Δεν θυμάμαι μέρα να μην έχει παρηγοριά θεϊκή. Διακοπές γίνονται μερικές φορές και τότε νιώθω άσχημα, και έτσι μπορώ να καταλάβω πόσο άσχημα ζουν οι περισσότεροι άνθρωποι που είναι απαρηγόρητοι, γιατί είναι απομακρυσμένοι από τον Θεό. Όσο απομακρύνεται κανείς από τον Θεό, τόσο πιο δύσκολα γίνονται τα πράγματα. Μπορεί να μην έχει κανείς τίποτα· άμα έχει τον Θεό, δεν θέλει τίποτε! Αυτό είναι! Ενώ, αν τα έχει όλα, άμα δεν έχει τον Θεό, είναι μέσα του βασανισμένος. Γι’ αυτό, όσο μπορεί κανείς , να πλησιάσει τον Θεό. Μόνο κοντά στον Θεό βρίσκει κανείς την πραγματική και αιώνια χαρά. Φαρμάκι γευόμαστε, όταν ζούμε μακριά από τον γλυκύ Ιησού. Όταν ο άνθρωπος από παλιάνθρωπος γίνει άνθρωπος, βασιλόπουλο, τρέφεται με την θεία ηδονή, με την ουράνια γλυκύτητα, και νιώθει την παραδεισένια αγαλλίαση, αισθάνεται από εδώ ένα μέρος της χαράς του Παραδείσου. Από την μικρή παραδεισένια χαρά καθημερινά προχωράει στην μεγαλύτερη και αναρωτιέται αν υπάρχει κάτι ανώτερο στον Παράδεισο από αυτό που ζει εδώ. Είναι τέτοια η κατάσταση που ζει, που δεν μπορεί να κάνει καμία εργασία. Τα γόνατά του λυγίζουν σαν λαμπάδες από την θεία εκείνη θερμότητα και γλυκύτητα, η καρδιά του σκιρτάει και πάει να σπάσει τους τσατμάδες (= ο θώρακας, μεταφορικά), για να φύγει, γιατί η γη και τα γήινα της φαίνονται χαμένα πράγματα».

(Απόσπασμα από τους λόγους του π. Παισίου, Α’ Τόμος).

Η θεόδοτη επισκοπική εξουσία και η εκκλησιαστική τάξις.

2012-01-27T23:56:00.002+02:00

Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, 107 μ Χ, επιστολή προς Σμυρναίους, κεφ. viii- ix (από τις γνήσιες επιστολές).

«Όλοι να ακολουθείτε τον επίσκοπο, όπως ο Ιησούς Χριστός τον Πατέρα, και τους πρεσβυτέρους όπως τους αποστόλους, ενώ τους διακόνους να τους σέβεστε σαν εντολοδόχους του Θεού. Κανένας να μην κάνει τίποτα χωρίς τον επίσκοπο από αυτά που ανήκουν στην Εκκλησία. Έγκυρη να θεωρείται η Ευχαριστία εκείνη που τελείται από τον επίσκοπο, ή από εκείνον στον οποίο θα δώσει την άδεια αυτός. Όπου εμφανίζεται ο επίσκοπος, εκεί να βρίσκεται το πλήθος, όπως ακριβώς όπου βρίσκεται ο Ιησούς Χριστός, εκεί βρίσκεται η Καθολική Εκκλησία. Δεν επιτρέπεται χωρίς την άδεια του επισκόπου ούτε να βαπτίζετε, ούτε να τελείτε τη θεία Ευχαριστία, αλλά αυτό που εκείνος θα θεωρήσει γνήσιο, αυτό είναι αρεστό και στον Θεό, για να είναι ακίνδυνο και αναμφίβολο κάθε τι που κάνετε. Είναι λοιπόν εύλογο να ανανήψουμε και, όσο ακόμη έχουμε καιρό, να μετανοήσουμε στον Θεό. Είναι καλό να αναγνωρίζουμε τον Θεό και τον επίσκοπο. Αυτός που τιμά τον επίσκοπο, τιμάται από τον Θεό, κι αυτός που κάνει κάτι κρυφά από τον επίσκοπο, λατρεύει τον διάβολο». (Αποστολικοί Πατέρες, άπαντα τα έργα, τόμος 4^ος).

Η Β’ Παρουσία του Κυρίου και οι ψευδοπροφήτες

2012-01-27T21:57:00.001+02:00

«Πολλές ‘’προφητείες’’ έχουν γίνει για το τέλος του κόσμου. Και καμία δεν επαληθεύτηκε. Ο Σωτήρας μας είπε, ότι κανένας δεν ξέρει ποια μέρα και ώρα θα έρθει το τέλος· κανένας, ούτε οι άγγελοι των ουρανών, παρά μόνο ο Θεός. Δεν υπάρχει λόγος, λοιπόν, ούτε εμείς να ‘’προβλέπουμε’’, στηριγμένοι σε ανυπόστατες ή ασαφείς ενδείξεις, το χρόνο της παρουσίας του Κυρίου, ούτε και στων άλλων τις ‘’προβλέψεις’’ να δίνουμε σημασία. Το ότι θα ξανάρθει ο Χριστός ως Κριτής του κόσμου είναι αναμφισβήτητο, καθώς και το ότι αυτό θα γίνει ξαφνικά, αφού προηγηθούν μεγάλα και θαυμαστά σημεία. Εμείς δεν έχουμε παρά μόνο να περιμένουμε τον Ιησού και να ετοιμαζόμαστε πνευματικά για την συνάντηση μαζί Του, όπως ο ίδιος μας υπέδειξε· ‘’Γρηγορείτε, ότι ουκ οίδατε ποία ώρα ο Κύριος υμών έρχεται’’ (Ματθαίος 24, 42) και ‘’γίνεσθε έτοιμοι, ότι η ώρα ουδοκείτε ο Υιός του ανθρώπου έρχεται’’ (Ματθαίος 24, 44). (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Πως γίνεται μέσα στην καρδιά μας η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.

2012-01-27T14:47:00.002+02:00

«Τον 7^ο αιώνα υψώθηκε πανηγυρικά ο τίμιος Σταυρός στα Ιεροσόλυμα, για να τον δει και να τον προσκυνήσει όλος ο λαός.*

Εκείνου του γεγονότος ανάμνηση είναι η τελετή της υψώσεως του Σταυρού, που γίνεται κάθε χρόνο, στις 14 Σεπτεμβρίου, στους ενοριακούς και μοναστηριακούς ναούς. Αυτή η Ύψωση, όμως, είναι εξωτερική. Υπάρχει, θα λέγαμε, και μια πνευματική Ύψωση του Σταυρού που συντελείται μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Πότε; Όταν κάποιος σταθερά αποφασίζει να αυτοσταυρωθεί, νεκρώνοντας τα πάθη του. Όποιος δεν το κάνει, δεν είναι αληθινός Χριστιανός. Το λέει ξεκάθαρα ο απόστολος: ‘’Οι του Χριστού την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις’’ (Γαλάτας 5, 24). Όσοι, δηλαδή, είναι του Χριστού, έχουν σταυρώσει τον αμαρτωλό εαυτό τους μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες του. Οι Χριστιανοί, λοιπόν, υψώνουν μέσα τους αυτόν τον Σταυρό και τον κρατούν υψωμένο σε όλη τους τη ζωή. Έτσι είναι, άραγε; Ο καθένας ας ρωτήσει τη συνείδησή του. Και μακάρι να μην πάρει την απάντηση· ‘’Εσύ κάνεις τα σαρκικά σου θελήματα και υπακούεις στις επιθυμίες σου. Ο σταυρός σου δεν είναι υψωμένος, αλλά ριγμένος στο λάκκο των παθών, όπου σαπίζει από την καταφρόνια και την αμέλειά σου’’. Μετά την αποκαθήλωση του νεκρού σώματος του Χριστού, ο τίμιος Σταυρός έμεινε στο Γολγοθά. Οι Ιουδαίοι τον πήραν και τον έριξαν σε ένα σκουπιδόλακκο. Μετά την Ανάσταση του Κυρίου, πάλι, δεν δίστασαν να επιχώσουν με πέτρες και χώματα τον Πανάγιο τάφο Του, για να τον εξαφανίσουν. Τέλος, όταν οι Ρωμαίοι κυρίευσαν την επαναστατημένη Ιερουσαλήμ, το 70, κατέσκαψαν και ισοπέδωσαν όλη την πόλη και τα περίχωρά της. Και αργότερα, κατά την ανοικοδόμησή της, στον τόπο όπου πρώτα ήταν ο Πανάγιος τάφος, με υποκίνηση του εχθρού, έχτισαν ναό της Αφροδίτης, της ειδωλολατρικής θεάς της ασέλγειας. Κάτι παρόμοιο γίνεται και με τον εσωτερικό σταυρό μας. Όταν ο εχθρός κυριεύσει και κατασκάψει τη νοητή Ιερουσαλήμ, την ψυχή μας, ο Σταυρός αυτός γκρεμίζεται από τον καρδιακό Γολγοθά στο σπουπιδόλακκο των αμαρτωλών επιθυμιών και ηδονών. Στη θέση του τότε βάζουμε και προσκυνάμε το είδωλο της Αφροδίτης, ώσπου να μας επισκεφτεί η Θεία Χάρη, αν βέβαια μετανοήσουμε ειλικρινά, η οποία θα τσακίσει το είδωλο της αμαρτίας και θα υψώσει μέσα μας το Σταυρό της νεκρώσεως των παθών» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Σημείωση

* Ο Πέρσης βασιλιάς Χοσρόης Β’ (590- 628), που κατέλαβε την Αγία Πόλη το 614, άρπαξε το τίμιο Ξύλο και το μετέφερε στην Περσία. Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα ο αυτοκράτορας Ηράκλειτος (610- 641) νίκησε τους Πέρσες και πήρε πάλι το Σταυρό. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 628 τον έφερε στο ναό της Αναστάσεως των Ιεροσολύμων, όπου τον ύψωσε ο πατριάρχης άγιος Ζαχαρίας (609- 631). Από τότε επικράτησε σε Ανατολή και Δύση η εορτή της Υψώσεως του τιμίου Σταυρού ως λαμπρή πανήγυρη.

Οι πνευματικές παρηγορίες στην κατά Θεόν ζωή.

2012-01-26T22:36:00.003+02:00

«Λυπηθήκατε, επειδή χάσατε πολύ γρήγορα την παρήγορη εκείνη εσωτερική κατάσταση, στην οποία βρισκόσασταν μετά τη Θεία Μετάληψη. Αλλά πρέπει να ξέρετε, πως μια πνευματική παρηγορία, μια ‘’παράκληση’’, μ’ όποια μορφή κι αν μας επισκέπτεται- ως απέραντη ψυχική ειρήνη, ως απερίγραπτη χαρά, ως ιερός ενθουσιασμός, ως γλυκιά κατάνυξη ή ως οτιδήποτε άλλο- δεν είναι το κύριο ζητούμενο στην κατά Θεόν ζωή. Η πρωταρχική επιδίωξη και το βασικό μέλημά μας είναι όχι οι παρηγορίες, αλλά η αποφασιστική και δυναμική διατήρηση του εαυτού μας, εσωτερικά και εξωτερικά, σε καλή κατάσταση, ευάρεστη στον Κύριο. Η όποια παρηγορία δίνεται από τον Θεό σαν ‘’δόλωμα’’, πρόκληση και προτροπή- ‘’Να τι θα απολαύσεις! Αγωνίσου, λοιπόν!’’. Επομένως, όταν τη στερούμαστε, δεν πρέπει να απελπιζόμαστε, αλλά με μεγαλύτερο ζήλο, με σταθερότητα και επιμονή να αγωνιζόμαστε ‘’τον καλό αγώνα της πίστεως’’ (Α’ Τιμοθέου 6, 12)» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Αποφυγή της αυταρέσκειας και του αυτοθαυμασμού.

2012-01-22T23:02:00.003+02:00

«Μην πολυασχολείστε με τον εαυτό σας. Πολύ περισσότερο, μην έχετε μεγάλη ιδέα γι’ αυτόν, μην τον εκτιμάτε και μην τον θαυμάζετε. Όλα τούτα δείχνουν έπαρση, υπερηφάνεια. Οι άγιοι Πατέρες μας συμβουλεύουν: ‘’Όπου και αν πάς, μην υπολογίζεις τον εαυτό σου’’. Ας λέμε πάντα με ταπείνωση: ‘’Δεν έχω τίποτα καλό επάνω μου. Κύριε, βοήθησέ με να βάλω αρχή μετανοίας και προκοπής!’’. Μη λογαριάζετε τα χαρίσματά σας, γιατί είναι δώρα του Θεού. Και μη συγκρίνετε τον εαυτό σας με άλλους, που είναι ή νομίζετε πως είναι χειρότεροι από εσάς. Να προχωράτε σταθερά στο δρόμο της σωτηρίας, ‘’τα μεν οπίσω επιλανθανόμενος τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενος’’» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Φιλαυτία.

2012-01-22T22:51:00.004+02:00

«Η παρουσία της φιλαυτίας στην ψυχή μας δείχνει πως η πρώτη απόφαση μας να μετανοήσουμε και να υπηρετήσουμε τον Κύριο ήταν ελλιπής, χλιαρή, επιπόλαιη. Η απόφαση αυτή είναι η ανταπόκριση στην κλήση του Ιησού: ‘’Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν…και ακολουθείτο μοι’’ (Ματθαίος 16, 24). Βλέπετε πως η πεμπτουσία της κλήσεως είναι το ‘’απαρνησάσθω εαυτόν’’. Και τούτο σημαίνει ολοκληρωτική εξαφάνιση του εγωισμού και της φιλαυτίας, ασυγκατάβατο αγώνα ενάντια στη φιληδονία και την αυτοϊκανοποίηση. Από τη μια θέλουμε να σωθούμε. Κι από την άλλη συγκαταβαίνουμε στα θελήματά μας. Δεν μπορούμε, όμως, να υποτασσόμαστε και στο Θεό και στον εαυτό μας. ‘’Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν’’ (Ματθαίος 6, 24). Ο κύριος, λοιπόν, της δική σας καρδιάς ποιος είναι; Ο Χριστός ή ο εαυτός σας; Αφού απαντήσετε με ειλικρίνεια σε αυτό το ερώτημα, καθίστε και σκεφτείτε στα σοβαρά τι θα κάνετε» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Πως θα πολεμήσουμε την υπερηφάνεια, την οργή, και την κατάκριση.

2012-01-22T12:02:00.000+02:00

«Έχετε, καθώς λέτε, υπερηφάνεια, κυριεύεστε από την οργή και πέφτετε στην κατάκριση. Οι δύο τελευταίες είναι θυγατέρες της πρώτης. Αν αποκτήσετε, λοιπόν ταπείνωση, η οργή και η κατάκριση θα εξαφανιστούν. Ένα απλό πρακτικό μέτρο για την συγκράτηση της οργής είναι το να κλείνουμε το στόμα μας και να σωπαίνουμε. Κι ένα άλλο είναι η απομάκρυνσή μας από τις αιτίες αυτού του πάθους. Το ίδιο μέτρο είναι καλό και για την καταπολέμηση της υπερηφάνειας. Όσο για την κατάκριση, μόλις σας προσβάλει σχετικός λογισμός, θυμηθείτε τις αμαρτίες σας. Έτσι ο λογισμός θα υποχωρήσει. Με κάθε μέσο και τρόπο να πολεμάτε εναντίον αυτών και όλων των άλλων παθών, αποκρούοντας άμεσα τις προσβολές των λογισμών και ζητώντας την ενίσχυση του Κυρίου με την προσευχή» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Προσαρμογή στις συνθήκες της ζωής.

2012-01-22T11:47:00.002+02:00

«Ως προς τη ροή των πραγμάτων στη ζωή μας, ας το πάρουμε απόφαση ότι δεν είναι στο χέρι μας να την αλλάξουμε. Ας έχουμε, λοιπόν, τη σοφία της προσαρμογής στις όποιες συνθήκες παραχωρεί ο Θεός. Μόνο έτσι θα είμαστε ειρηνικοί σε κάθε περίσταση. Τώρα, λοιπόν, που αντιμετωπίζετε ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα, δεν έχετε παρά να κάνετε πρώτα- πρώτα υπομονή. Χωρίς υπομονή δεν μπορούμε να ζήσουμε. Δεν υπήρξε ποτέ άνθρωπος σε τούτον τον κόσμο που να μην υπέμεινε κάτι. Παράλληλα ψάξτε να βρείτε κάποιες απασχολήσεις, που θα σας προξενούν ψυχική ανάπαυση και ικανοποίηση. Και όταν δεν έχετε δουλειά, να διαβάζετε καλά βιβλία. Να αγαπάτε, επίσης, τη φύση. Σε κάθε εποχή, η φύση έχει τις ομορφιές της. Να τις βρίσκεται και να τις απολαμβάνετε. Σε αυτό κρύβεται ξεχωριστή σοφία. Θα μπορούσατε να γίνετε ένας ‘’καλός άγγελος’’ για όλο το χωριό: όπου υπάρχει φτώχεια, αρρώστια, συμφορά, εκεί να τρέχετε πρόθυμα, βοηθώντας όσο και όπως μπορείτε τους συνανθρώπους σας. Αυτή η απασχόληση δίνει στην ψυχή μεγάλη παρηγορία. Εκτός και αν είστε μια σκληρή εγωίστρια. Αν, όμως, είστε τέτοια, τότε μην περιμένετε ποτέ ευτυχία, έστω και αν αποκτήσετε όλο το χρυσάφι του κόσμου. Τον εγωισμό, αυτόν τον κακοποιό, πρέπει να τον θανατώσουμε. Κι αν δεν τον θανατώσετε εσείς, μόνη σας, τότε θα το κάνει ο Κύριος, στέλνοντας το ένα χτύπημα μετά το άλλο. Και θα το κάνει όχι από σκληρότητα, μα από αγάπη. Γιατί θέλει να μπείτε στην Βασιλεία των Ουρανών, που μόνο οι ταπεινοί χωράνε» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Βιοτικά έργα και βιοτικές μέριμνες.

2012-01-21T15:57:00.000+02:00

«Ο πιο μεγάλος κίνδυνος από τις αδιάκοπες μέριμνες είναι η λήθη του Θεού και η υποβάθμιση της πνευματικής ζωής. Νομίζω πως έχετε σχετική εμπειρία. Και θα είναι πολύ θλιβερό να φτάσετε ως την τέλεια ψύχρανση του θείου ζήλου, όπως φοβάστε. Αυτό πάντως, δεν προκαλείται από τα ίδια τα βιοτικά έργα, αλλά από τη δική μας αμέλεια. Εμείς αφήνουμε τον εαυτό μας να ‘’λασπωθεί’’ και με τις σκέψεις και με τα αισθήματα και με τα θελήματα και με τις κοσμικές φροντίδες. Μπορείτε να αποφύγετε το ‘’λάσπωμα’’ τούτο της ψυχής; Ναι. Αρχίζοντάς τα όλα με την προσευχή, συνεχίζοντας με την ελπίδα και τελειώνοντας με την ευχαριστία. Έτσι κάθε έργο σας θα είναι τυλιγμένο με θεϊκό ένδυμα και δεν θα εκτοπίζει τον Κύριο από την ψυχή. Όταν πάλι, τελειώσετε μια δουλειά και πριν καταπιαστείτε με άλλη, διώξτε για λίγο από το νου και την καρδιά σας καθετί βιοτικό. Μείνετε μόνο με το Θεό. Δώστε σε Αυτόν την προσοχή σας, κάθε σκέψη και κάθε αίσθημά σας. Επαναλάβετε, αν θέλετε, κάποιους αγαπημένους σας στίχους από το Ψαλτήρι. Όσο εργάζεστε, να προσεύχεστε νοερά. Και κάθε φορά που αντιλαμβάνεστε ότι η προσευχή μέσα σας διακόπηκε, να ξαναρχίσετε τον νοερό αγώνα χωρίς καθυστέρηση. Να μελετήσετε και βιβλία σχετικά με την προσευχή. Έτσι, σιγά-σιγά, θα φουντώσει ο πόθος σας και θα επιταχυνθεί η πορεία σας προς τον Θεό. Αυτή ας είναι η κύρια φροντίδα της ζωής σας» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Η λύση απέναντι στην πνευματική χαύνωση.

2012-01-21T12:19:00.002+02:00

«Σας ανησυχεί και σας θλίβει η αναισθησία της ψυχής σας, η αναλγησία και σκληρότητα της καρδιάς σας. Η κατάσταση αυτή έχει πολλές αιτίες, διαφορετικές σε κάθε άνθρωπο. Η κύρια αιτία της, όμως, είναι η μακροχρόνια αμέλεια και ασθένεια της ψυχής. Η αναισθησία αυξάνεται με την πολυκαιρινή δουλεία στα πάθη και παγιώνεται με την κακή συνήθεια. Για να θεραπευθείτε, λοιπόν, πρέπει να επιστρατεύσετε όλες σας τις δυνάμεις με άκαμπτη θεληματικότητα, ώστε να ζωογονηθεί και ενεργοποιηθεί πάλι η νεκρωμένη πνευματική σας αίσθηση. Να, ήδη κάτι κινήθηκε μέσα σας, καθώς ακούγατε να ψάλλεται ο 136ος ψαλμός: ‘’Επί των ποταμών Βαβυλώνος εκεί εκαθίσαμεν και εκλαύσαμεν…’’. Να πηγαίνετε συχνότερα στην εκκλησία. Η χάρη του Θεού, που ξεχύνεται πλούσια μέσα από τα Μυστήρια και τις τελετές της εκκλησιαστικής μας λατρείας, θα σας βοηθήσει να λυτρωθείτε από τη χαύνωση του νου και τη νάρκωση της καρδιάς. Να σκέφτεστε ακόμα πόσο μεγάλη είναι η αγάπη του Κυρίου για σας, πόση η φιλανθρωπία Του, πόση η φροντίδα Του, πόση επιθυμία Του για τη σωτηρία σας! Όλα τούτα θα μαλακώσουν και θα κατανύξουν την καρδιά σας. Τέλος, καθημερινά να χτυπάτε την αναισθησία με το μαστίγιο της αδιάλειπτης προσευχής, του θείου φόβου και της μελέτης του θανάτου, της Κρίσεως, της απολογίας σας στον δίκαιο Κριτή» (Από το βιβλίο. ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Πως να προσερχόμαστε στη θεία Κοινωνία.

2012-01-21T11:53:00.000+02:00

«Για να προσερχόμαστε άξια στη θεία Κοινωνία, πρέπει πρώτα-πρώτα να καθαριζόμαστε από τα αμαρτήματά μας με την Εξομολόγηση. Ύστερα, όταν πλησιάζουμε στο άγιο Ποτήριο, να έχουμε πίστη, φόβο Θεού και συντριμμένη καρδιά· να μην νιώθουμε υπεροχή απέναντι στους άλλους, που δεν κοινωνούν, αλλά να είμαστε πλημμυρισμένοι από αισθήματα αυτό-κατακρίσεως. Πάνω απ’ όλα, όμως, πρέπει να υπάρχουν ακατάπαυστα μέσα μας η επιθυμία και ο ζήλος της ευαρεστήσεως του Θεού, όχι του εαυτού μας. Γιατί είναι δυνατόν, ακόμα κι όταν κάνουμε το καλό, να ικανοποιούμε τον εαυτό μας» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Γιατί δεν αντιλαμβανόμαστε την πρόοδο μας στην πνευματική ζωή.

2012-01-20T12:02:00.002+02:00

«Το αν προοδεύουμε στην πνευματική ζωή και πόσο, ο Θεός δεν αφήνει να το αντιληφθούμε. Γιατί; Για να μην πέσουμε στην κενοδοξία, τη μητέρα κάθε κακού. Μη γνωρίζοντας την πρόοδό μας, διατηρούμε τη σωτήρια ταπείνωση και τον άγιο φόβο, που ανανεώνουν ακατάπαυστα τον πνευματικό ζήλο, λέγοντάς μας, ‘’Τίποτε ακόμα δεν κατόρθωσες!’’, και προτρέποντάς μας, ‘’Βάλε αρχή’’. Είναι νόμος της πνευματικής ζωής· κάθε μέρα να βάζουμε αρχή στην εργασία της αρετής, κάθε μέρα να αυξάνουμε το φόβο του Θεού, ρίχνοντας στη λήθη όλα τα άλλα εκτός από τις αμαρτίες μας, για τις οποίες πάντα να μετανοούμε. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στην πορεία μας προς την πνευματική τελείωση- κόπωση, αθυμία, ποικίλα εμπόδια- , είναι περιστασιακές και πρόσκαιρες. Ας μη τους δίνουμε σημασία. Ισχυρότερη από κάθε δυσκολία είναι η πεποίθηση ότι βαδίζουμε προς τη σωτηρία και ότι τα μέσα, που μας έχει δώσει ο Θεός, μας την εξασφαλίζουν. Εμείς δεν έχουμε παρά να αγωνιζόμαστε με συνέπεια και με την ψυχή γεμάτη αγαθή ελπίδα στο έλεος του Κυρίου» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Πως να αποκρούουμε τις επιθέσεις του εχθρού.

2012-01-20T11:47:00.002+02:00

‘’Ύστερα από κάθε καλή πράξη έρχονται λογισμοί υπερηφάνειας· και ύστερα από κάθε αμαρτία έρχονται λογισμοί απελπισίας για την σωτηρία μου…’’.

Συνηθισμένες επιθέσεις του νοητού εχθρού μας, του διαβόλου. Πως θα τις αποκρούσετε; Στην πρώτη περίπτωση, με τη θύμηση των αμαρτιών και των αδυναμιών σας. Και στην δεύτερη, με τη σκέψη ότι δεν υπάρχει αμάρτημα που να νικάει την ευσπλαχνία του Θεού. Ο σταυρικός θάνατος του Κυρίου ήταν το τίμημα για την εξαγορά όλων ανεξαίρετα των αμαρτιών. (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Πώς να αντιμετωπίζουμε τους βλάσφημους λογισμούς.

2012-01-18T10:52:00.002+02:00

«Για τους βλάσφημους λογισμούς πρέπει ταπεινά να μετανοούμε ενώπιων του Κυρίου, όχι όμως και να απελπιζόμαστε, νομίζοντας πως είμαστε χαμένοι. Ο Θεός δεν θα σας τιμωρήσει, αφού δεν τους θέλουμε. Ας τους περιφρονούμε, λοιπόν. Όπως σε όλους, έτσι και σε σας ο νοητός εχθρός είναι που σπέρνει τέτοιους λογισμούς. Δική του είναι η ενοχή, όχι δική σας. Μην τα χάνετε, μη λιποψυχείτε, μη δειλιάζετε! Να προσεύχεστε για την απαλλαγή σας απ’ αυτόν και να καταφεύγετε συχνά στον πνευματικό σας. Με την προσευχή και την εξαγόρευση, καθώς και με το ανδρείο φρόνημά σας, γρήγορα θα τρέψετε σε φυγή το δαίμονα της βλασφημίας. Αυτός, βλέπετε, τα πάει καλά μόνο με τις δειλές και ράθυμες ψυχές. Όταν αντιληφθεί ότι μια ψυχή είναι γενναία, μένοντας απτόητη από τις επιθέσεις του και ακατάπειστη από τις σατανικές υποβολές του, αμέσως εξαφανίζεται» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Οι λογισμοί

2012-01-17T13:39:00.002+02:00

«Όταν ο άνθρωπος αποφασίσει να ξεκόψει από την αμαρτία, έχει να αντιμετωπίσει έναν άγριο εσωτερικό πόλεμο, που του κάνουν οι λογισμοί. Τους λογισμούς ακολουθούν τα εμπαθή αισθήματα, κι αυτά πάλι οι επιθυμίες. Από την στιγμή που η ψυχή θα θελήσει να ικανοποιήσει μια αμαρτωλή επιθυμία, αρχίζει να συντελείται η αμαρτία. Γι’ αυτό είπε ο Κύριος· ‘’Πας ο βλέπων γυναίκα προς το επιθυμήσαι αυτήν ήδη εμοίχευσεν αυτήν εν τη καρδία αυτού’’. Η συγκατάθεση , δηλαδή, σε έναν πονηρό λογισμό και η απόφαση για την εκτέλεση μιας αμαρτίας συνιστούν εσωτερική καρδιακή πτώση, που είναι βέβαια πολύ ελαφρότερη από την έμπρακτη, αλλά συνήθως οδηγεί σε αυτήν. Από τις εσωτερικές κινήσεις των εμπαθών αισθημάτων δεν είναι όλες εφάμαρτες, παρά μόνο εκείνες με τις οποίες συμπλέκεται το θέλημά μας. Οι λογισμοί, επίσης, δεν είναι εφάμαρτοι, αν δεν τους προκαλούμε οι ίδιοι και αν, αφού προκληθούν παρά την θέλησή μας, δεν τους αποδεχόμαστε. Αν, όμως, επιτρέπουμε στο λογισμό να παραμένει μέσα μας και να δημιουργεί στην καρδιά ένα ηδονικό αίσθημα, που όχι μόνο δεν το αποδιώχνουμε, αλλά απεναντίας το συγκρατούμε με ικανοποίηση, τότε μισό-αμαρτάνουμε! Και αν, ακόμα χειρότερα, όχι μόνο δεν αποδιώχνουμε λογισμούς και αισθήματα, αλλά και τα διεγείρουμε οι ίδιοι με πόθο, τότε πια η ψυχή μας έχει παραδοθεί στο πάθος. Το έχω πει πολλές φορές: τους πονηρούς λογισμούς πρέπει να τους διώχνουμε αμέσως, μόλις προσβάλουν. Το ίδιο και τα εμπαθή αισθήματα, μόλις γεννηθούν μέσα μας. Πως; Κατεβάζοντας τον νου, την προσοχή, στην καρδιά, μένοντας εκεί ενώπιων του Κυρίου και μην αφήνοντας να εισχωρήσει τίποτε το αμαρτωλό. Σε αυτό συνίσταται όλος ο εσωτερικός μας αγώνας» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Κινήσεις της καρδιάς. Προσοχή και διάκριση.

2012-01-17T13:21:00.002+02:00

«Κύριο έργο της σωστής χριστιανικής ζωής είναι η προσεκτική παρακολούθηση των κινήσεων της καρδιάς και η διακριτική αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων. Με αυτά τα δύο, προσοχή και διάκριση, πετυχαίνουμε αφ ενός την εσωτερική καθαρότητα και αφετέρου την εξωτερική ευταξία. Από που όμως, θα λάβουμε τη σχετική γνώση; Από τα Ευαγγέλια και τις Αποστολικές επιστολές. Εκεί καθορίζεται με σοφία το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει ένας χριστιανός. Και ποιός θα μας καθοδηγεί, ώστε σε κάθε περίπτωση να ενεργούμε με διάκριση; Η συνείδηση, η φωτισμένη από το Άγιο Πνεύμα και υποταγμένη στη θεία βουλή» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Ο αγώνας με τα πάθη

2012-01-16T14:17:00.000+02:00

«Το να βλέπουμε τα πάθη μας, να λυπόμαστε γι’ αυτά και να καταφεύγουμε στο Θεό, ζητώντας τη θεραπεία της ψυχής μας, είναι η καλή αρχή του καλού δρόμου. Βλέπετε να υπάρχει μέσα σας η διάθεση για την απαλλαγή από τα πάθη; Αν ναι, να προσέχετε καθημερινά τον εαυτό σας, να φοβάστε τις πτώσεις και να φυλάγεστε με κάθε τρόπο από τις αιτίες της αμαρτίας. Έτσι, με τον καιρό, τα πάθη εξασθενούν. Αλίμονο στην ψυχή, που θα φτάσει στην αναίδεια να πει: ‘’Τίποτα δεν φοβάμαι’’. Αυτή η εγωιστική αφοβία είναι η αρχή της πτώσεως και της καταστροφής της. Πάντως, και όταν αγωνιζόμαστε με καλή προαίρεση εναντίων των παθών, πρέπει να αποφεύγουμε τις αδιάκριτες ακρότητες. Πρέπει να γνωρίζουμε το μέτρο και τα μέτρα μας. Αλλιώς θα κυριευθούμε από αθυμία και στην συνέχεια από απελπισία. Παρ’ όλες τις αδυναμίες μας, ας μην αμφιβάλλουμε ότι ο Θεός μας αγαπάει και θέλει την σωτηρία μας. Επομένως, αν δεν παραδινόμαστε θεληματικά στα πάθη, Εκείνος θα μας προφυλάξει από τις πτώσεις. Το δέντρο που έχει ριζώσει βαθιά στην γη, λυγίζει κάτω από τον δυνατό άνεμο, αλλά σηκώνεται πάλι όρθιο, όταν αυτός κοπάσει. Το ίδιο συμβαίνει και με την ψυχή. Ας λυσσομανούν εναντίον της τα πάθη, ας την ταρακουνούν κι ας την λυγίζουν πρόσκαιρα. Φτάνει η ρίζα να μην πειραχθεί. Και ρίζα είναι η σταθερή απόφαση της ψυχής να μην υποχωρήσει στην αμαρτία ως το θάνατο» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Πνευματική ασθένεια και θείο έλεος

2012-01-16T14:02:00.002+02:00

«Αρχή της θεραπείας και της απαλλαγής της ψυχής από κάθε πνευματική ασθένεια είναι η μυστηριακή Εξομολόγηση. Η θεραπεία συνεχίζεται, μετά την Εξομολόγηση, με τον πνευματικό αγώνα. Και πότε ολοκληρώνεται; Όταν το πάθος γίνει σιχαμερό και πάψει να ελκύει την ψυχή. Όσο η διαδικασία της θεραπείας βρίσκεται σε εξέλιξη, η χάρη και το έλεος του Θεού σκεπάζουν προστατευτικά τον αγωνιστή χριστιανό, μολονότι αυτός δέχεται τραύματα από τον εχθρό, πέφτει και σηκώνεται. Μόνο όταν πέσει και δεν σηκωθεί, όταν δηλαδή κυλιστεί στην αμαρτία, τότε το θείο έλεος υποχωρεί. Πέσατε, λοιπόν, και σηκωθήκατε και ξαναπιάσατε τα όπλα και συνεχίσατε την αντίσταση στον εχθρό; Μην απελπίζεστε! Ο Κύριος είναι κοντά σας» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Η στάση μας απέναντι στη ζωή και το θάνατο

2012-01-15T10:49:00.000+02:00

«Η επιθυμία σας να ζήσετε είναι φυσική και δεν έχει τίποτε το εφάμαρτο. Ωστόσο η χριστιανική στάση απέναντι στη ζωή και το θάνατο είναι: ‘’Το θέλημα του Κυρίου γινέσθω’’ (Πράξεις 21, 14). Γιατί, όπως λέει ο απόστολος Παύλος, κανένας μας δεν ζει για τον εαυτό του και κανένας μας δεν πεθαίνει για τον εαυτό του. Όταν ζούμε, ζούμε για τον Κύριο. Και όταν πεθαίνουμε, πεθαίνουμε για τον Κύριο. Είτε, λοιπόν, ζούμε είτε πεθαίνουμε, σε Εκείνον ανήκουμε (Ρωμαίους 14, 7-8). Αυτή τη διάθεση πρέπει να καλλιεργήσουμε μέσα μας, διώχνοντας κάθε φόβο και κάθε ανησυχία. ‘’πώς να παρουσιαστώ στο Κύριο, όταν πεθάνω;’’, αναρωτιέστε. Να παρουσιαστείτε έχοντας καθαριστεί από τις αμαρτίες σας με την μετάνοια και την Εξομολόγηση, έχοντας λάβει το εφόδιο της αιώνιας ζωής, τα άχραντα Μυστήρια του Χριστού, έχοντας στο νου σας αγαθούς λογισμούς και στην καρδιά σας άγια συναισθήματα» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Οι λογισμοί κατά την προσευχή

2012-01-14T12:01:00.002+02:00

«Όταν κάνετε τον κανόνα σας , τότε πέφτουν με μανία πάνω στη διάνοιά σας οι λογισμοί. Να τους διώχνετε αμέσως. Σας ξαναχτυπούν. Να τους διώχνετε πάλι χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση. Πάντα έτσι να κάνετε. Μη χαρίζεστε στον εαυτό σας. Μην τον αφήνετε να συνομιλεί με τους λογισμούς. Να είστε πάντα σε ετοιμότητα και επαγρύπνηση, εποπτεύοντας προσεκτικά το νου και την καρδιά σας, ώστε κανένας μάταιος λογισμός να μην εισχωρήσει μέσα σας την ώρα της προσευχής. Αυτό ακριβώς είναι η νίψη. Προσπαθήστε να κρατάτε πάντα μέσα στην καρδιά σας ευλαβικά και φιλόθεα αισθήματα. Αυτά είναι ‘’κυματοθραύστες’’ των λογισμών» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Η ευχή του Ιησού και η σημασία της.

2012-01-14T11:46:00.002+02:00

«Από τις προσευχές που μας παρέδωσαν οι άγιοι, η ευχή του Ιησού, το ‘’Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με’’, είναι η πιο εύχρηστη, λόγω της συντομίας, και η πιο καρποφόρα, όταν επιτελείται αδιάλειπτα μέσα στην καρδιά. Αλλά για να κατορθωθεί και να καρποφορήσει η ευχή του Ιησού- και να καρποφορήσει σημαίνει να εξορίσει από την καρδιά τα πάθη και τους δαίμονες και να εγκαταστήσει σε αυτήν τον Χριστό-, χρειάζεται πολύς καιρός και πολλή βία, δηλαδή εντατικός ψυχοσωματικός αγώνας. Με τη βία φτάνει ο άνθρωπος από τη μη καθαρή προσευχή- εκείνη που συμπλέκεται με τις εμπαθείς μνήμες και τους λογισμούς- στην καθαρή και αρρέμβαστη προσευχή. Σε αυτήν την προσευχή, τη μόνη αληθινή, ο νους, παραμένοντας μέσα στην καρδιά, είναι προσκολλημένος αποκλειστικά στο Θεό, αφού κατόρθωσε να απαλλαγεί από κάθε περισπασμό. Οι μικρές προσευχές, οι λιγόλογες και περιεκτικές, βοηθούν πολύ το νου να συγκεντρωθεί, για αυτό οι άγιοι Πατέρες συνήθιζαν να τις επαναλαμβάνουν αδιάλειπτα. Με τη συνεχή επανάληψη ανάγκαζαν το νου τους να παραμένει δεμένος με το όνομα του Κυρίου και σκόρπιζαν όλους τους λογισμούς» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Πότε είναι ευάρεστη στο Θεό η προσευχή μας

2012-01-11T17:53:00.002+02:00

Θυμηθείτε ότι η προσευχή δεν είναι λόγια και μετάνοιες, αλλά προσήλωση του νου και της καρδιάς στο Θεό. Είναι δυνατό να διαβάσετε όλες τις τακτές ακολουθίες της ημέρας και να εκτελέσετε όλες τις καθορισμένες μετάνοιες, αλλά η επαφή σας με το Θεό να είναι είτε εντελώς ανύπαρκτη είτε ασήμαντη, με το νου σκορπισμένο και την καρδιά κρύα. Έτσι κάνετε τον κανόνα σας, όχι όμως προσευχή. Μια τέτοια ‘’προσευχή’’ είναι εφάμαρτη. Ο Κύριος να μας φυλάξει! Με φόβο και τρόμο πρέπει να επιτελούμε τα έργα του Θεού- αυτό να το θυμόμαστε πάντα. Με κάθε τρόπο και μ’ όλη σας τη δύναμη προσπαθήστε να έχετε το νου σας στα λόγια της προσευχής ή όπως λέει ο όσιος Ιωάννης ο Σιναίτης, να κλείνετε το νου σας μέσα στα λόγια της προσευχής. Τότε μόνο να θεωρήσετε ότι προσευχηθήκατε καλά, όταν τελειώνοντας, η ψυχή σας δονείτε από συντριβή και αυτομεμψία» (Από το βιβλίο ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Ο μετεωρισμός στην προσευχή

2012-01-10T14:55:00.002+02:00

«Καθώς προσεύχεσαι, προσπάθησε να κρατάς το νου και την προσοχή σου μέσα στην καρδιά, πουθενά αλλού. Το ότι ο νους, ύστερα από λίγη ώρα προσευχής, φεύγει από την καρδιά, χάνει την μνήμη του Θεού και μετεωρίζεται, δηλαδή περιπλανιέται και ρεμβάζει, φανερώνει αδυναμία αυτοσυγκεντρώσεως και υποσυνείδητη αδιαφορία για την προσευχή. Η ψυχή κατά βάθος δεν εκτιμά την αξία της προσευχής και δεν την αισθάνεται τόσο ως ανάγκη όσο ως καθήκον. Βιάζεται λοιπόν, να απαλλαγεί από αυτήν το συντομότερο, κάνοντάς την όπως – όπως. Να προσεύχεσαι με φόβο Θεού, επικεντρώνοντας την προσοχή σου στις έννοιες των λέξεων. Η ευχή του Ιησού και άλλες σύντομες προσευχές γεννούν στην καρδιά αισθήματα θεία, με τα οποία δεσμεύεται η προσοχή, παραμένοντας στη μνήμη του Κυρίου. Να θυμάσαι, πάντως, ότι στην τελείωση και την σωτηρία δεν φτάνει κανείς μόνο για την προσευχή, αλλά και με την παράλληλη καλλιέργεια όλων των αρετών. Όσο προοδεύουμε στην πνευματική ζωή, όσο δηλαδή μειώνονται τα πάθη μας και αυξάνονται οι αρετές μας, τόσο προοδεύουμε και στην προσευχή. Οι βασικότερες αρετές είναι : ο φόβος του Θεού, η αγνεία, η ταπείνωση, η μετάνοια, η υπομονή, η αγάπη. Όταν αυτές εμφανιστούν, ακολουθούν όλες οι άλλες και μαζί τους η προσευχή» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Πως θα αποκτήσουμε θερμότητα στην προσευχή

2012-01-10T14:38:00.000+02:00

«Με αγώνα και υπομονή, με αυτά τα δύο θα ζωντανέψει μέσα μας η φλογερή προσευχή. Απαιτούνται χρόνος και κόπος πολύς. Όμως, ας μη λιποψυχήσουμε, ας μην αποκάνουμε, ας μη βαρεθούμε. Η προσπάθειά μας, αν είναι συστηματική και επίμονη, θα στεφανωθεί οπωσδήποτε, αργά ή γρήγορα, με επιτυχία. Θα στεφανωθεί όχι χάρη σε μας, αλλά χάρη στο άπειρο έλεος του Θεού. Είναι καλό να συνηθίσει η γλώσσα μας την ευχή ‘’Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με’’, ή οποιανδήποτε άλλη σύντομη προσευχή με το νου συγκεντρωμένο στην καρδιά. Αγωνιστείτε να προξενήσετε στην καρδιά σας, ας το πω έτσι, μια μικρή πληγή. Ο συστηματικός κόπος σας σύντομα θα δημιουργήσει την πληγή αυτή. Και τότε ο Κύριος θα σας επιβραβεύσει με την δική Του χαρισματική προσευχή» (Από το βιβλίο ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Η ψυχρότητα στην προσευχή και τα αίτιά της.

2012-01-10T14:27:00.002+02:00

Η ψυχρότητα στην προσευχή οφείλεται είτε σε ψυχική κόπωση είτε σε πνευματικό κορεσμό είτε σε σωματικές απολαύσεις και αναπαύσεις είτε σε πάθη, που κυριεύουν την ψυχή, προπαντός την έπαρση. Όλα αυτά ενάντια στην πνευματική ζωή, μέσα στην οποία κεντρική θέση κατέχει η προσευχή. Έτσι, πρώτα και κύρια προκαλούν το στέρεμα της πηγής της προσευχής μέσα μας. Αυτό, όμως, μπορεί να οφείλεται και σε απομάκρυνση της χάριτος, που συμβαίνει με θεία παραχώρηση. Και να γιατί: Όταν η ψυχή μας φλέγεται από τον πόθο του Θεού και από την καρδιά μας ξεχύνεται ολόθερμη προσευχή, δεν έχουμε παρά ελεητική επίσκεψη χάριτος. Εμείς όμως, όταν η ευλογημένη αυτή κατάσταση παρατείνεται για πολύ, νομίζουμε ότι κατορθώσαμε κάτι σπουδαίο με τον δικό μας αγώνα και κυριευόμαστε από την κενοδοξία. Για λόγους παιδαγωγικούς, λοιπόν, απομακρύνεται η χάρη και μένει η ψυχή μας μόνη της, γυμνή και αδύναμη, ανίκανη να ζήσει πνευματικά, ψυχρή και απρόθυμη να προσευχηθεί. Τι θα κάνουμε, λοιπόν, για να ξεφύγουμε απ’ αυτή την κατάσταση; Πρώτα- πρώτα θα φροντίσουμε να εξουδετερώσουμε τις αιτίες της. Και ύστερα, παρ’ όλη την ψυχρότητα της ψυχής μας, θα κάνουμε με επιμονή και υπομονή τον καθημερινό προσευχητικό κανόνα μας, προσπαθώντας αφενός να συγκεντρώνουμε τον νου μας στα λόγια των ευχών και αφετέρου να ξεσηκώνουμε μέσα στην καρδιά μας αισθήματα φιλόθεα. Με τον καιρό ο Θεός, βλέποντας την ταπείνωση και την καρτερία μας, θα μας ξαναστείλει τη χάρη Του, που θα διώξει το πνεύμα της ψυχρότητας, όπως ο άνεμος διώχνει την ομίχλη (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Η επιτέλεση της ακολουθίας

2012-01-09T22:39:00.002+02:00

«Κάνε το σταυρό σου, προσκύνησε τις εικόνες και άρχισε την ακολουθία. Διάβαζε χωρίς βιασύνη. Πρόσεχε κάθε λέξη. Φέρνε ως την καρδιά σου κάθε έννοια. Κι αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, τουλάχιστον να κατανοείς ότι διαβάζεις και να βιώνεις ότι κατανοείς. Διαβάζεις λχ: ‘’…από της αμαρτίας μου καθάρισόν με’’. Να συναισθανθείς την αμαρτωλότητά και την ακαθαρσία σου, να ποθήσεις την καθαρότητα της καρδιάς και να τη ζητήσεις με λαχτάρα από τον Κύριο. Διαβάζεις: ‘’…γενηθήτω το θέλημά Σου’’. Ολόψυχα και ολοκληρωτικά παράδωσε τον εαυτό σου στο θέλημα του Θεού, αποφασισμένος και προετοιμασμένος να αντιμετωπίσεις με γενναιοψυχία όλα όσα θα σου στείλει Εκείνος. Διαβάζεις: ‘’…και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών’’. Από τα βάθη της καρδιάς σου συγχώρεσε όλους όσοι σε αδίκησαν, καθώς ζητάς την άφεση των παραπτωμάτων σου από τον Κύριο. Αν με αυτό το πνεύμα διαβάζεις τις προσευχές, τότε η ακολουθία σου θα είναι σωστή. Αλλά για να αποδώσει καρπούς πνευματικούς, προσπάθησε να τηρείς και τα ακόλουθα:

1. Να έχεις έναν καθημερινό προσευχητικό κανόνα, όχι όμως πολύ μεγάλο, για να τον εκτελείς παρ’ όλες τις εργασίες σου.

2. Στον ελεύθερο χρόνο σου να εμβαθύνεις στα νοήματα των προσευχών του κανόνα σου, κατανοώντας κάθε λέξη , βιώνοντας κάθε φράση και προετοιμάζοντας κατάλληλα την καρδιά σου, ώστε την ώρα της ακολουθίας εύκολα να κατανύσσεται.

3. Αναμφίβολα, την ώρα της προσευχής, ο νους σου θα ξεφεύγει και θα πλανιέται σε άλλα αντικείμενα. Κάθε φορά που συνειδητοποιείς ότι γίνεται αυτό, να ξαναφέρνεις τη σκέψη στο αντικείμενο της προσευχής. Να επαναλαμβάνεις την ανάγνωση πάλι και πάλι, ώσπου να γίνει με προσοχή και συναίσθηση. Με αυτόν τον τρόπο θα αναγκάζεις το νου σου να συγκεντρώνεται στην προσευχή, ώσπου με τον καιρό και με τη συνεχή άσκηση, να απαλλαγεί από τη συνήθεια της περιπλανήσεως και του ρεμβασμού.

4. Αν κάποια λέξη ή φράση της προσευχής επενεργήσει δυνατά στην ψυχή σου, μην προχωρήσεις πιο κάτω. Στάσου εκεί με νοερή προσοχή και καρδιακή νίψη. Θρέψε την ψυχή σου με τους καλούς λογισμούς και τα άγια αισθήματα που προκαλεί αυτή η λέξη ή φράση. Μη βιαστείς να αποδιώξεις μια τέτοια ευλογημένη κατάσταση. Κρατήστε την, ώσπου να φύγει μόνη της. Είναι σημάδι ότι το πνεύμα της προσευχής παρουσιάστηκε ενεργά μέσα σου. Και συνάμα είναι το πιο αποτελεσματικό μέσο για τη σταθεροποίηση αυτού του πνεύματος στην καρδιά σου» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Φαντασία του Θεού στην προσευχή

2012-01-09T11:19:00.002+02:00

«Ο Θεός είναι ασώματος και αόρατος, γι’ αυτό δεν πρέπει να Τον φανταζόμαστε με οποιαδήποτε μορφή την ώρα της προσευχής. Ο Υιός του Θεού, βέβαια, ο Ιησούς Χριστός, πήρε την δική μας φύση, έγινε και παραμένει ο μοναδικός Θεάνθρωπος. Εικονίζεται, λοιπόν, με την ιστορική ανθρώπινη μορφή Του. Με αυτήν την μορφή μπορούμε να Τον έχουμε και στο νου μας. Η θεία Του φύση, ωστόσο, ούτε εικονίζεται ούτε συλλαμβάνεται με τον νου. Το ίδιο συμβαίνει και με τα άλλα δύο πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, που είναι άπειρη και ακατάληπτη από την περιορισμένη διάνοιά μας. Έτσι, όταν προσευχόμαστε στο Θεό, καλύτερα είναι να μην σχηματίζουμε στο νου μας καμία παράσταση. Ας προσευχόμαστε απλά με την πίστη ότι ο Κύριος υπάρχει, είναι κοντά μας, μας βλέπει και μας ακούει» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Η αληθινή προσευχή

2012-01-05T14:05:00.002+02:00

«Η αληθινή προσευχή αρχίζει με την εμφάνιση στην καρδιά αλλεπάλληλων αισθημάτων – αισθημάτων συντριβής και αυτομεμψίας, ευγνωμοσύνης και δοξολογίας του Θεού, αφοσιώσεως και υποταγής στο θέλημά Του. Όλος ο προσευχητικός μας αγώνας συνίσταται και στοχεύει στη διέγερση τέτοιων αισθημάτων μέσα στην καρδιά μας και στην πλήρωσή της με αυτά. Προσευχή σημαίνει απερίσπαστη προσήλωση της καρδιάς στο Θεό. Μετά το πρώτο βήμα για αυτήν την προσήλωση, τη γέννηση δηλαδή των αισθημάτων που αναφέραμε, πρέπει να σταθεροποιήσουμε την προσευχή στην καρδιά. Και πως θα πετύχουμε τη σταθεροποίησή της; Με την αδιάλειπτη καλλιέργειά της. Θα αρχίσουμε με την επιμελή ανάγνωση και ακρόαση των καθημερινών προσευχών, στο σπίτι ή στο ναό. Διάβαζε και άκουε προσεκτικά τις ακολουθίες. Έτσι, σιγά- σιγά, θα ανεβάσεις την καρδιά σου ως τον Θεό. Οι προσευχές, που έχουν συντάξει οι άγιοι πατέρες, κρύβουν μεγάλη δύναμη. Όποιος, λοιπόν, εισχωρεί στα νοήματά τους με προσοχή και ζήλο, οπωσδήποτε θα πάρει κάτι από την δύναμή τους, λιγότερο ή περισσότερο, ανάλογα με την θερμότητα της διάθεσής του. Για να γίνει η ακολουθία ενεργητικό μέσο προσευχητικής αγωγής, είναι απαραίτητο να την επιτελείς έτσι ώστε και ο νους και η καρδιά σου να αφομοιώνουν το περιεχόμενό της. Και να τρείς απλοί κανόνες για να το πετύχεις: α) Μην αρχίζεις την ακολουθία χωρίς την κατάλληλη ψυχική προετοιμασία· β) μην την κάνεις απρόσεκτα, με βιασύνη και προχειρότητα, αλλά με προσοχή, συναίσθηση και ευλάβεια· γ) όταν την τελειώνεις, μην καταπιάνεσαι αμέσως με τις συνηθισμένες βιοτικές ασχολίες σου» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Οι σωματικές ασθένειες· σωτήριες ή καταστροφικές;

2012-01-04T12:26:00.002+02:00

«Όλοι μας πρέπει να έχουμε στο νου μας το νόμο του Θεού. Με το νόμο Του κρίνει ο Κύριος την πολιτεία μας εδώ στη γη. Ότι μας συμβαίνει εδώ, καλό ή κακό, από το μικρότερο ως το μεγαλύτερο, προέρχεται ή παραχωρείτε από το Θεό και είναι μέρος του σύνολου έργου της ετοιμασίας μας για την μέλλουσα ζωή. Αυτόν τον σκοπό υπηρετούν τόσο η υγεία όσο και η ασθένεια. Αυτόν τον σκοπό υπηρετεί και της φίλης σας η ασθένεια. Στην πορεία της προς την αιώνια μακαριότητα, πρέπει, σύμφωνα με την σοφή και αγαθή κρίση του Θεού, να κάνει υπομονή. Αυτό να πιστεύετε. Αυτό να εμπνεύσετε και σε εκείνη. Τότε το φορτίο της ασθένειας θα πάψει να βαραίνει την ψυχή της. Τότε θ’ ανακουφιστεί και θα παρηγορηθεί. Το πιο δραστικό φάρμακο της ψυχής είναι η πίστη, ενωμένη με την ελπίδα και την αγάπη. Με μια τέτοια εσωτερική τοποθέτηση, φροντίστε την με στοργή και κάντε ότι μπορείτε για την θεραπεία της, έχοντας ειρήνη στην καρδιά και απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό. Το ίδιο και η φίλη σας. Η εγκόσμια ευτυχία είναι ένα αγαθό που όλοι το θέλουμε. Αν όμως, ο Κύριος κρίνει ότι είναι καλύτερα για μας να στερηθούμε το κομμάτι της ευτυχίας που λέγεται υγεία, ας γίνει το θέλημά Του» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Περί της Θείας Χάρης.

2012-01-03T11:31:00.000+02:00

«Τη χάρη του Αγίου Πνεύματος την αποκτούμε με τα ιερά Μυστήρια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος. Με την συμμετοχή μας στη θεία λατρεία της Εκκλησίας μας, με την προσευχή, με τον πνευματικό αγώνα και με την εργασία των αρετών η χάρη συντηρείται και ενεργοποιείται μέσα μας. Ένα καλό μέσο για το σκοπό αυτό είναι και η καρδιακή προσευχή, που ελκύει το Πνεύμα και συνάμα αποτελεί καρπό της χάριτός Του.

Όταν νιώσεις, λέει ο αββάς Ισαάκ, την ιδιαίτερη ενέργεια της χάριτος, ρίξε μια αυστηρή ματιά ολόγυρα, μήπως σου έχει στηθεί κάποια παγίδα. Την ώρα τούτη μπορεί να σου επιτεθεί ύπουλα κάποιο πάθος, και μάλιστα η υψηλοφροσύνη, η έπαρση, ο αυτοθαυμασμός. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, φέρε στο νου σου όλα τα αμαρτήματα της προηγούμενης ζωής σου, αυτά για τα οποία σε ελέγχει η συνείδησή σου, αυτά για τα οποία δεν σου πρέπει θαυμασμός. Και με την μνήμη των αμαρτημάτων σου θάψε τους υπερήφανους λογισμούς σου, όπως με το χώμα καλύπτουμε μια μικρή φλόγα πριν προκαλέσει μεγάλη πυρκαγιά. Την οίηση, με όποια μορφή κι αν εκδηλώνεται, την ακολουθούν πολλά κακά. Ο Κύριος να μας σώσει από όλα αυτά!

Η χάρη, όπως λέει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, μας κάνει να περιφρονούμε και να ξεχνάμε τα πάντα, γήινα και ουράνια, πρόσκαιρα και αιώνια, όλα τα δημιουργήματα, κάθε κτίσμα. Γιατί , όταν μας επισκεφθεί η χάρη, η καρδιά μας γεμίζει από αγάπη στο Θεό. Και τότε για την ψυχή δεν υπάρχει τίποτε άλλο, πέρα από την ίδια και τον Πλάστη της»

(Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Υπομονής έχετε χρείαν (Εβραίους, 10, 36).

2012-01-03T11:30:00.002+02:00

«Η σοφή συμβουλή δεν είναι δική μου, αλλά του αποστόλου Παύλου. Να υπομείνετε, λοιπόν. Με την υπομονή κερδίζεται η σωτηρία της ψυχής, ή μάλλον αγοράζεται σαν ακριβό εμπόρευμα. Υπομονή. Υπομονή και γενναιοψυχία. Πιστέψτε πως όλα από το Θεό προέρχονται και όλα για το καλό σας παραχωρούνται, έστω κι αν δεν μπορείτε να το δείτε καθαρά. Άλλωστε, η πίστη χρειάζεται σε εκείνα που δεν βλέπουμε και δεν καταλαβαίνουμε. Τα ορατά και κατανοητά δεν απαιτούν πίστη. Για αυτό λέει ο απόστολος: ‘’Εστί πίστις…πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων’’. Ο Κύριος ας σας ελεήσει και ας σας ανακουφίσει, όπως Εκείνος ξέρει, με τις πρεσβείες της πολυεύσπλαχνης Παναγίας Μητέρας Του και του ακοίμητου φύλακα αγγέλου σας. Να σκέφτεστε όσους υποφέρουν, όσους καταδιώκονται, όσους βασανίζονται, όσους καταπιέζονται, και να παίρνετε κουράγιο από την υπομονή τους» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Πώς να σηκώνουμε την συκοφαντία

2012-01-02T11:39:00.002+02:00

«Γνωρίζω πόσο δύσκολα υποφέρεται η συκοφαντία. Είναι λάσπη- μα λάσπη ιαματική. Υπομονή! Αργά ή γρήγορα θα λήξει η δοκιμασία. Ο Ιατρός των ψυχών θα αφαιρέσει το τσουχτερό κατάπλασμα. Συκοφαντούσαν και τον Κύριο: ‘’Ιδού άνθρωπος φάγος και οινοπότης, τελωνών φίλος και αμαρτωλών’’. ‘’Δαιμόνιον έχει και μαίνεται’’. Τι μεγάλη δόξα, να μετέχουμε στα παθήματα του Χριστού! Σηκώστε ταπεινά κι αγόγγυστα το σταυρό σας. Μην λιποψυχείτε. Αν η συνείδησή σας δεν σας κατακρίνει, μπορείτε να υψώνετε πάντα με θάρρος το βλέμμα σας στο Θεό και να στέκεστε με παρρησία μπροστά Του. Τι πιο σπουδαίο από αυτό; Να ζείτε και να φέρεστε φυσιολογικά. Το πώς σας βλέπουν οι άλλοι να μην το λογαριάζετε. Μόνο του Θεού η κρίση έχει βαρύτητα, ως αλάθητη. Εμείς οι άνθρωποι δεν γνωρίζουμε καλά- καλά ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό, πολύ περισσότερο τον πλησίον» (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Η πλήξη και η θλίψη και πώς να τα νικάμε.

2011-12-29T23:16:00.000+02:00

«Γιατί να νιώθουμε πλήξη και ανία; Στους χριστιανούς δεν έχει θέση ένα τέτοιο αίσθημα. Ο Κύριος είναι κοντά μας. Η παρουσία Του δίνει στην καρδιά μας ειρήνη και στη ζωή μας νόημα. Η αγάπη Του θερμαίνει την ψυχή μας. Η ευσπλαχνία Του μας υπόσχεται αιώνια χαρά και ανάπαυση. Γιατί, λοιπόν, να πλήττουμε; Αλλά πως είναι δυνατό να πλήττουμε, αν αγωνιζόμαστε ακατάπαυστα για τη σωτηρία μας και γεμίζουμε το χρόνο μας με καλά έργα; Γράφετε πως η θλίψη και η πλήξη σας βασανίζουν. Ωστόσο, προβλήματα εσωτερικά δεν έχετε, μόνο εξωτερικά. Επομένως η αθυμία και η ταραχή σας προκαλούνται από τον εχθρό, που μηχανεύεται κάθε τρόπο για να διώξει την ειρήνη από τις ανθρώπινες καρδιές. Μη βαρυγγωμάτε! Μη αγανακτείτε! Αφοσιωθείτε στην εργασία και στην προσευχή. Η πρώτη διώχνει την πλήξη και η δεύτερη τη θλίψη. Για τίποτα άλλο μη θλίβεστε παρά μόνο για τις αμαρτίες σας. Και να παρακαλάτε τον Θεό με συντριβή· ‘’Κύριε, συγχώρεσε με!’’. Ο εχθρός σας ταλαιπωρεί με την άλογη θλίψη. Εσείς, λοιπόν, ξεγελάστε τον, παίρνοντας το όπλο του και μεταποιώντας το από βλαπτικό για τα παραπτώματά σας, σε μετάνοια, σε κατάνυξη». (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Η ‘’τεθλιμμένη οδός’’ της χριστιανικής ζωής.

2011-12-29T10:53:00.000+02:00

«Από τα πρώτα βήματα της χριστιανικής του ζωής ο άνθρωπος συναντάει πολλές δυσκολίες. Και όσο προχωράει, τόσο μεγαλώνουν οι δυσκολίες. Το είπε, άλλωστε, ο Κύριος· ‘’Στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν’’. Όποιος, λοιπόν, αποφασίζει να τραβήξει αυτόν τον δρόμο και να περάσει αυτήν την πύλη, πρέπει να οπλιστεί με μεγάλη ανδρεία, για να αντιμετωπίσει νικηφόρα κάθε λογής επιθέσεις, αντιδράσεις, εμπόδια και πειρασμούς. Γι αυτό κι εσείς τώρα προχωρήστε μπροστά με θάρρος, με γενναιότητα και σταθερότητα. Τρέξτε, χωρίς να γυρίζετε πίσω. Τρέξτε σαν τον απόστολο Παύλο, που έλεγε· ‘’Ούτω τρέχω, ως ουκ αδήλως’’. Δηλαδή· ‘’Να, έτσι τρέχω, με τα μάτια στηλωμένα στο τέρμα. Σε ποιο τέρμα; Σε εκείνο που ποθείτε να φτάσετε και εσείς- στη θέα του Θεού, στη μέθεξή Του, στη βασιλεία Του. Όποιος παλεύει γενναία με τα πάθη του και τηρεί πιστά τις θείες εντολές, αυτός, ανάλογα με την πνευματική του πρόοδο, καθαρίζει την καρδιά του. Και όσο καθαρίζεται, τόσο πλησιάζει τον Κύριο, που υποσχέθηκε και επιθυμεί να κατοικήσει μέσα του, να ενωθεί μαζί του· ‘’Προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ’ αυτώ ποιήσομεν’’. Δεν μας αρέσει η ‘’στενή πύλη’’, δεν μας αρέσει η ‘’τεθλιμμένη οδός’’. Την πλατειά πύλη και την ευρύχωρο οδό θέλουμε. Και τη ζητάμε με στεναγμούς και δάκρυα από τον Κύριο. Μήπως, λοιπόν, δεν ακούει τους στεναγμούς μας; Μήπως δεν βλέπει τα δάκρυά μας; Και βλέπει και ακούει, αλλά ποθεί την σωτηρία μας, όχι την καταστροφή μας. Στο στενό, στο ανηφορικό, στο κακοτράχαλο μονοπάτι των θλίψεων θυμόμαστε τον Θεό και ζητάμε ταπεινά την βοήθειά Του. Μόλις πατήσουμε στον πλατύ κι ευκολοπέραστο δρόμο των απολαύσεων, ξεχνάμε τον Θεό και οδηγούμαστε στην αιώνια απώλεια. Ο απόστολος Παύλος, γνωρίζοντας την ωφέλεια των θλίψεων, χαιρόταν για τα παθήματά του. Ο ίδιος απόστολος μας βεβαιώνει, πως όλες τις δυσκολίες μπορούμε να τις ξεπεράσουμε με τη βοήθεια του Χριστού, που μας αγάπησε. Άλλωστε, η δύναμη και η χάρη του Θεού φανερώνονται στην πληρότητά τους και κατοικούν μέσα μας, όταν ακριβώς βρισκόμαστε σε αδυναμία, στενοχώρια, θλίψη, ασθένεια, στενότητα». (Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή).

Οι συμφορές και η ωφέλειά τους.

2011-12-27T11:53:00.000+02:00

«Συμφορά και λύτρωση! Ο Κύριος σας θύμισε πως είμαστε κυκλωμένοι από συμφορές, αλλά και πως η λύτρωση είναι κοντά μας. Δόξα στην φιλανθρωπία Του! Πάντα σας δίνονται ευκαιρίες για να κάνετε υπομονή. Να μακροθυμείτε λοιπόν, και να υπομένετε. Γιατί έτσι εκδηλώνεται το έλεος του Θεού, που σας ετοιμάζει τη στενή οδό, τη γεμάτη δυσκολίες. Αυτή η οδός είναι που οδηγεί στη ζωή, φτάνει να δεχθείτε σωστά και να εκμεταλλευτείτε τις ευκαιρίες της. Εύχομαι να το κάνετε. Στη γη οι θλίψεις είναι περισσότερες από τις χαρές. Και όπως στέλνονται οι δεύτερες από τον Θεό, έτσι παραχωρούνται και οι πρώτες απ’ Αυτόν. Για διάφορους λόγους. Άλλοτε για να συνέλθουμε από την πνευματική νάρκη. Άλλοτε για να καθαρθούμε με τη μετάνοια. Άλλοτε για να φανερώσουμε την αφοσίωσή μας στον Κύριο. Εμείς, πάντως, σε όλες τις περιπτώσεις οφείλουμε να δείχνουμε ανδρεία και υπομονή, τόσο για τη δόξα του Θεού όσο και για τη δική μας πνευματική προκοπή. Για κάποιον από τους παραπάνω λόγους, λοιπόν, παραχώρησε ο Θεός να σας βρουν κι εσάς θλίψεις. Να προσέχετε τον εαυτό σας και να μην αντιστέκεστε στο θείο θέλημα. Απεναντίας, να έχετε εμπιστοσύνη στα σοφά και αγαθά κρίματα του Κυρίου».

(Από το βιβλίο, ‘’Χειραγωγία στην πνευματική ζωή’’).

Περί της ορθότητας της χρήσης των ιερών εικόνων.

2011-12-19T14:31:00.000+02:00

Σε αυτό το άρθρο, θα προσπαθήσουμε να δούμε το θέμα της χρήσης των ιερών εικόνων συνοπτικά. Τα παρακάτω στοιχεία δείχνουν ότι η απεικόνιση υπήρχε πάντα στην συνείδηση της Εκκλησίας. Παρακαλώ πολύ να προσέξετε τις διάφορες χρονολογίες από τις παρακάτω αναφορές.

Περί των αγίων εικόνων. Διαφορά εικόνας και ειδώλου

Ο άγιος Νικόδημος, στο Πηδάλιο, αναφέρει την διαφορά εικόνας και ειδώλου.

«Άλλο είναι είδωλον, άλλο άγαλμα, και άλλο εικών. Το γαρ είδωλον διαφέρει από την εικόνα, καθ’ ο η μεν εικών αληθούς πράγματος και είναι ομοιότης, το δε είδωλον, ψευδούς και ανυπάρκτου πράγματος, και πρωτοτύπου ομοιόσις εστί, κατά τον Ωριγένην και Θεοδώρητον, καθώς ητο τα είδωλα των ψευδών και ανύπαρκτων θεών». (σελ 314-315)

Με βάση την Αγία Γραφή, είδωλο είναι η απεικόνιση του αόρατου Θεού, καθώς και οτιδήποτε κατασκευάζεται με σκοπό να λατρευτεί ως θεός.

«Αισχύνθητε αισχύνην, οι πεποιθότες επί τοις γλυπτοίς, οι λέγοντες τοις χωνευτοίς· υμείς εστέ θεοί ημών» (Ησαίας, μβ 17).

«Με τίνα λοιπόν θέλετε εξομοιώσει τον Θεόν; ΄Η τι ομοίωμα θέλετε προσαρμόσει εις Αυτόν; Ο τεχνίτης χωνεύει εικόνα γλυπτήν, και ο χρυσοχόος εκτείνει χρυσόν επ' αυτήν, και χύνει αργυράς αλύσεις. Ο πτωχός, κάμνων προσφορά, εκλέγει ξύλον άσηπτον, και ζητεί εις εαυτόν επιδέξιον τεχνίτην, δια να κατασκευάσει εικόνα γλυπτήν μη σαλευομένην» (Ησαίας, μ 18-20).

«Και ελάλησε Κύριος προς εσάς... αλλά δεν είδετε ουδέν ομοίωμα. Μόνον φωνήν ηκούσατε. Και εφανέρωσεν εις εσάς ...τας δέκα εντολάς... Φυλάττετε λοιπόν καλώς τας ψυχάς σας, (διότι δεν είδετε ουδέν ομοίωμα εν τη ημέρα καθ' ην ο Κύριος ελάλησε προς εσάς εν Χωρήβ εκ μέσου τού πυρός.) Μήπως διαφθαρείτε, και κάμητε εις εαυτούς είδωλον, εικόνα τινός μορφής, ομοίωμα αρσενικού ή θηλυκού, ...κτήνους, ...ορνέου,... έρποντος,... ιχθύος... και μήπως υψώσεις τους οφθαλμούς σου εις τον ουρανόν, και ιδών τον ήλιον, και την σελήνην και τα άστρα, και πάσαν την στρατιάν τού ουρανού, πλανηθείς και προσκυνήσεις αυτά, και λατρέψεις αυτά». (Δευτερονόμιο, δ 12-19).

Η απεικόνιση κτισμάτων που δεν θα λατρευτούν, όχι μόνο δεν απαγορεύεται από την Αγία Γραφή, αλλά είναι και εντολή του Θεού.

Στα Άγια των Αγίων, με εντολή του Θεού, υπήρχαν δύο τορνευτά Χερουβίμ. Ο αρχιερέας όταν εισερχόταν μία φορά το χρόνο και εκτελούσε τις λατρείες του νόμου, θύμιαζε μπροστά σε αυτά.

«Και θέλεις κάμει ιλαστήριον εκ χρυσίου καθαρού· δύο πηχών και ημίσειας το μήκος αυτού, και μιας πήχης και ημισείας το πλάτος αυτού. Και θέλεις κάμει δύο χερουβίμ εκ χρυσίου· σφυρήλατα θέλεις κάμει αυτά, εκ των δύο άκρων του ιλαστηρίου· και κάμε εν χερούβ εκ του ενός άκρου, και εν χερούβ εκ του άλλου άκρου εκ του ιλαστηρίου θέλεις κάμει τα χερουβείμ επί των δύο άκρων αυτού· και θέλουσιν εκτείνει τα χερουβείμ επάνωθεν τας πτέρυγας, επικαλύπτοντα με τας πτέρυγας αυτών το ιλαστήριον· και τα πρόσωπα αυτών θέλουσι βλέπει το εν προς το άλλο· προς το ιλαστήριον θέλουσιν είσθαι τα πρόσωπα των χερουβείμ» (Έξοδος, κε 17- 20).

Επίσης, με εντολή του Θεού, τα παραπετάσματα της σκηνής είχαν κεντημένες μορφές Χερουβίμ (Έξοδος, κστ 1-3).

Άλλο παράδειγμα, είναι η κατασκευή χερουβίμ στους τοίχους του Ναού των Εβραίων. Στο Α’ Βασιλέων, κεφάλαιο στ, εδάφια 27-29 και 34-35 αναφέρεται· «Και έθεσε τα χερουβείμ εν μέσω του ενδοτάτου οίκου• και είχον τα χερουβείμ τας πτέρυγας αυτών εξηπλωμένας, ώστε η πτέρυξ του ενός ήγγιζε τον ένα τοίχον• και η πτέρυξ του άλλου χερούβ ήγγιζε τον άλλον τοίχον• και αι πτέρυγες αυτών ήγγιζον, η μία την άλλην, εν τω μέσω του οίκου. Και εσκέπασε τα χερουβείμ με χρυσίον. Και πάντας τους τοίχους του οίκου κύκλω ενέγλυψε με γλυπτά σχήματα χερουβείμ και φοινίκων και ανοικτών ανθέων, έσωθεν και έξωθεν….Ούτως έκαμε και εις την πύλην του ναού παραστάτας εκ ξύλου ελαίας, εν τετράγωνον. Και αι δύο θύραι ήσαν εκ ξύλου πευκίνου• τα δύο φύλλα της μιας θύρας εδιπλόνοντο, και τα δύο φύλλα της άλλης θύρας εδιπλόνοντο. Και ενέγλυψεν επ’ αυτάς χερουβείμ και φοίνικας και ανοικτά άνθη…».

Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, λέει συμπερασματικά·

«Άκουσε όμως τι απαντά σε σένα ο λειτουργός του Θεού Μωυσής με τα πράγματα. Τυφλοί και ανόητοι, κατανοήστε τη δύναμη των λεγομένων “και φυλάξετε καλά τις ψυχές σας”. Είπα “ότι δεν είδατε κανένα ομοίωμα την ημέρα που σας μίλησε ο Κύριος στο όρος Χωρήβ μέσα από την φωτιά, για να μην παρανομήσετε και κατασκευάσετε για τον εαυτό σας γλυπτό ομοίωμα και οποιαδήποτε εικόνα” και “να μην κατασκευάσετε θεούς χυτούς για τον εαυτό σας”. Δεν είπα, “Δεν θα κάνεις εικόνα των χερουβίμ που ως υπηρέτες παραστέκουν στο ιλαστήριο” αλλά “δεν θα κάνεις κανένα ομοίωμα” ως θεό, ούτε θα λατρεύσης “την κτίση αντί του κτίστη”. Εγώ δεν έκανα κανένα ομοίωμα Θεού, ούτε κανενός άλλου, σαν να ήταν θεός, ούτε λάτρευσα την κτίση αντί του κτίστη. Αυτά να κάνετε και σεις».
(μετ. Παναγιώτη Παπαευαγγέλου, στη σειρά Ε.Π.Ε., Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, Έργα, τομ. 3, σελ. 122-123, εκδόσεις Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Θεσσαλονίκη 1990)

«Οι ρήσεις λοιπόν της Γραφής και των πατέρων, που αναφέρεις, δεν καταδικάζουν την προσκύνηση των δικών μας εικόνων, αλλά των ειδωλολατρών, που τις θεοποιούν. Δεν πρέπει λοιπόν, εξαιτίας της καταχρήσεως των εθνικών, να καταργήσουμε και την προσκύνηση που γίνεται με ευσέβεια στην Εκκλησία». (μετ. Παναγιώτη Παπαευαγγέλου, στη σειρά Ε.Π.Ε., Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, Έργα, τομ. 3, σελ. 140-141, εκδόσεις Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Θεσσαλονίκη 1990)

Ο π. Α. Αλεβιζόπουλος αναφέρει· «Όλα αυτά διασαφηνίζουν τη θέση της Παλαιάς Διαθήκης. Η απαγόρευση κατασκευής ειδώλων ή εικόνων ψευδών θεών, η προσκύνησή των και η λατρεία των είναι απόλυτη». [Η Ορθοδοξία μας, σελ. 425].

Περί των αγίων εικόνων. Μαρτυρίες από τους αγίους Πατέρες και εκκλησιαστικούς συγγραφείς για την ύπαρξη ιερών εικόνων στην Εκκλησία.

Αρχικά να αναφέρουμε ένα στοιχείο που ίσως να μην είναι γνωστό σε πολλούς.

Τρεις αρχαίοι ιστορικοί, ο Ευσέβιος, ο Σωζομενός, και ο Φιλόστοργος, αναφέρουν τον ανδριάντα που ανέγειρε η αιμορροούσα γυναίκα για να τιμήσει τον Σωτήρα της Χριστό, που βλέπουμε στις αφηγήσεις των Ευαγγελίων.

Ο Ευσέβιος γράφει· «Την γαρ αιμορρούσαν, ην εκ των ιερών Ευαγγελίων προς του Σωτήρος ημών του πάθους απαλλαγήν εύρασθαι μεμαθήκαμεν, ενθένδεν έλεγον ορμάσθαι · τον τε οίκον αυτής επι της πόλεως δείκνυσθαι, και της υπό του Σωτήρος εις αυτήν ευεργεσίας θαυμαστά τρόπαια παραμένειν. Εστάναι γαρ εφ’ υψηλού λίθου προς μεν τας πύλας του αυτού οίκου, γυναικός εκτύπωμα χάλκινον επί γόνυ κεκλιμένον, και τεταμένας επι το πρόσθεν ταις χερσίν, ικετεύουση εοικός. Τούτου δε αντίκρυς άλλο της αυτής ύλης ανδρός όρθιον σχήμα, διπλοίδα κοσμίως περιβεβλημένον, και την χείρατη γυναικί προτείνον· ου παρά τοις ποσίν επι της στήλης αυτής ξένον τι βοτάνης είδος φυείν· ο μέχρι του κρασπέδου της του χαλκού διπλοίδος ανιόν, αλεξιφάρμακον τι παντοίων νοσημάτων τυγχάνει. Τούτον δε τον ανδριάντα, εικόνα του Ιησού φέρειν έλεγον» (Εκκλησιαστική Ιστορία Ευσεβίου, βιβλίο 7ο, ΙΗ). Ακόμα και εικόνες των αποστόλων υπήρχαν. «Οτε και Αποστόλων Αυτού τας εικόνας Παύλου και Πέτρου, και αυτού δη του Χριστού, δια χρωμάτων εν γραφαίς σωζομένας ιστορήσαμεν».

Ο Σωζομενός αναφέρει· «Επεί γαρ έγνω εν Καισαρεία του Φιλίππου, φοίνισσα δε αύτη πόλις, ην Πανεάδα ονομάζουσιν, επίσημον είναι Χριστού άγαλμα, ο του πάθους απαλλαγείσα ανέθηκεν η αιμορρούσα, καθελών τούτο, ίδιον ανέστησε» (Εκκλησιαστική Ιστορία Σωζομενού, 5ο βιβλίο, ΚΑ). Μάλιστα, αναφέρει ότι ενώ καταστράφηκε από κεραυνό, οι Χριστιανοί συνέλεξαν τα κομμάτια και τα απέθεσαν στην Εκκλησία.

[Τα στοιχεία ελήφθησαν από την μελέτη του αγίου Νεκταρίου, Περί των αγίων εικόνων, σελ. 20-22].

Κλήμης Αλεξανδρείας (Δεύτερος/ τρίτος αιώνας μ Χ)

Στρωματεύς έβδομος κεφ. ΙΒ’

«Επειδή λοιπόν βιάζεται να φτάσει στην κορυφή της γνώσης, με ήθος στολισμένο από κοσμιότητα και συμπεριφορά σεμνή, έχοντας όλα εκείνα που είναι πλεονεκτήματα του αληθινού γνωστικού, αποβλέποντας στις ωραίες εικόνες, σκεπτόμενους τους πολλούς πριν από αυτόν πατριάρχες που έζησαν τέλεια, τους πάμπολους προφήτες, και τους μύριους όσους στον αριθμό αγγέλους, και πάνω από όλους τον Κύριο που δίδαξε και παρουσίασε πως είναι δυνατόν ν’ αποκτηθεί ο κορυφαίος εκείνος βίος, γι’ αυτό δεν αγαπά κανένα από τα καλά του κόσμου που έχει μέσα στα χέρια του, για να μη μείνει οριστικά εδώ κάτω, αλλά αγαπά τα αγαθά που ελπίζουμε η καλύτερα αυτά που γνωρίζομε ήδη και που ελπίζομε ν’ αποχτήσομε».
(μετ. Ιγν. Σακαλή, στη σειρά Ε.Π.Ε., Κλήμεντος Αλεξανδρέως, Άπαντα, τ. 4 σελ. 416-7, εκδόσεις Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, Θεσσαλονίκη 1996)

Τερτυλλιανός (150/60- 225/40 μ Χ).

Ο Τερτυλλιανός, στο έργο του ‘’De Pudicitia’’ (Περί αγνείας) – γραμμένο περίπου το 210/ 211- αναφέρει για εικόνες και για Άγια ποτήρια στα οποία ζωγράφιζαν ποιμένα φέροντα στους ώμους πρόβατο. [Πρβ με την ‘’Μελέτη του αγίου Νεκταρίου περί των εικόνων, σελ. 11].

Επί εποχής επισκοπείας του Αστερίου Αμασείας, στο μαρτύριο της αγίας Ευφημίας (μαρτύρησε επί Διοκλητιανού το 282), αναφέρεται η συνήθεια της απεικόνισης των μαρτύρων· «Ο δε δη ζωγράφος ευσεβών και αυτός δια της τέχνης τα κατά δύναμιν, πάσαν την ιστορίαν εν σινδόνι χαράξας, αυτού που περί την θήκην, ιερόν ανέθηκε θέαμα» [Πρβ με την ‘’Μελέτη του αγίου Νεκταρίου περί των εικόνων, σελ. 24-27].

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (329- 390 μ Χ).

Κατά Ιουλιανού βασιλέως στηλιτευτικός Α’

«Διότι εκείνα που ούτε ο Διοκλητιανός, ο πρώτος ο οποίος προσέβαλε τους Χριστιανούς, ούτε ο Μαξιμιανός, που τον διεδέχθη και τον εξεπέρασε, ανελογίσθη ποτέ, ούτε ο Μαξιμίνος, ο μετά από εκείνους και περισσότερον από εκείνους διώκτης του οποίου τα σημάδια της επί της εποχής του πληγής φέρουν ακόμη αι εικόνες εκτεθειμέναι δημοσίως και στηγματίζουν την κακοποίηση του σώματος…»
(μετ. Παν. Παπαευαγγέλου, στη σειρά Ε.Π.Ε., Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου, Έργα, τ. 3 σελ. 138-9, εκδόσεις Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, Θεσσαλονίκη 1976)

Άγιος Γρηγόριος Νύσσης (335-394 μ Χ).

Λόγος περί θεότητος Υιού και Πνεύματος

«Είδα πολλές φορές ζωγραφική απεικόνιση της θυσίας και δεν προσπέρασα το θέαμα χωρίς να δακρύσω, αφού η τέχνη φέρνει μπροστά μας το περιστατικό με τόση σαφήνεια». (μετ. Ιγνάτιου Σακαλή, στην σειρά Ε.Π.Ε. Αγίου Γρηγορίου Νύσσης Άπαντα, τομ. 10, σελ. 58-61, εκδόσεις Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, Θεσσαλονίκη 1990)

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (344/354- 407 μ Χ).

Λόγος εγκωμιαστικός εις τον Μελέτιον Αρχιεπίσκοπον Αντιοχείας.

«Και εκείνο που γινόταν τότε ήταν διδασκαλεία ευλάβειας. Διότι αναγκαζόμενοι συνεχώς να θυμούνται το όνομα εκείνο και να έχουν τον άγιον εκείνον μέσα στην ψυχή τους, είχαν το όνομα σαν φυγαδευτήριο κάθε αλόγου πάθους και λογισμού. Και έλαβε το πράγμα τόση μεγάλη έκταση, ώστε παντού, και στην αγορά και στους αγρούς και στους δρόμους ν’ ακούεται παντού το όνομα αυτό. Και δεν σας κυρίεψε το πάθος αυτό μόνο για το όνομα, αλλά και για την απεικόνιση του σώματός του. Εκείνο δηλαδή που κάματε ως προς τα ονόματα, αυτό κάμετε και για την εικόνα εκείνου. Διότι εκείνη την αγία εικόνα τη χάραξαν πολλοί και στις σφενδόνες των δακτυλιδίων, και στα εκτυπώματα, και στις φυάλες, και στους τοίχους των θαλάμων, και παντού, ώστε, όχι μόνο ν’ακούν εκείνο το άγιο όνομα, αλλά και να βλέπουν παντού την εικόνα του σώματός του, και να έχουν έτσι διπλή παρηγοριά για την αποδημία του». (μετ. Ελευθέριου Μερετάκη, στην σειρά Ε.Π.Ε. Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου Έργα, τομ. 37 σελ. 23-25, εκδόσεις Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Θεσσαλονίκη 1989)

Ψευδό- αρεοπαγιτικό σύγγραμμα ‘’Προς Τίτω τον Ιεράρχη’’ (5ος αιώνας)

Επιστολή 9η, 2.

«Πρέπει λοιπόν κι εμείς παραμερίζοντας την δημώδη γι’ αυτά αντίληψι, να περάσωμε ιεροπρεπώς στην καρδιά των ιερών συμβόλων και να μη τα υποτιμούμε, διότι είναι γεννήματα και αποτυπώματα των θείων χαρακτήρων, εμφανείς εικόνες των απορρήτων και υπερφυών θεαμάτων». (μετ. Παν. Χρήστου, στη σειρά Ε.Π.Ε., Φιλοκαλία των νηπτικών και ασκητικών, τομ. 3. σελ. 545, εκδόσεις Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Θεσσαλονίκη 1986)

Περί των αγίων εικόνων. Αρχαιολογικά στοιχεία.

Πολλές εικόνες στις Κατακόμβες, χρονολογούνται μεταξύ τέλη του πρώτου αιώνα και του τρίτου αιώνα. [Labus, V. Anal. de philosoph. Chretienne, τομ. ΧΧΙ, σελ. 357]. Τα ίδια υποστηρίζονται και στο ‘’Dictionnaire des antiquites chretiennes’’ (λήμμα images, σελ. 348), και στο ‘’Elements d’ archeologie Cretienne’’ (Paris tom. Premier). [Τα στοιχεία ελήφθησαν από την μελέτη του αγίου Νεκταρίου περί των αγίων εικόνων, σελ. 30-46].

Ο καθηγητής Β. Φειδάς παρατηρεί· «Η Χριστιανική ζωγραφική στους τρείς πρώτους αιώνες αναπτύχθηκε κυρίως στους χριστιανικούς τάφους και ιδιαίτερα στις κατακόμβες, στις οποίες διασώθηκαν αξιόλογες τοιχογραφίες» (Εκκλησιαστική Ιστορία, Α’ Τόμος, σελ. 928).

«Με το θρίαμβο του Χριστιανισμού κατά τον Δ’ αιώνα η πρωτοχριστιανική τέχνη των κατακομβών πέρασε πλέον σε μεγαλοπρεπείς ναούς, αλλά έχασε τον έντονο συμβολικό χαρακτήρα. Απέκτησε προοδευτικά το νόημα της ιστορικής απεικονίσεως των βιβλικών γεγονότων στο πλαίσιο της ιερής ιστορίας της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους» (σελ. 929, ίδιο έργο).

«Με τα ορώμενα ο χριστιανός ανάγεται στην εμπειρική γνώση και στην κατανόηση των νοητών και αποκεκαλυμμένων πραγματικοτήτων, οι οποίες εκφράζονται στη διδασκαλία και στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας». (σελ. 930, ίδιο έργο).

«Δια των ορωμένων και αισθητών χειραγωγίαν τω νω παρεχόμενος προς την θεωρίαν των αοράτων», δηλαδή «δια των ορατών και των αισθητών χειραγωγεί τον νου προς την θεωρίαν των αοράτων». (Μ. Βασίλειος, Εις την εξαήμερον, Ά λόγος, ΕΠΕ, 4).

Περί των αγίων εικόνων. Τι πιστεύει η εκκλησία για τις εικόνες και που αποδίδει τελικά την τιμή?

Η Λατρεία δίδεται μόνο στον Τριαδικό Θεό, ενώ τιμάμε το εικονιζόμενο πρόσωπο του αγίου, στο οποίο και μεταβαίνει η τιμή.

Ας δούμε από επίσημα κείμενα.

«Η μεν εν Πνεύματι και αληθεία λατρεία τη μακαρία Τριάδι παρά των Ορθοδόξων απονενέμηται· ταις δε αγίαις εικόσι ου λατρεία πάντως, αλλά προσκύνησις, και ασπασμός, και τιμή. Ει γαρ και η τιμή της εικόνος επί το πρωτότυπον διαβαίνει, αλλ’ η λατρεία της μακαρίας μόνης εστί Τριάδος, και ου των σεπτών εικόνων, ίνα μη κτισματολάτραι και υλολάτραι δόξωμεν». (Ράλλη και Ποτλή, Σύνταγμα Ιερών Κανόνων, τομ. 6, σελ. 246- 248).

«Επί δε της εικόνος του Χριστού, σχετική η προσκύνησις και ομώνυμος· ο προσκυνών γαρ αυτήν, ου συμπροσκυνεί τον Πατέρα και τον Υιό, αλλά μόνον τον εν αυτή Χριστόν, τον δια το σαρκωθήναι εικονιζόμενον κατά την σωματοειδή θέαν αυτού, όπερ εστί σχετική προσκύνησις και υποστατική».

«Ουχ ως θεούς τας εικόνας προσκυνούμεν, ουδέ τας ελπίδας της σωτηρίας εν αυταίς έχομεν, ουδέ το θείον σέβας αυταίς απονέμομεν, ως οι των Ελλήνων παίδες (ειδωλολάτραι), αλλά μόνον την σχέσιν και την αγάπην της ημών ψυχής, ην έχομεν προς τα πρωτότυπα δια της τοιαύτης προσκυνήσεως εμφανίζομεν. Όθεν του χαρακτήρος λυθέντος, ως ξύλον αργόν, την ποτέ κατακαίομεν εικόνα».

Ο άγιος Νικόδημος· «Λέγει δε και ο Αθανάσιος. ‘’ Ο γουν προσκυνών την εικόνα, εν αυτή προσκυνεί τον βασιλέα ’’. Ομοίως δε και ο Χρυσόστομος· ‘’ουκ οίδας εάν μεν εικόνα υβρίσης, εις το πρωτότυπον της αξίας φέρεις την ύβριν?’’. Και το λέει ο άγιος Νικοδημος σχολιάζοντας το όρο της Ζ οικουμενικής στο σημείο που λέει· «…Η γαρ της εικόνος τιμή επι το πρωτότυπο διαβαίνει, και ο προσκυνών την εικόνα, προσκυνεί εν αυτή του εγγραφομένου την υπόστασιν…». (Πηδάλιο, σελ. 317)

Από την Ομολογία του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δοσίθεου, Ερώτησις δ’.

«Ημείς γαρ μόνω τω εν Τριάδι Θεώ λατρεύομεν και ουδενί ετέρω· τους δε αγίους τιμώμεν διττώς· πρώτον μεν κατά την προς τον Θεόν αναφοράν, επειδή εκείνου ένεκα τιμώμεν αυτούς, και καθ’ εαυτούς, ότι ζώσαι εισίν εικόνες του Θεού· το δε καθ’ εαυτούς , διώρισται ότι δουλικόν. Τας δε αγίας εικόνας σχετικώς, ως της προς εκείνας τιμής επί τα πρωτότυπα αναφερομένης. Ο γαρ εις την εικόνα προσκυνών, δια της εικόνος το πρωτότυπον προσκυνεί, και η δόξα ου μερίζεται, ουδ’ όλως σχετίζεται της τε εικόνος και του εικονιζομένου, και εν ταυτώ γίνεται, ως η εις τον βασιλικόν πρέσβυν γενομένη».

Από την Ομολογία του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Μητροφάνη Κριτόπουλου.

«Ων γαρ τα πρωτότυπα άγια, τούτων και αι εικόνες άγιαι, και ων τα πρωτότυπα τιμητέα, τούτων και αι εικόνες τιμητέαι…Αις αγίαις εικόσι και τιμήν την προσήσκουσαν απένεμεν· ου λατρευτικήν ή δουλικήν, άπαγε· αύται γαρ Θεώ μόνω προσήκουσιν, αλλά σχετικήν και φιλικήν, αναφέρουσα μεν τοι και ταυτήν επί τα εκείνων πρωτότυπα, ως φησίν ο εν αγίοις Βασίλειος ο Μέγας· Η τιμή της εικόνος επί το πρωτότυπον διαβαίνει».

[Τα στοιχεία ελήφθησαν από την μελέτη περί των αγίων εικόνων του αγίου Νεκταρίου.]

Η δήθεν λατρεία των εικόνων, δεν ήταν ποτέ μέρος της παράδοσης της Εκκλησίας.

Ο άγιος Νικόδημος, στο Πηδάλιο, αναφέρει σχετικά· «…την δε αγίαν εικόνα του Χριστού, ου λατρευτικώς προσκυνούμεν, απαραλλάκτως δηλονότι την εικόνα με το εικονιζόμενο πρόσωπον πρωτότυπον ·ούτε ως θεούς τας αγίας εικόνας λατρεύομεν, καθώς κατηγορούσι ημάς οι εικονομάχοι, άπα γε · αλλότριον γαρ τούτο της εκκλησιαστικής εστί παραδόσεως. Διο και η Σύνοδος αύτη εν τω όρω αυτής είπε · και ταύταις ασπασμόν και τιμητικήν προσκύνησιν απονέμειν, ου μην την κατά πίστιν ημών αληθινήν λατρεία, η πρέπει μόνη τη Θεία φύσει. Και ο ίδιος Θεός είπε, Κύριον τον θεόν σου προσκυνήσεις, και αυτώ μόνω λατρεύσεις. Βλέπεις ότι την μεν προσκύνησιν αφήκεν και εις άλλον να δίδεται, την δε λατρεία δεν συγχώρεσεν εις άλλον τινά, ειμή μόνον εις εαυτόν του.» (σελ. 318)

Επίσης, «Αι άγιαι εικόνες δεν προσκυνούνται δια την ύλην, αλλά δια την ομοίωσιν όπου έχουν εις το εικονιζόμενον. Όθεν οι πατέρες της παρούσης Συνόδου εις μερικάς διαλαλιάς είπον ότι όταν τα ξύλα διαλυθούν από του τύπου του Σταυρού, καίεται , και ο χρωματισμός και ο χαρακτήρ των εικόνων διαφθαρή παντελώς, καίεται το σανίδι ως ξύλον αργόν». (Σελ 319)

Ο π. Α. Αλεβιζόπουλος, αναφέρει· «…οι χριστιανοί που βλέπουν τις άγιες εικόνες φέρουν στην μνήμη τους και επιποθούν το ‘’πρωτότυπον’’, δεν μένουν στην θέα της εικόνος δεν ταυτίζουν την εικόνα με το πρωτότυπο. Έτσι ο ασπασμός, η προσκύνηση των αγίων εικόνων αποτελεί πράξη τιμής και σεβασμού, όχι λατρεία· η λατρεία αρμόζει μόνο στην Θεία φύση. Η τιμή των αγίων εικόνων μεταβαίνει στο πρωτότυπο, αυτός που προσκυνεί την εικόνα, προσκυνεί την υπόσταση του εικονιζόμενου» [Η Ορθοδοξία μας, σελ. 435-436].

Περί των αγίων εικόνων. Προσκύνηση εικόνων

Η τιμητική προσκύνηση (όχι η λατρεία), μεταβαίνει στο πρωτότυπο. Τιμητική προσκύνηση έχουμε σε πολλά σημεία της Αγίας Γραφής. Ο Ναός στον οποίο προσκυνούσαν οι Ιουδαίοι τον Θεό, ήταν υλικός φυσικά και είχε ανάγλυφα Χερουβίμ. (Α’ Βασιλέων, κεφάλαιο στ, εδάφια 27-29 και 34-35).

«Επειδή δε τινές ημίν καταμέμφονται προσκυνούσι τε και τιμώσι την του Σωτήρος και της Δεσποίνης ημών εικόνα, έτι δε και των λοιπών Αγίων και θεραπόντων Χριστού, ακουέτωσαν, ως εξ αρχής ο Θεός τον άνθρωπον κατ’ εικόνα εποίησε. Τίνος ουν ένεκεν αλλήλοις προσκυνούμεν, ει μη κατ’ εικόνα Θεού πεποιημένοις? Ως γαρ φησίν ο θεογόρος και πολύς τα θεία Βασίλειος, η της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει· πρωτότυπον δε εστί το εικονιζόμενον, εξ ου το παράγωγον γίνεται. Τίνος ένεκεν ο Μωσαϊκός λαός, τη σκηνή κυκλώθεν προσεκύνει, εικόνα και τύπον φερούση των επουρανίων, μάλλον δε της όλης κτίσεως? Φησίν γουν ο Θεός τω Μωυσή, Όρα ποιήσεις πάντα κατά τον τύπον τον δειχθέντα σοι εν τω όρει. Και τα Χερουβίμ δε τα σκιάζοντα το υλαστήριον, ουχί έργα χειρών ανθρώπων ην? Τι δε ο εν Ιεροσολύμοις περιώνυμος ναός? Ουχί χειροποίητος και ανθρώπων τέχνη κατασκευασμένος? Η δε Θεία Γραφή κατηγορεί των προσκυνούντων τοις γλυπτοίς και των θυόντων τοις δαιμονίοις…’’». (Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού, Έκδοσις Ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως, κεφάλαιο 89)

Ο άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων (337/339- 397 μ Χ), αναφέρεται στην προσκύνηση των αγίων εικόνων. «Αμβρόσιος δε ο των Μεδιολάνων, προς τον Γρατιανόν τον Βασιλέα, λέγει ‘’Τι γαρ? Μη ποτε την θεότητα και την σάρκα αυτού προσκυνούντες μερίζομεν τον Χριστόν? Ή ότε εν αυτώ την θεία εικόνα και τον σταυρόν προσκυνούμεν, μερίζομεν αυτόν? Μή γένοιτο» (Προς Γρατιανό, Γ βιβλίο της συλλογής των επιστολών του, κεφάλαιο 9).

Ο Θεός στην Παλαιά Διαθήκη, είχε δώσει εντολή να θυμιάζεται το θυσιαστήριο, πράγμα που δείχνει ότι ο ίδιος ο Θεός τιμά τα αντικείμενα που βρίσκονται στον λατρευτικό χώρο. (Έξοδος, λ 1-10). Δεν λατρεύονταν αυτά. Το ίδιο και σήμερα με τις αγίες εικόνες.

Περί των αγίων εικόνων. Χρησιμότητα εικόνων.

Ο άγιος Νικόδημος, απαριθμεί έξι λόγους για τους οποίους οι άγιες εικόνες είναι χρήσιμες·

«Δια εξ τινά εικονίζονται και προσκυνούνται αι άγιαις εικόνες· α. οτι κοσμούσι και στολίζουσι τους ναούς,

β. οτι διδάσκουσι τους μη οιδότες γράμματα…

γ. ότι ενθυμίζουσι τους γραμματισμένους εκείνα όπου τυχών ελησμονήθησαν. Όθεν βιβλία λέγονται αι εικόνες των σοφών και αμαθών…

δ. ότι αυξάνουσι τον πόθον των ορώντων αυτάς χριστιανών…

ε. ότι παρακινούσι τους ορώντας προς μίμησιν των αγίων έργων…

στ. διατί παρακινούσι τους ορώντας αυτάς να επικαλούνται μετά πίστεως και ελπίδος, τον μεν Θεόν ως ΣΩΤΗΡΑ, τους δε αγίους ως μεσίτας εις Θεόν…». (Πηδάλιο, σελ 320).

Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός αναφέρει· «γι’ αυτό επινοήθηκε η εικόνα για να τον οδηγεί στη γνώση και να του φανερώνει και να του ανακοινώνει εκείνα που είναι κρυμμένα».

Επίλογος.

«Ας γνωρίζει λοιπόν κάθε άνθρωπος, ότι εκείνος που επιχειρεί να καταστρέψει την εικόνα που έγινε από το θείο πόθο και ζήλο για τη δόξα και ανάμνηση του Χριστού, ή της μητέρας του της αγίας Θεοτόκου, ή κάποιου από τους αγίους, και για την καταισχύνη του Διαβόλου και για την εξουδετέρωση αυτού και των δαιμόνων του, και δεν την προσκυνά, ούτε την τιμά και την ασπάζεται ως τίμια εικόνα, και όχι ως Θεό, είναι εχθρός του Χριστού και της Αγίας Θεοτόκου και των αγίων, και υπερασπιστής του Διαβόλου και των δαιμόνων του δείχνοντας έμπρακτα τη λύπη του επειδή ο Θεός και οι άγιοί του τιμώνται και δοξάζονται, ενώ ο διάβολος καταισχύνεται˙ γιατί η εικόνα είναι θρίαμβος και φανέρωση και στηλογραφία για την ανάμνηση της νίκης εκείνων που αρίστευσαν και διέπρεψαν, και για καταισχύνη εκείνων που νικήθηκαν και κατατροπώθηκαν».

(μετ. Παναγιώτη Παπαευαγγέλου, στη σειρά Ε.Π.Ε., Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, Έργα, τομ. 3, σελ. 126-129, εκδόσεις Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Θεσσαλονίκη 1990)

Πηγές

Μελέτη αγίου Νεκταρίου ‘’Περί των αγίων εικόνων’’.

Συλλογή στοιχείων από την ιστοσελίδα http://www.impantokratoros.gr/pateres_pro_eikonomaxia.el.aspx

Πηδάλιο, αγίου Νικοδήμου

Εκκλησιαστική Ιστορία Β. Φειδά

Απάντηση σε Προτεσταντική ''μελέτη''. Ποιος και τι μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία; Ποιος είναι η άμπελος η αληθινή;Σε ποιον ανήκει η δυναστεία, δηλαδή η εξουσία;

2011-12-19T10:41:00.001+02:00

Σε αυτήν την σειρά των άρθρων, θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε μία Προτεσταντική συγκριτική ‘’μελέτη’’ 20 θέσεων, που θέλει δήθεν να αποδείξει ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία ‘’θεοποιεί’’ την Παρθένο Μαρία. Θα αποδείξουμε ότι το αντίθετο συμβαίνει. Όχι μόνο δεν ‘’θεοποιούμε’’ την Μαρία, αλλά την τιμάμε με την τιμή που της δίνει ο ίδιος ο Κύριος, και που την αρνούνται οι αιρετικοί. Πριν προχωρήσουμε στις απαντήσεις μας, θα ήταν καλό να επισημάνουμε κάποια πράγματα. Πρώτον, η πίστη της Ορθόδοξης Εκκλησίας αντλείται από ολόκληρη την Ιερά Παράδοση και όχι μόνο από την Αγία Γραφή. Η Αγία Γραφή είναι ένα μέρος μόνο από την Ιερά Παράδοση. Είναι επιεικώς ανόητο λοιπόν, να προσπαθούν οι αιρετικοί να ‘’κτυπήσουν’’ την διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας στρέφοντας ένα μικρό μέρος της Παράδοσής της, την υμνολογία, έναντι ενός άλλου, της Αγίας Γραφής. Λόγο της αδυναμίας να κτυπήσουν ευθέως την διδασκαλία, όπως θα φανεί και από την συνέχεια, επιχειρούν είτε να διαστρέψουν το νόημα των χωρίων της υμνολογίας που χρησιμοποιούν, είτε να διαστρέψουν ακόμα και το νόημα και αυτής της Αγίας Γραφής, είτε αγνοώντας βασικές αρχές, όπως η μεσιτεία των αγίων και των αγγέλων που φαίνονται καθαρά στην Αγία Γραφή καθώς και το πολύ σημαντικό γεγονός ότι οι εκάστοτε χαρακτηρισμοί και ιδιότητες που αποδίδει η υμνολογία μας στην Παρθένο Μαρία, δεν έχουν την πηγή τους από το πρόσωπο της Μαρίας, αλλά είναι πάντα σε συνάρτηση με το πρόσωπο του Κυρίου. Προσπαθώντας κανείς να μειώσει το πρόσωπο της Παρθένου Μαρίας, ουσιαστικά μειώνει το ίδιο το πρόσωπο του θεανθρώπου, και αλλοιώνει τα θεία νοήματα της Βίβλου στην οποία λέει ότι πιστεύει και αποδέχεται. Θα αρχίσουμε δείχνοντας τι πιστεύει η Ορθόδοξη Εκκλησία για τον Θεό και τι για τους αγίους, συμπεριλαμβανομένης και της Παναγίας. Αυτό και μόνο αποτελεί ισχυρή απόδειξη ότι η Εκκλησία ουδέποτε στην διδασκαλία της ‘’θεοποίησε’’ την Παρθένο Μαρία, αλλά για να εκτεθεί η Προτεσταντική πλάνη και κακοδοξία θα προχωρήσουμε στην αναίρεση των θέσεων εκείνης της μελέτης.

Έτσι, έχουμε στην επίσημη διακήρυξη της Ζ Οικουμενικής συνόδου· «Τον μεν (Χριστό) ως Θεόν και Δεσπότην, τους δε (αγίους) δια τον κοινόν Δεσπότην, ως αυτού γνησίους θεράποντας τιμώντες και σέβοντες και την κατά σχέσιν προσκύνησιν απονέμοντες» (Συνοδικό Ορθοδοξίας, Ζ Οικουμενικής) [Η Ορθοδοξία μας, π Αλεβιζόπουλος, σελ. 419].

Για την μεσιτεία αγγέλων και αγίων παραθέτουμε τα παρακάτω χαρακτηριστικά παραδείγματα από την Αγία Γραφή.

α. Στο βιβλίο του προφήτη Ζαχαρία, ο άγγελος του Κυρίου ρωτάει τον Κύριο για την Ιερουσαλήμ. Και ο Κύριος του απαντάει με λόγους παρηγορητικούς. Αυτούς τους λόγους, τους μεταφέρει στον προφήτη Ζαχαρία με σκοπό να τους πει στο λαό της Ιερουσαλήμ. «και απεκριθη ο αγγελος κυριου και ειπεν κυριε παντοκρατωρ εως τινος ου μη ελεησης την ιερουσαλημ και τας πολεις ιουδα ας υπερειδες τουτο εβδομηκοστον ετος και απεκριθη κυριος παντοκρατωρ τω αγγελω τω λαλουντι εν εμοι ρηματα καλα και λογους παρακλητικους» (Ζαχαρίας, α 12-13).

β. Στο βιβλίο της Αποκάλυψης, ένας άγγελος προσφέρει θυμίαμα και μεταφέρει τις προσευχές όλων των αγίων ενώπιων του θρόνου του Θεού. «και αλλος αγγελος ηλθε και εσταθη επι του θυσιαστηριου εχων λιβανωτον χρυσουν, και εδοθη αυτω θυμιαματα πολλα ινα δωση ταις προσευχαις των αγιων παντων επι το θυσιαστηριον το χρυσουν το ενωπιον του θρόνου. και ανεβη ο καπνος των θυμιαματων ταις προσευχαις των αγιων εκ χειρος του αγγελου ενωπιον του θεου» (Αποκάλυψη, η 3-4). Αυτό, σαφέστατα δεν έχει καμία σχέση με το χωρίο που διαστρέφεται από τους αιρετικούς Προτεστάντες που γράφει ο απ Παύλος «εις γαρ θεος εις και μεσιτης θεου και ανθρωπων ανθρωπος χριστος ιησους» (Α Τιμοθέου, β 5), καθώς μιλάει καθαρά για μεσιτεία μεταξύ ανθρώπων και Θεού. Η μεσιτεία των αγίων είναι ανάμεσα στους ανθρώπους και τον Χριστό. Και γίνεται αντιληπτό αυτό, από τις προτροπές που έχει δώσει ο απ Παύλος περί προσευχής πριν αναφέρει το χωρίο 5. Οι άγιοι που ‘’κοιμήθηκαν’’ δεν είναι νεκροί, αλλά ζωντανοί, καθώς ο Χριστός δίδαξε ότι «ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη ζήσεται, και πάς ο ζών και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα» (Ίωάννης, ια 26). Οι άγιοι λοιπόν δεν είναι νεκροί, αλλά «ουκ εστιν ο θεος νεκρων αλλα ζωντων. υμεις ουν πολυ πλανασθε (Μάρκος, ιβ 27). Το διαβάσατε αγαπητοί μου Προτεστάντες? Αν πιστεύετε ότι οι άγιοι είναι νεκροί, ο Χριστός σας λέει πλανεμένους. Όπως εσείς προσεύχεστε για τους αδελφούς σας, το ίδιο κάνουν και οι άγιοι στον ουρανό.

γ. Βλέπουμε ολοκάθαρα τους 24 πρεσβυτέρους στο βιβλίο της Αποκάλυψης να προσκυνούν και να συνομιλούν με τον Θεό και να γνωρίζουν την κατάσταση στην γη. «και οι εικοσι τεσσαρες πρεσβυτεροι οι ενωπιον του θρονου του θεου, οι κάθηνται επι τους θρονους αυτων, επεσαν επι τα προσωπα αυτων και προσεκυνησαν τω θεω λεγοντες· ευχαριστουμεν σοι Κυριε ο Θεος ο Παντοκρατωρ, ο ων και ο ην και ο ερχομενος, οτι ειληφας την δυναμιν σου την μεγαλην και εβασιλευσας, και τα εθνη ωργισθησαν και ηλθεν η οργη σου και ο καιρος των εθνών κριθηναι και δουναι τον μισθον τοις δουλοις σου τοις προφηταις και τοις αγιοις και τοις φοβουμενοις το ονομα σου, τοις μικροις και τοις μεγαλοις» (Αποκάλυψη, ια 16-18). Η γνώση που έχουν, δεν είναι βέβαια στοιχείο της δήθεν πανταχού παρουσίας τους, αλλά στοιχείο του πλήρους φωτισμού τους. «αρτι γινωσκω εκ μερους τοτε δε επιγνωσομαι καθως και επεγνωσθην» (Α Κορινθίους, ιγ 12).

Αφού διευκρινίσαμε κάποια βασικά πραγματάκια, μπορούμε να προχωρήσουμε στην αναίρεση.

Θέσεις 18-20

Γράφουν·

18) Ποιος και τι μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία;
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ) το αίμα του Ιησού Χριστού του Υιού αυτού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας. (Α' Ιωάννου: α' 7)
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ)... χαίρε η πύλη της σωτηρίας... χαίρε, τής αμαρτίας αναιρούσα τον ρύπον
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ)... Λύτρωσαι Θεοτόκε τών συνεχουσών ημάς αμαρτιών...

Σχόλιο

Τα χωρία της υμνολογίας δεν θεοποιούν την Θεοτόκο. Στο πρώτο, παρουσιάζεται ως πύλη της σωτηρίας. Δεν είναι η σωτηρία, αλλά η πύλη που ήρθε η σωτηρία. Μήπως δεν έγινε η πύλη δια της οποίας ήρθε σαρκωμένος ο Λόγος του Θεού? Μήπως δεν κυοφόρησε? Αν ο ίδιος το αποφάσισε έτσι, ποιοι είμαστε ώστε να το αμφισβητούμε. Και κατά αυτόν τον τρόπο, αναιρεί τον ρύπο. Το υπόλοιπο που παραλήφθηκε από τον Προτεστάντη ‘’μελετητή’’ έχει ως εξής· «Ο γαρ του ουρανού και της γης, κατεσκεύασέ σε ποιητής ’Αχραντε, οικήσας εν τη μήτρα σου, και πάντας σοι προσφωνείν διδάξας. Χαίρε, η στήλη της παρθενίας. Χαίρε, η πύλη της σωτηρίας». Ο κατασκευαστής του ουρανού και της γης οίκησε στην μήτρα της Θεοτόκου.

Για το δεύτερο χωρίο, απλά το παραθέτουμε ολόκληρο. «Τόν σταυρωθέντα υπέρ ημών, Χριστόν τόν Θεόν, καί καθελόντα τού θανάτου τό κράτος, απαύστως ικέτευε, Θεοτόκε Παρθένε, ίνα σώση τάς ψυχάς ημών. Λύτρωσαι Θεοτόκε, τών συνεχουσών ημάς αμαρτιών, ότι άλλην ελπίδα, οι πιστοί ουκ έχομεν, ειμή σέ, καί τόν εκ σού τεχθέντα Θεόν».

Επομένως, ο Χριστός είναι που σώζει τις ψυχές μας. Η λύτρωση της Παρθένου είναι η ικεσία της προς τον Κύριο. Για αυτό και λέει ότι ελπίδα έχουμε τον Χριστό (που σταυρώθηκε για μας και μας προσφέρει την σωτηρία), και την Θεοτόκο (που ικετεύει ακατάπαυστα υπέρ της σωτηρίας μας).

Γράφουν·

19) Ποιος είναι η άμπελος η αληθινή;
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ) (Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΕΕΙ): Εγώ είμαι η άμπελος η αληθινή (Ιωάννης: ιε' 1)
(Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΛΕΕΙ) Θεοτόκε, σύ εί ή άμπελος ή αληθινή.

Σχόλιο

Απλά, παραθέτουμε και την συνέχεια που φοβήθηκε να παραθέσει ο Προτεστάντης. «Θεοτόκε, σύ εί η άμπελος η αληθινή, η βλαστήσασα τόν καρπόν τής ζωής».Να γιατί την λέει έτσι. Επειδή γέννησε τον καρπό της ζωής, τον Χριστό. Όχι διότι ‘’θεοποιήθηκε’’.

Γράφουν·

20) Σε ποιον ανήκει η δυναστεία, δηλαδή η εξουσία;
(Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ)
(Ο απόστολος Παύλος προς τον Τιμόθεο) ...να τηρήσεις την εντολή άσπιλη και ανεπίληπτη μέχρι την επιφάνεια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, την οποία θα δείξει στους δικούς του καθορισμένους καιρούς Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΔΥΝΑΣΤΗΣ, ο βασιλιάς αυτών που βασιλεύουν και Κύριος αυτών που κυριαρχούν], ο μόνος που έχει αθανασία, που κατοικεί σε φως απρόσιτο, τον οποίο κανείς από τους ανθρώπους δεν είδε ούτε δύναται να τον δει. Σε αυτόν ας είναι τιμή και εξουσία αιώνια! Αμήν. (Α΄ Τιμόθεου 6:14-16).

(Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΛΕΕΙ) Ευσπλαχνίας υπάρχουσα πηγή, συμπαθείας αξίωσον ημάς, Θεοτόκε. Βλέψον εις λαόν αμαρτήσαντα, ΔΕΙΞΟΝ ΩΣ ΑΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΝ ΣΟΥ, εις σε γαρ ελπίζοντες, το Χαίρε βοώμεν σοι, ως ποτέ ο Γαβριήλ, ο των ασωμάτων αρχιστράτηγος.

Παρατήρηση

Στο εδάφιο που παραθέτουν, βλέπουμε ότι εκτός από την Δυναστεία που έχει μόνο ο Χριστός, έχει επίσης μόνο Αυτός και την αθανασία και κατοικεί σε φως απρόσιτο. Σε αυτά που έχει ΜΟΝΟ ο Χριστός, σύμφωνα με το παραπάνω χωρίο, κάνει μετόχους και τους πιστούς σε Αυτόν. Δεν τα έχουν αυτά οι πιστοί από μόνοι τους, αλλά από τον Χριστό. Και το αναφέρει ο ίδιος ο απ Παύλος.

Την αθανασία την έχει ΜΟΝΟ ο Χριστός, αλλά ο πιστός μετέχει σε αυτήν με την πίστη του στον Χριστό. «Αληθώς , αληθώς σας λέγω, ο πιστεύων εις Εμέ έχει ζωήν αιώνιον» (Ιωάννης στ 47)

Ο Χριστός ΜΟΝΟ κατοικεί σε απρόσιτο φως στο οποίο κανείς δεν μπορεί να πάει από μόνος του, αλλά ο πιστός μετέχει σε αυτό πιστεύοντας στον Χριστό. Ο Πατέρας μας έκανε ‘’αξίους’’ και οφείλουμε να Τον ευχαριστούμε. «Ευχαριστούντες τον Πατέρα όστις έκαμεν ημάς αξίους της μερίδος του κλήρου των αγίων εν τω φωτί» (Κολοσσαείς, α 12).

Κατά παρόμοιο τρόπο, ο Χριστός ο ΜΟΝΟΣ Δυνάστης, κάνει τους πιστούς Του να μετέχουν σε αυτό. «Πιστός ο λόγος, διότι εάν συναπεθάνομεν θέλομεν και συζήσει. Εάν υπομένωμεν θέλομεν και συμβασιλεύσει» (Β Τιμοθέου, β 11).

Μήπως οι αιρετικοί δεν γνωρίζουν ότι οι άγιοι θα παραλάβουν την βασιλεία? Οι άγιοι συμβασιλεύουν με τον Χριστό, τον μόνο Δυνάστη!

«και παραλημψονται την βασιλειαν αγιοι υψιστου και καθεξουσιν αυτην εως αιωνος των αιωνων» (Δανιήλ. ζ 18)

«ο νικων δωσω αυτω καθισαι μετ εμου εν τω θρονω μου ως καγω ενικησα και εκαθισα μετα του πατρος μου εν τω θρονω αυτου» (Αποκάλυψη, γ 21).

Ας ανοίξουν τα μάτια τους οι αιρετικοί, και ας μην αντιτάσσονται στην Βιβλική διδασκαλία παραχαράσσοντας τα κείμενα της υμνολογίας και αλλοιώνοντας το νόημά τους προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις νεόφερτες διδασκαλίες τους.

Απάντηση σε Προτεσταντική ‘’μελέτη’’. Ποιος είναι ο Κύριος (Κυρίαρχος) των πάντων; Ποιος συμβολίζει την πνευματική πέτρα απ' όπου ξεπήδησε νερό, για να ξεδιψάσουμε; Ποιος είναι ο ιλασμός (θυσία για συγχώρηση) όλου του κόσμου;

2011-12-17T23:18:00.001+02:00

Για την μεσιτεία αγγέλων και αγίων παραθέτουμε τα παρακάτω χαρακτηριστικά παραδείγματα από την Αγία Γραφή.

Αφού διευκρινίσαμε κάποια βασικά πραγματάκια, μπορούμε να προχωρήσουμε στην αναίρεση.

Θέσεις 15-17

Γράφουν·

15) Ποιος είναι ο Κύριος (Κυρίαρχος) των πάντων;
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ)... διότι αυτός (ο Χριστός) Κύριος είναι πάντων (Ρωμαίους: ι' 12)
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ)... ειρήνην διά Ιησού Χριστού• ούτος είναι ο Κύριος πάντων (Πράξεις Αποστόλων: ι' 36)
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ)... χαίρε Μαρία Κυρία πάντων

Σχόλιο

Το λέει πάντα σε συνάρτηση με τον Χριστό. Δεν είναι ξεκομμένο από την υπόλοιπη υμνολογία. Παραθέτοντας ολόκληρο το σχετικό μέρος από τον Ακάθιστο ύμνο, ωδή 9^η, έχουμε «Χαίρε Μαρία, Κυρία όλων μας, χαίρε η μόνη ανάμεσα στις γυναίκες άψογη και εκλεκτή. Χαίρε θείο σκεύος, που δέχτηκες μέσα σου το ακένωτο μύρο, τον Χριστό, που άδειασε πάνω σου»

Έχει να κάνει με το ότι δέχτηκε μέσα της τον Κύριο πάντων. Όπως το ότι δια αυτής σαρκώθηκε ο προαιώνιος Λόγος του Θεού, αυτό δεν την ‘’θεοποιεί’’, έτσι και λέγοντάς την ‘’Κυρία πάντων’’, αυτό δεν την ‘’θεοποιεί’’ διότι είναι σε συνάρτηση με τον Κύριο. Αν όμως συνεχίζουν οι αιρετικοί να εκλαμβάνουν το ‘’Κυρία πάντων’’ ανεξάρτητα από τον Ιησού (με την απόλυτη έννοια δηλαδή), τότε ας εκλάβουν ως ‘’θεό’’ και τον αντίχριστο, επειδή αναφέρεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης ότι θα του παραχωρηθεί για ένα μικρό χρονικό διάστημα κυριαρχία σε κάθε φυλή και γλώσσα και έθνος (Αποκάλυψη, ιγ 7). Θα γίνει ‘’κύριος’’ πάντων των λαών. Μήπως ‘’θεοποιείται’’ από την Γραφή που ξεκάθαρα τον αναφέρει ως «άνθρωπο της αμαρτίας» και «υιός της απωλείας» (Β Θες/κεις, β 3)? ‘Όχι βέβαια. Δεδομένου, ότι η ίδια η Αγία Γραφή αποδίδει τα ίδια ακριβώς στον Θεό μόνο! «Ο Θεός ο Ύψιστος είναι Κύριος της βασιλείας των ανθρώπων» (Δανιήλ, ε 21). Γιατί λοιπόν, στην μία περίπτωση διακρίνουν ότι η ‘’κυριότητα’’ του αντίχριστου είναι με την σχετική έννοια, και δεν κατανοούν τα λόγια της υμνολογίας που μιλούν πάλι σχετικά? Αυτό είναι αποτέλεσμα της απομονώσεως χωρίων από αυτήν, ώστε να παρουσιάζουν στους ανυποψίαστους κάτι διαφορετικό από ότι στην πραγματικότητα λέει.

Γράφουν·

16) Ποιος συμβολίζει την πνευματική πέτρα απ' όπου ξεπήδησε νερό, για να ξεδιψάσουμε;
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ)... διότι έπινον από πνευματικής πέτρας ακολουθούσης, η δε πέτρα ήτο ο Χριστός (Α' Κορινθίους: ι' 4)
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ)... Θεοτόκε... Χαίρε πέτρα, η ποτίσασα τούς διψώντας την ζωήν.

Παρατήρηση

Στην Γραφή, η πέτρα ήταν πραγματικά ο Χριστός. Η πνευματική πέτρα από την οποία ανέβλυζε το πνευματικό ποτό είναι ο Χριστός. Ο Π. Τρεμπέλας, αναφερόμενος στην φράση «…η δε πέτρα ήτο (ην) ο Χριστός», παρατηρεί κάτι πολύ σημαντικό· αναφέρει ότι εάν είχαμε ενεστώτα (αν έλεγε ‘’η δε πέτρα είναι ο Χριστός’’), θα λέγαμε ότι εικονίζει τον Χριστό- χωρίς να είναι ο Χριστός πραγματικά. Αλλά το ρήμα το έχει σε παρατατικό χρόνο. «Ο παρατατικός σημαίνει την πραγματική παρουσία, την προΰπαρξη του Χριστού και την εν μέσω του Ισραήλ παρουσίαν προς της ενανθρωπήσεως». Και το στηρίζει στην ερμηνεία του ιερού Χρυσοστόμου, «Ετέρα τις πέτρα πνευματική το παν ειργάζετο, τουτέστιν ο Χριστός, ο παρών αυτοίς πανταχού και πάντα θαυματουργών». (Υπόμνημα εις τας Επιστολάς, Α’ τόμος, σελ. 333).

Σχόλιο

Στην υμνογραφία, η Παρθένος Μαρία δεν είναι η πέτρα. Προεικονίζει την πέτρα. Το λέει μεταφορικά. Δεν μιλάει η υμνογραφία πουθενά για προΰπαρξη της Μαρίας. Η Γραφή όμως δεν αναφέρει ότι η πέτρα εκείνη προεικόνιζε τον Χριστό. Ήταν ο Χριστός! Αυτή είναι η τεράστια διαφορά μεταξύ των δύο χωρίων. Σε άλλο αναφέρεται το ένα κυριολεκτικώς, και σε άλλο πράγμα το άλλο μεταφορικώς, χωρίς να αναιρεί το ένα το άλλο. Στην υμνογραφία η Μαρία αποκαλείται θεοτόκος. Για αυτό και ποτίζει αυτούς που διψούν την ζωή. Ποια είναι η ζωή? Ο Χριστός. «λεγει αυτω Ιησους, εγω ειμι η οδος και η αληθεια και η ζωη» (Ιωάννης ιδ 6). Εδώ, εξυμνείται η χάρη που έλαβε να γεννήσει κατά σάρκα τον Ιησού. Με αυτόν τον τρόπο ξεδίψασε τους διψώντας την ζωή. Μήπως το ίδιο δεν αναφέρει ο απ Παύλος για τους Κορινθίους? «Απολλως εποτισεν» (Α Κορινθίους, γ 6). Μήπως, είναι ‘’θεός’’ και ο Απολλώς που πότισε τους Κορινθίους με το ύδωρ της ζωής, που είναι ο Χριστός?

Γράφουν

17) Ποιος είναι ο ιλασμός (θυσία για συγχώρηση) όλου του κόσμου;
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ)... και αυτός (Ο Ιησούς) είναι ιλασμός ... περί όλου του κόσμου (Α' Ιωάννου: β' 2)
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ)... Ιλαστήριον του κόσμου, χαίρε άχραντε Δέσποινα... Ουρανών υψηλοτέρα...

Σχόλιο

Ο Χριστός είναι ο ιλασμός των αμαρτιών μας, όπως αναφέρει ο απόστολος Ιωάννης, στην πρώτη επιστολή, δεύτερο κεφάλαιο και χωρίο 2 «και αυτος ιλασμος εστιν περι των αμαρτιων ημων ου περι των ημετερων δε μονον αλλα και περι ολου του κοσμου». Επομένως, η μήτρα που τον φιλοξένησε τόσους μήνες δεν θα είναι το ιλαστήριο? Εκτός, και αν ο Χριστός δεν είναι ο ιλασμός, επομένως και η Μαρία δεν είναι το ιλαστήριο.

Απάντηση σε Προτεσταντική μελέτη. Σε ποιον να ελπίζουμε; Ποιος ήταν στη φλεγόμενη βάτο που είδε ο Μωυσής; Ποιος βαστάζει τα πάντα στο σύμπαν;

2011-12-16T11:01:00.001+02:00

Για την μεσιτεία αγγέλων και αγίων παραθέτουμε τα παρακάτω χαρακτηριστικά παραδείγματα από την Αγία Γραφή.

Αφού διευκρινίσαμε κάποια βασικά πραγματάκια, μπορούμε να προχωρήσουμε στην αναίρεση.

Θέσεις 12- 14

Γράφουν

12) Σε ποιον να ελπίζουμε;
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ)... εις αυτόν (το Χριστό) τα έθνη θέλουσιν ελπίσει (Ρωμαίους: ιε' 12)
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ)... διότι ελπίζομεν εις τον ζώντα Θεόν (Α' Τιμόθεον: δ' 10)
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ)... ημείς οι προελπίσαντες εις τον Χριστόν• εις τον οποίον και σεις ηλπίσατε (Εφεσίους: α' 12-13)
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ)... ευλογημένη Θεοτόκε, ελπίζοντες είς σέ ...
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ) Η ελπίς, και προστασία... σύ εί Θεοτόκε Άχραντε.
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ) Τήν πάσαν ελπίδα μου, είς σέ ανατίθημι, Μήτηρ του Θεού...
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ)... Αγνή Παρθένε... ή των απηλπισμένων μόνη ελπίς...

Παρατήρηση

Ο απ Παύλος όμως ελπίζει, πέρα από τον Χριστό, και στην εκκλησία των Θεσσαλονικέων. «τις γαρ ημων ελπις η χαρα η στεφανος καυχησεως η ουχι και υμεις εμπροσθεν του Κυριου ημων Ιησου Χριστου εν τη αυτού παρουσία?» (Α Θεσσαλονικείς, β 19).

Μήπως σταμάτησε ο απ Παύλος να ελπίζει στον Χριστό? Κατά τον ίδιο τρόπο και εμείς.

Σε τι ελπίζουμε στην Παρθένο Μαρία? Η απάντηση βρίσκεται στην ίδια την υμνολογία. «Ἡ ἐλπὶς καὶ προστασία, καὶ καταφυγὴ τῶν Χριστιανῶν, τὸ ἀκαταμάχητον τεῖχος, τῶν καταπονουμένων ὁ λιμὴν ὁ ἀχείμαστος, σὺ εἶ, Θεοτόκε ἄχραντε΄ἀλλ’ ὡς τὸν κόσμον σῴζουσα τῇ ἀπαύστῳ πρεσβείᾳ σου μνήσθητι καὶ ἡμῶν, Παρθένε πανύμνητε» . Στην πρεσβεία της. Όχι ότι η ίδια ως άλλος θεός θα λυτρώσει άμεσα, αλλά δια της προσευχής της στον Χριστό! Επομένως, ελπίζοντας στην Παρθένο Μαρία, ελπίζουμε στην προσευχή της. Και η προσευχή της, μαζί με την δική μας απευθύνεται στον Χριστό. Από εκείνον όλοι περιμένουμε. Το ‘’μόνη’’ ελπίδα, ‘’πάσα’’ ελπίδα, είναι συγκριτικό με τους υπόλοιπους αγίους. Θυμίζουμε πάλι το περιστατικό στην Κανά.

Γράφουν

13) Ποιος ήταν στη φλεγόμενη βάτο που είδε ο Μωυσής;
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ) ο Θεός εκ μέσου της βάτου... είπε, Μωϋσή... Εγώ είμαι ο Θεός του πατρός σου... (Έξοδος: γ΄4-6)
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ)... Θεοτόκε,... Σύ εί ή βάτος, έν ή αφλέκτως Μωϋσής κατείδεν ώς φλόγα...
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ) Της Υπεραγίας Θεοτόκου... Χαίρε βάτε άφλεκτε... χαίρε η άφλεκτη βάτος

Παρατηρήσεις

Στην Έξοδο γ 4-6, αναφέρεται ότι ο Θεός μιλούσε μέσα από την φλεγόμενη βάτο. Δεν ήταν η βάτος επομένως. Στην υμνολογία, αναφέρεται ότι η άφλεκτη βάτος είναι η Μαρία, παραβολικά σαφώς. Αυτό που θέλει να πει η υμνολογία είναι το εξής. Είναι παραλληλισμός. Είναι προεικόνιση. Όπως η βάτος έγινε αγωγός της θείας φωνής (μέσα από αυτήν ακούστηκε η φωνή του θεού, έτσι το ήθελε ο θεός· θα μπορούσε απλά να μιλήσει εκ των ουρανών), έτσι διάλεξε την Μαρία ώστε να λάβει σάρκα ο Λόγος και να ακούσουμε όλοι την θεια φωνή Του. Δεν ‘’θεοποιείται’’ η Μαρία και πάλι, εφόσον δεν μας λέει η Γραφή ότι η βάτος ήταν …ο Θεός. Αλλά, μιλούσε μέσα από την βάτο.

Γράφουν·

14) Ποιος βαστάζει τα πάντα στο σύμπαν;
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ) Ο Θεός,... ελάλησε προς ημάς διά του Υιού,... βαστάζων τα πάντα... (Εβραίους: α' 1-3)
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ) Θεοτόκε... Χαίρε. ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα. χαίρε, δι' ής βρεφουργείται ο Κτίστης.

Σχόλιο

Η Γραφή αναφέρει ότι ο Θεός δια του Λόγου και Υιού Του βαστάει τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου και του σύμπαντος. Η υμνολογία αναφέρει ότι η Μαρία κρατάει Εκείνον που κρατάει τα πάντα. Δεν λέει ότι κρατάει τα σύμπαντα, αλλά Εκείνον που κρατάει τα σύμπαντα. Και το αιτιολογεί, «δι ης βρεφουργείται ο Κτίστης». Εκτός, και αν οι αιρετικοί δεν πιστεύουν ότι το νήπιο Χριστός είναι ο Δημιουργός! Δεν Τον βάσταξε η Μαρία στα σπλάχνα της 9 μήνες? Ο Συμεών ο θεοδόχος, δεν δέχτηκε τον Ιησού στην αγκαλιά του? Δεν τον βάστηξε? Αυτό σημαίνει ότι ‘’θεοποιήθηκαν’’?

«Του Γαβριήλ φθεγξαμένου σοι Παρθένε το Χαίρε, συν τη φωνή εσαρκούτο ο των όλων Δεσπότης, εν σοι τη αγία κιβωτώ, ως έφη ο δίκαιος κριτής. Εδείχθης πλατυτέρα των ουρανών, βαστάσασα τον Κτίστην Σου. Δόξα τω ενοικήσαντι εν σοι, δόξα των προελθόντι εκ σου, δόξα τω ελευθερώσαντι ημάς δια του τόκου σου».

Ο ύμνος τελειώνει με την δοξολογία προς τον Ιησού Χριστό.

Απάντηση σε Προτεσταντική ''μελέτη''. Ποιος έγινε κατάρα για εμάς? Σε ποιον να απευθυνόμαστε για γρήγορη βοήθεια και προστασία; Σε ποιον να καυχώμαστε;

2011-12-13T10:21:00.001+02:00

Για την μεσιτεία αγγέλων και αγίων παραθέτουμε τα παρακάτω χαρακτηριστικά παραδείγματα από την Αγία Γραφή.

β. Στο βιβλίο της Αποκάλυψης, ένας άγγελος προσφέρει θυμίαμα και μεταφέρει τις προσευχές όλων των αγίων ενώπιων του θρόνου του Θεού. «και αλλος αγγελος ηλθε και εσταθη επι του θυσιαστηριου εχων λιβανωτον χρυσουν, και εδοθη αυτω θυμιαματα πολλα ινα δωση ταις προσευχαις των αγιων παντων επι το θυσιαστηριον το χρυσουν το ενωπιον του θρόνου. και ανεβη ο καπνος των θυμιαματων ταις προσευχαις των αγιων εκ χειρος του αγγελου ενωπιον του θεου» (Αποκάλυψη, η 3-4). Αυτό, σαφέστατα δεν έχει καμία σχέση με το χωρίο που διαστρέφεται από τους αιρετικούς Προτεστάντες που γράφει ο απ Παύλος «εις γαρ θεος εις και μεσιτης θεου και ανθρωπων ανθρωπος χριστος ιησους» (Α Τιμοθέου, β 5), καθώς μιλάει καθαρά για μεσιτεία μεταξύ ανθρώπων και Θεού. Η μεσιτεία των αγίων είναι ανάμεσα στους ανθρώπους και τον Χριστό. Και γίνεται αντιληπτό αυτό, από τις προτροπές που έχει δώσει ο απ Παύλος περί προσευχής πριν αναφέρει το χωρίο 5. Οι άγιοι που ‘’κοιμήθηκαν’’ δεν είναι νεκροί, αλλά ζωντανοί, καθώς ο Χριστός δίδαξε ότι «ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη ζήσεται, και πάς ο ζών και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα» (Ίωάννης, ια 26). Οι άγιοι λοιπόν δεν είναι νεκροί, αλλά «ουκ εστιν ο θεος νεκρων αλλα ζωντων. υμεις ουν πολυ πλανασθε» (Μάρκος, ιβ 27). Το διαβάσατε αγαπητοί μου Προτεστάντες? Αν πιστεύετε ότι οι άγιοι είναι νεκροί, ο Χριστός σας λέει πλανεμένους. Όπως εσείς προσεύχεστε για τους αδελφούς σας, το ίδιο κάνουν και οι άγιοι στον ουρανό.

Αφού διευκρινίσαμε κάποια βασικά πραγματάκια, μπορούμε να προχωρήσουμε στην αναίρεση.

Θέσεις 9- 11

Γράφουν·

9) Ποιος έγινε κατάρα για εμάς προκειμένου να μας ελευθερώσει από την κατάρα;
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ) Ο Χριστός εξηγόρασεν ημάς εκ της κατάρας του νόμου, γενόμενος κατάρα υπέρ ημών• (Γαλάτας: γ' 13)
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ) ... τήν λυτρωσαμένην, ημάς έκ τής κατάρας, τήν Δέσποιναν του κόσμου, ύμνοις τιμήσωμεν

Παρατήρηση

Ο απ Παύλος, στην ίδια επιστολή αναφέρει κάτι παρόμοιο με το παραπάνω. «οτε δε ηλθεν το πληρωμα του χρονου εξαπεστειλεν ο θεος τον υιον αυτου γενομενον εκ γυναικος γενομενον υπο νομον ινα τους υπο νομον εξαγοραση ινα την υιοθεσιαν απολαβωμεν». (Γαλάτας, δ 4-5).

Σχόλιο

Και στα δύο χωρία ο απ Παύλος αναφέρεται στην εξαγορά μας από τον νόμο του Μωυσή που έφερνε την κατάρα, καθώς κανείς δεν μπορούσε να τον εκτελέσει. Ο ίδιος ο νόμος ανέφερε «επικαταρατος πας ος ουκ εμμενει εν πασιν τοις γεγραμμενοις εν τω βιβλιω του νομου του ποιησαι αυτά» (Γαλάτας, γ 10). Ο Χριστός υποτάχθηκε και μας εξαγόρασε γενόμενος ‘’κατάρα’’ επειδή κρεμάστηκε από τα καρφιά στο ξύλο. Στο δεύτερο χωρίο όμως, δείχνει την συμβολή της ‘’γυναικός’’. Ο Θεός στέλνει τον Υιό και Λόγο του στην κοιλιά της Παρθένου Μαρίας για να ενανθρωπήσει, έτσι ώστε να λάβει ΚΑΙ ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Διαφορετικά, δεν θα μπορούσε ως θεός μόνο ούτε να αγωνιστεί ανθρώπινα, ούτε να υποφέρει, ούτε να πεθάνει στον Σταυρό. Επομένως, δεν θα είχαμε ούτε δικαίωση, ούτε σωτηρία, ούτε ελπίδα της δικής μας αναστάσεως, ούτε τίποτα. Δεν θα είχαμε ελπίδα σωτηρίας και αιώνια θα ήμασταν υπό κατάρα. Ο απ Παύλος γράφει· «ος παρεδοθη δια τα παραπτωματα ημων και ηγερθη δια την δικαιωσιν ημων» (Ρωμαίους, δ 25). Αν δεν λάβαινε σώμα από την Παρθένο Μαρία, όπως ο Θεός είχε αποφασίσει, δεν θα είχαμε ούτε σωτηρία ούτε δικαίωση. Με αυτήν την έννοια, η Θεοτόκος μας ‘’λύτρωσε’’ από την κατάρα. Πριν από αυτό, αναφέρεται «Την τιμιωτέραν των Χερουβίμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον σέ μεγαλύνομεν’’. (Μικρός παρακλητικός κανόνας). Η συμβολή της είναι στο ότι δια αυτής σαρκώθηκε ο Λόγος του Θεού. Αυτό την κάνει ανώτερη των Χερουβίμ και των Σεραφείμ, που ποτέ δεν συνέβαλαν στην σάρκωση του Θεού!

Γράφουν·

10) Σε ποιον να απευθυνόμαστε για γρήγορη βοήθεια και προστασία;
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ) Θεέ, μη μακρυνθής απ' εμού• Θεέ μου, τάχυνον εις βοήθειάν μου. (Ψαλμοί: οα' 12)
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ) Δέσποινα πρόφθασον, και έκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, ή μόνη ταχέως προστατεύουσα

Σχόλιο

Λέει και κάτι άλλο στην ίδια πρόταση που αποκόπηκε από τον Προτεστάντη που έκανε την ‘’μελέτη’’. Λέει «Πρεσβεία θερμή και τείχος απροσμάχητον» (Μικρός Παρακλητικός). Η ‘’μόνη’’ ταχέως προστατεύουσα, με τις προσευχές της στον Χριστό. Δεν αλλάζει κάτι. Η πρεσβεία πάει στον Χριστό και κατ επέκταση, και η δική μας προσευχή σε Εκείνον πάει.

Γράφουν

11) Σε ποιον να καυχώμαστε;
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ) ώστε, καθώς είναι γεγραμμένον, Ο καυχώμενος εν Κυρίω ας καυχάται (Α' Κορινθίους: α΄31)
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ) Ώστε μηδείς ας μη καυχάται εις ανθρώπους (Α' Κορινθίους: γ' 21)
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ) Ημείς έν σοί καυχώμεθα Θεοτόκε
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ)... Εις σέ μόνην καυχώμαι...

Παρατήρηση

Η Αγία Γραφή αναφέρει ότι μπορεί ο άνθρωπος να καυχηθεί «ΕΝ Κυρίω», στα οροθέσια του Κυρίου. Η πηγής της καύχησης να είναι ο Χριστός και όχι ο άνθρωπος. «Ότι επέτυχον, δια του Κυρίου το επέτυχον» (Π. Τρεμπέλας, Υπόμνημα Εις τας επιστολάς, Ά Τόμος, σελ. 248).

Σχόλιο

Ο ίδιος ο απ Παύλος καυχάται για κάποιον που πήγε ως τρίτου ουρανού. «οτι ηρπαγη εις τον παραδεισον και ηκουσεν αρρητα ρηματα α ουκ εξον ανθρωπω λαλησαι υπερ του τοιουτου καυχησομαι υπερ δε εμαυτου ου καυχησομαι ει μη εν ταις ασθενειαις μου» (Β Κορινθίους, ιβ 4-5).

Δεν καυχιέται όμως σε ανθρώπους, αλλά στον Κύριο. Γιατί το κέντρο αυτής της εμπειρίας έχει πηγή τον Χριστό. Το ίδιο και στην υμνολογία. Διαφορετικά, και ο απ Παύλος ‘’θεοποιεί’’ τον εαυτό του επειδή καυχιέται έμμεσα σε αυτό αλλά και στις θλίψεις του για τον Χριστό. Η καύχηση στην Παρθένο Μαρία, ενόχλησε τους Προτεστάντες? Η καύχηση του απ Παύλου δεν τους ενόχλησε? Ότι πέτυχε, το πέτυχε δια του Κυρίου. Ομοίως, και την θέση της Μαρίας ως θεοτόκο, ο Κύριος την καθόρισε. Στο δεύτερο χωρίο, ο απ Παύλος μιλάει για ανθρώπους που καυχιόνται σε ανθρώπους, όπως έκαναν οι Κορίνθιοι που άλλοι είχαν καύχηση στον Παύλο, άλλοι στον Απολλώ, κτλ. Αυτοί παραμέριζαν το πρόσωπο του Χριστού. Στην υμνολογία όμως, η καύχησή μας είναι στην θεοτόκο, στον Κύριο που την αξίωσε βλέποντας στην ταπεινότητά της. Και πάλι συγκριτικά με τους αγίους το λέει. Κανένας άγιος δεν άλλαξε την απόφαση του Θεού. Στον γάμο της Κανά, όταν έλειψε ο οίνος, ο Κύριος της είπε ότι ακόμα δεν είχε έλθει η ώρα Του. Και μετά, έκανε την μετατροπή του νερού σε κρασί. Δικαιωματικά λοιπόν λέμε· ‘’Εις σέ μόνην καυχώμαι...Ημείς έν σοί καυχώμεθα Θεοτόκε’’. Διαφορετικά, και ο απ Παύλος ‘’θεοποιεί’’ τον εαυτό του.

Απάντηση σε Προτεσταντική ''μελέτη''. Πού βρίσκεται η σωτηρία μας; Ποιος είναι ο αγαθός; Ποιος μας ελεεί;

2011-12-10T10:37:00.001+02:00

Για την μεσιτεία αγγέλων και αγίων παραθέτουμε τα παρακάτω χαρακτηριστικά παραδείγματα από την Αγία Γραφή.

Αφού διευκρινίσαμε κάποια βασικά πραγματάκια, μπορούμε να προχωρήσουμε στην αναίρεση.

Θέσεις 6-8

Γράφουν·

6) Πού βρίσκεται η σωτηρία μας;
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ) Και δεν υπάρχει δι' ουδενός άλλου η σωτηρία• διότι ούτε όνομα άλλο (εκτός του Ιησού Χριστού) είναι υπό τον ουρανόν δεδομένον μεταξύ των ανθρώπων, διά του οποίου πρέπει να σωθώμεν. (Πράξεις: δ' 12)
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ) Θεοτόκε, σύ γάρ εί ή σωτηρία τού γένους των Χριστιανών
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ) 'Εκαστος όπου σώζεται, εκεί δικαίως καί προστρέχει, και ποία άλλη τοιαύτη καταφυγή, ώς σύ Θεοτόκε, σκέπουσα τάς ψυχάς ημών;

Σχόλιο

Αν ενοχλούν τα λόγια αυτά τους αιρετικούς, τότε ας ενοχλήσουν και τα επόμενα του απ Παύλου «ει πως παραζηλώσω μου την σάρκα, και σώσω τινάς εξ αυτών» (Ρωμαίους, ια 14). Ή τα επόμενα·«εγενόμην τοις ασθενέσιν ως ασθενής ίνα τους ασθενείς κερδήσω τοις πάσιν γέγονα τα πάντα ίνα πάντως τινάς σώσω». (Α Κορινθίους, θ 22).

Αν ‘’θεοποιείται’’ η Θεοτόκος, τότε και ο απ Παύλος ‘’θεοποιεί’’ τον εαυτό του επειδή θέλει να ‘’σώσει’’. Αν μιλάει για σχετική σωτηρία, τότε και η υμνολογία μιλάει επίσης για σχετική σωτηρία. Πως όμως? Δια της μεσιτείας και προσευχής της. Όχι ότι το απολυτρωτικό έργο το έκανε η Μαρία. Δεν λέει κάτι τέτοιο η υμνολογία. Το χωρίο των Πράξεων, μιλάει σαφέστατα για το έργο του Χριστού. Εκ τούτου, είναι ο μόνος Σωτήρας. Απόδειξη ότι η υμνολογία αναφέρεται σε σχετική σωτηρία (όπως και ο απ Παύλος άλλωστε), είναι το προηγούμενο τμήμα της που ο συντάκτης της ‘’μελέτης’’ παρέβλεψε, το οποίο και μιλάει για «Αποστόλους, Μάρτυρες, Προφήτες και Ιεράρχες» και τις προσευχές τους για μας. Η σύγκριση γίνεται μεταξύ αυτών και της Θεοτόκου. Και υπερτερεί η Θεοτόκος, καθώς εκείνη χρησιμοποίησε ο Θεός περισσότερο για να έρθει ο Σωτήρας Χριστός.

Γράφουν·

7) Ποιος είναι ο αγαθός;
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ) Και ο Ιησούς είπε προς αυτόν• Τι με λέγεις αγαθόν; Ουδείς αγαθός ειμή εις, ο Θεός (Μάρκος: ι' 18)
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ)... τον νούν μου Δέσποινα, και αγαθή μόνη, ελευθέρωσον...

Σχόλιο

Μήπως και ο ευαγγελιστής Λουκάς ‘’θεοποιεί’’ τον Θεόφιλο στον οποίο απευθύνει το ευαγγέλιό του επειδή τον αποκαλεί «κράτιστο», δηλαδή ‘’αγαθότατο’’ (κράτιστος> υπερθετικός του ‘’κρατύς’’, εν χρήσει ως υπερθετικός του ‘’αγαθός’’ (Ετυμολογικό- Ερμηνευτικό λεξικό αρχαίας Ελληνικής, Π. Δορμπαράκη). Το ίδιο και ο απ Παύλος τον Φήστο. Αν αυτοί ‘’θεοποιούνται’’, τότε ‘’θεοποιούμε’’ και εμείς την Παρθένο Μαρία. Δεν ενοχλούν τους αιρετικούς τα λόγια του Λουκά και του απ Παύλου? Μήπως θεωρούν οι αιρετικοί την γυναίκα που κυοφόρησε τον Λόγο του Θεού κατώτερη από τον Θεόφιλο και τον άπιστο Φήστο?

«πασιν ακριβως καθεξης σοι γραψαι κρατιστε Θεοφιλε» (Λουκάς. Α 3)

«ου μαινομαι φησιν κρατιστε Φηστε» (Πράξεις αγίων Αποστόλων, κστ 25).

Γράφουν

8) Ποιος μας ελεεί;
(ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ)... αλλά κατά το έλεος αυτού έσωσεν ημάς... διά Ιησού Χριστού του Σωτήρος ημών (Τίτος: γ' 5-6)
(ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ)... Ο Θεός, δια της Θεοτόκου ελέησον ημάς
‘’Λύτρωσαι Θεοτόκε τών συνεχουσών ημάς αμαρτιών... Ο Θεός, δια της Θεοτόκου ελέησον ημάς .Και σέ μεσίτριαν έχω, πρός τόν φιλάνθρωπον Θεόν .Σέ τήν μεσιτεύσασαν τήν σωτηρίαν τού γένους ημών, ανυμνούμεν Θεοτόκε Παρθένε’’.

Παρατήρηση

Στο χωρίο της υμνολογίας αναφέρεται ξεκάθαρα «ΔΙΑ» της Θεοτόκου, ο Θεός να ελεήσει εμάς. Που την είδαν την ‘’θεοποίηση’’? Στο δεύτερο, πάλι ρητά αναφέρεται «σε μεσίτριαν έχω, πρός τόν φιλάνθρωπον Θεόν». Εννοώντας σαφέστατα τον Χριστό!

«επεφανη γαρ η χαρις του θεου η σωτηριος πασιν ανθρωποις παιδευουσα ημας ινα αρνησαμενοι την ασεβειαν και τας κοσμικας επιθυμιας σωφρονως και δικαιως και ευσεβως ζησωμεν εν τω νυν αιωνι προσδεχομενοι την μακαριαν ελπιδα και επιφανειαν της δοξης του μεγαλου θεου και σωτηρος ημων Ιησου Χριστου» (Τίτος, β 11-13).

Αυτός είναι ο μεγάλος θεός και σωτήρας μας, ο Ιησούς Χριστός. Δεν σώζει άμεσα η Παρθένος Μαρία, αλλά δια της μεσιτείας της στον Σωτήρα Θεό Ιησού Χριστό.